W marcu 2021 roku Tehuel de la Torre wychodzi z domu na rozmowę o pracę. Ma plan, ma nadzieję, ma do kogo wracać. To będzie ostatni raz, kiedy widzą go bliscy. Argentyna przez lata nie przestaje pytać: co właściwie wydarzyło się tamtego dnia? www.zmorderstwem.pl Wsparcie 💀 https://buycoffee.to/zmorderstwem 💀 https://patronite.pl/zmorderstwem 💀 Wsparcie przez YouTube (przycisk na stronie kanału bądź pod filmem) Źródła: https://ntpd.eu/PAAyg Muzyka: Heartbreaking by Kevin MacLeod Link: incompetech.filmmusic.io/song/3863-heartbreaking/ License: creativecommons.org/licenses/by/4.0/ Scenariusz: Aleksandra Chrzanowska Korekta i głos: Joanna Kupczak Postprodukcja audio-wideo: Marcin Gmitrzyk #podcastkryminalny #truecrime #historiakryminalna #podcasttruecrime
Audio and video play straight from the show's own hosting. PodSubs stores and serves no media.
Transcript
From the show. Tap a time to play from there.
Są historie, które zaczynają się zupełnie zwyczajnie nic nie zapowiada, że za chwilę wydarzy się coś, co zmieni wszystko. Ta sprawa to właśnie jedna z nich o zniknięciu, które nie powinno było się wydarzyć i o systemie, który zbyt długo nie chciał słuchać. Dziś zabiorę was tam, gdzie jeszcze nie byliśmy do Argentyny. San visente i pobliskie miejscowości na obrzeżach Buenos Aires. Nie przypominają pocztówek czy folderów turystycznych, które można przeglądać w biurach
podróży. Jest tu ciasno, brudno i widać, że ludzie żyją w niedostatku. Wskaźniki biedy są w tym miejscu jednymi z najwyższych w kraju, bo w ubóstwie żyje prawie połowa gospodarstw. Chociaż nie brakuje skrajności, bo san viscente jest równocześnie jednym z częstszych kierunków turystycznych na jednodniowe wypady ze stolicy. W 2021 roku na skutek trwającej wciąż pandemii problemy ekonomiczne tego regionu tylko się pogarszają. Stabilny dochód jest rozpatrywany w kategorii
luksusu, a nie oczywistości. Większość ludzi pracuje dorywczo, często bez umów i ubezpieczenia. Transport publiczny jest powszechny, ale słabo skoordynowany i niewystarczający, szczególnie na peryferiach, gdzie mieszkańcy często polegają na autobusach, a praca daleko od domu oznacza wielogodzinne dojazdy. W San viscente wyraźnie widać też podziały społeczne. Z jednej strony stoją zamknięte strzeżone osiedla nowobogackich, z drugiej kilka kilometrów dalej dzielnice, gdzie wielu
mieszkańców zmaga się z brakiem bieżącej wody, kanalizacji i dostępu do godnego schronienia. Przestępczość i działalność gangów w łatwy sposób splatają się z ubóstwem, a codzienność to walka o przetrwanie, jedzenie i bezpieczeństwo. Jedną z 1000 osób starających się przeżyć kolejny dzień jest tech wel della tora to młody mężczyzna, który na swoich barkach każdego dnia dźwiga dodatkowo ciężar wykluczenia. Tequel delatory ma 21 lat. Mieszka w San vicente z mamą i
siostrą. Ma dziewczynę, z którą planuje wspólną przyszłość. Od lat otwarcie mówi o swojej tożsamości płciowej, bo musicie wiedzieć, że te chuel urodził się kobietą. Jednak już jako trzynastolatek wie, że jest mężczyzną i przez kolejne lata nigdy się z tego nie wycofa. Ta konsekwencja i szczerość wobec siebie samego porządkuje jego życie, ale jednocześnie dzieli bliskiemu osoby na 2. Niestety wrogie sobie obozy. Mama, siostra, a także krewni ze strony matki od początku stają
po jego stronie i w pełni go akceptują, wspierając go po drodze w odkrywaniu siebie. Ojciec potrzebował nieco więcej czasu, żeby to zrozumieć, ale już dalsza rodzina ze strony ojca nie jest tak wyrozumiała i kwituje to jako fanaberie i dziwactwo. Tym samym stopniowo dystansuje się od tech wella. On nie próbuje jednak nikogo przekonywać ani przepraszać za to, kim jest wsparcie najbliższych. Wiele mu daje, ale nie chroni go przed codziennym doświadczeniem uprzedzeń, które w prowincjonalnej Argentynie są wręcz namacalne.
Tequel dorasta w biednej rodzinie i bardzo wcześnie bierze na siebie odpowiedzialność za dom. Jeszcze w trakcie liceum rezygnuje ze szkoły, żeby zacząć pracować i pomóc rodzicom związać koniec z końcem. Szybko okazuje się jednak, że dla wielu pracodawców i jego tożsamość jest przeszkodą nie do przeskoczenia. Dla przykładu, gdy stara się o pracę w supermarkecie, słyszy wprost, że nie zostanie zatrudniony, bo mógłby i tutaj Cytat żałować swojej decyzji. A potem nagle zmienić ją i zajść
w ciążę. To zdanie zostaje z nim na długo i nie jest wyjątkiem tylko potwierdzeniem statystyk w Argentynie osoby transpłciowe doświadczają bezrobocia znacznie częściej niż średnia Krajowa, a wiele z nich jest wypychanych do szarej strefy dorywczych zajęć albo do pracy bez żadnych zabezpieczeń. Krótko mówiąc, ich trudna sytuacja jest wykorzystywana przez pracodawców, którzy wiedzą, że jeśli szukają pracy, to są tak zdesperowani, że spokojnie zgodzą się na ułamek normalnego wynagrodzenia.
Tequel dostosowuje się do tej rzeczywistości, bo w sumie nie ma wyboru, chwyta się wszystkiego, co pozwala zarobić kilka groszy, kosi trawę, sprząta, pomaga przy drobnych naprawach, pracuje dzień albo 2 i znów zostaje bez niczego. Czasami też sprzedaje na ulicy obwarzanki, które wypieka jego dziewczyna i w ten sposób wspólnie dorabiają do domowego budżetu. Nie ma dyplomu ukończenia szkoły średniej, nie ma wyuczonego fachu, ale ma determinację. Wie, że do matury została mu jedna ostatnia klasa i planuje
wrócić do nauki. Każdy papier zwiększy jego szanse na rynku pracy, który i tak jest wobec niego wrogi. Chce już nie tylko odciążyć rodzinę, ale też w przyszłości zamieszkać na swoim razem z dziewczyną. W tym wszystkim może liczyć na dorywcze zlecenia od Luisa Alberta ramosa, trzydziesto siedmio letniego mężczyzny, którego poznał 3 lata wcześniej na politycznej pikiecie. Łączy ich coś, co można nazwać koleżeństwem, mimo iż dzieli ich spora różnica wieku. Ramos zna sytuację tequela
zlecam mu drobne prace między innymi jako pomocnik murarza, czasem pożycza pieniądze albo daje je bez oczekiwania zwrotu. To nie jest stabilne źródło dochodu, ale w tych realiach obowiązuje prosta zasada. Jak się nie ma, co się lubi, to się lubi co się ma. Techłel bierze więc każdą ofertę, jest punktualny, zaangażowany, robi wszystko najlepiej jak potrafi, bo wie, że w jego położeniu wdzięczność i elastyczność są kluczem do przetrwania.
Na początku marca 2021 roku ramu skontaktuje się z techłelem z informacją, że być może będzie miał dla niego kolejne jednorazowe zlecenie. Chodzi o pracę przy obsłudze gości podczas planowanej imprezy urodzinowej tech wel nigdy wcześniej nie pracował jako kelner ani nie zajmował się bezpośrednią obsługą wydarzeń, więc Ramos proponuje jeszcze dodatkowe spotkanie. Coś w rodzaju rozmowy kwalifikacyjnej. Ma to być zwykła rozmowa o szczegółach zlecenia. Co dokładnie miałby robić?
Ile to potrwa? Jakie będzie wynagrodzenie i jeszcze kilka innych elementów jak oczekiwany ubiór? Tequel zgadza się bez większego wahania. Termin zostaje ustalony na wieczór 11 marca, około dziewiętnastej 30 w domu ramosa. Tego dnia techel przygotowuje się do wyjścia kilka godzin wcześniej zakłada szare spodnie, jasną koszulkę z krótkim rękawem, a na wierzch narzuca kurtkę. Wychodzi z domu i kieruje się na przystanek autobusowy. Po drodze spotyka swoją siostrę
weronikę, z którą chwilę rozmawia. Mówi, że jedzie na rozmowę o pracę i że jeśli wszystko pójdzie dobrze, może wreszcie uda mu się dobrze zarobić. W krótkim czasie planuję wrócić jeszcze dziś wieczorem. Weronika, ucieszona dobrymi wiadomościami życzę mu powodzenia, po czym rodzeństwo się rozstaje. Tequel wsiada do autobusu, podróż nie zajmuje wiele czasu, bo do pokonania jest około 10 km. Na miejscu pojawia się już około szesnastej 30. Kilka godzin przed planowaną rozmową nie wiadomo jednak,
dlaczego przyjeżdża tak wcześnie. Być może nastąpiła zmiana planów, albo po prostu chciał mieć czas, żeby na spokojnie rozejrzeć się po okolicy. Mógł akurat nie mieć żadnych innych zajęć czy planów. Na to popołudnie może liczył też, że zostanie ramosa wcześniej w domu i dzięki temu szybciej załatwią tematy. W każdym razie techwel przyjeżdża do domu ramosa i znika na zawsze. Tego samego dnia, późnym wieczorem 11 marca bliscy tequela zaczynają odczuwać
niepokój, który początkowo próbują racjonalizować od jego wyjścia z domu minęło już kilka godzin, a on wciąż się nie odzywa. Nie dzwoni, nie wysyła wiadomości, nie informuje nikogo, że na przykład rozmowa o pracę się przeciąga, albo że wróci później z jakiegokolwiek innego powodu. A to nietypowe, ale jeszcze nie na tyle, by od razu wszczynać alarm. Rodzina wie dokąd poszedł. Wie też, że spotkanie miało dotyczyć pracy i że osoba, z którą się umawiał, nie była kimś anonimowym czy szemranym, to ktoś kogo tech wel znał już
wcześniej i dla kogo zdarzało mu się już wykonywać zlecenia. Pojawiają się więc najbardziej oczywiste wytłumaczenia. Być może rozmowa faktycznie zaczęła się dopiero wieczorem, może się przeciągnęła, a może techwel zdecydował, że nie będzie wracał po nocy i zostanie na miejscu brak transportu nocnego, długie przerwy między autobusami i zwykłą oszczędność pieniędzy sprawiają, że przenocowanie na czyjejś kanapie w takiej sytuacji bywa po prostu bardziej praktyczna. Bliscy postanawiają więc zaczekać na dalszy rozwój
wydarzeń. Nadchodzi jednak kolejny dzień, a wraz z nim przekonanie, że coś jest nie tak. Telefon tech wella nadal milczy, a kolejne możliwe wyjaśnienia jego nieobecności nie brzmią już tak przekonująco, jak poprzedniego wieczora. Ostatecznie zapada decyzja o zgłoszeniu zaginięcia. Ma to jednak miejsce dopiero od 13 marca. Za chwilę do tego wrócę. Na lokalny komisariat udaje się jego dziewczyna siedemnastoletnia Michelle prosi o rozmowę, po czym wyjaśnia, że
jej chłopak nie kontaktuje się z rodziną od prawie 2 dni. Zgłoszenie nie zostaje jednak przyjęte. Policjanci informują ją, że jako osoba niepełnoletnia powinna wrócić w towarzystwie kogoś dorosłego i wtedy spiszą jej zeznania. Równocześnie w sposób niewypowiedziany wprost, ale wyraźnie odczuwalny dają jej do zrozumienia, że sprawa nie jest dla nich pilna. Techel jest dorosły, poza tym jest osobą transpłciową. To oznacza, że w hierarchii priorytetów komisariatu nie
znajduje się nawet w pierwszej dziesiątce. Jeśli chodzi o to, dlaczego rodzina zwlekała ze zgłoszeniem zaginięcia, to niestety w źródłach nie zostało to wyjaśnione. Jednak mam pewną hipotezę. Formalnie w Argentynie nie istnieje przepis nakazujący odczekać 24 czy 48 godzin po zniknięciu osoby dorosłej. Policja może, a nawet powinna przyjąć zawiadomienie natychmiast. W praktyce jednak często funkcjonuje niepisana zasada zwlekania, szczególnie gdy chodzi o dorosłe osoby z tak zwanego marginesu.
Rodzina tequela z pewnością podejrzewała, że zostaną potraktowani po macoszemu i okazało się, że te obawy nie były bezpodstawne. Michelle zostaje odesłana z kwitkiem, a policyjne poszukiwania nie ruszają, a to czas odgrywa tak istotną rolę w przypadku zaginięć. Dziewczyna jednak nie zamierza się poddać i jeszcze tego samego dnia zjawia się na komisariacie w towarzystwie osoby dorosłej. Według źródeł była to albo mama tech wella albo zaprzyjaźniona z rodziną sąsiadka. Policja, nie mając już innego
wyjścia, przyjmuje zgłoszenia i rozpoczyna oficjalne poszukiwania. Michelle przekazuje kluczowe informacje dotyczące ostatniego dnia, w którym te chwel był widziany przez bliskich. Funkcjonariusze dowiadują się, dokąd udał się 11 marca. Z kim miał się spotkać i pod jakim adresem miała odbyć się rozmowa w sprawie pracy. To wystarcza, by skierować ich uwagę na dom ramosa. Szybko też ustalają lokalizację telefonu komórkowego. Tequela wykorzystują do tego dane ze stacji bazowych, do
których logował się aparat. Nie jest zaskoczeniem, gdy okazuje się, że ostatnia aktywność zostaje odnotowana w pobliżu domu ramosa. Dokładnie 24 minuty po północy 12 marca. Równolegle rodzina i bliscy nie czekają bezczynnie, przygotowują plakaty i rozwieszają je w najbliższej okolicy i sąsiednich miejscowościach. Jest na nich jego zdjęcie, dokładny rysopis i prośba o pilny kontakt z policją. Zaginiony to dwudziesto jedno
letni trans mężczyzna o krępej budowie ciała, jasnej karnacji, krótkich ciemnych włosach i brązowych oczach. Ma około 155 156 cm wzrostu. W dniu zaginięcia miał na sobie szare spodnie, białą koszulę z krótkim rękawem, niebieską kurtkę, czapkę z daszkiem oraz niebieskie sportowe buty. Jego rodzina ma nadzieję, że ktoś go widział, spotkał, zapamiętał i będzie w stanie pomóc w sprowadzeniu go do domu. Jednocześnie zostaje złożony wniosek o wydanie nakazu
przeszukania domu ramosa zostaje rozpatrzony pozytywnie i 16 marca, 5 dni po zaginięciu. Policjanci razem z zastępem techników wchodzą do domu, w którym tech wel najprawdopodobniej przebywał tuż przed swoim zniknięciem. Wcześniej działania policji skupiały się na tym, co najbardziej oczywiste drogach, poboczach, polach, nieużytkach i opuszczonych budynkach wzdłuż trasy, którą tech wel mógł pokonać 11 marca. To nie przyniosło jednak żadnych
rezultatów. Przełom następuje dopiero podczas przeszukania domu i okalającej go działki. Pierwszą rzeczą, która rzuca się w oczy, a właściwie to w nozdrza, to intensywny zapach wybielacza unoszący się w powietrzu. Ponadto brakuje części mebli ramo stwierdzi, że wyrzucił je niedawno, bo planuje zakup nowych, ale po krótkich oględzinach wychodzi na jaw, że zostały spalone. Na miejscu zostaje też znaleziony zniszczony telefon komórkowy, a właściwie jego
część, dokładniej mówiąc obudowa są też fragmenty ubrań, które według policji mogą należeć do zaginionego, ale najbardziej złowrogie są ślady krwi. Próbki zostają pobrane do dalszych badań laboratoryjnych, aby ustalić, czy należą do tech wella. Nadpalone fragmenty odzieży oraz części telefonu zostają pokazane Michel. Dziewczyna rozpoznaje je jako rzeczy należące do jej chłopaka. To moment, w którym sprawa przestaje być traktowana jako
rutynowe zaginięcie. Pod uwagę należy wziąć możliwość zagrożenia zdrowia i życia. Podczas przeszukania domu Ramos jest również wstępnie przesłuchany. Twierdzi, że nie widział się z tequelem od tygodni, a ich spotkanie finalnie nie doszło do skutku. Kilka dni później zostaje zatrzymany, ale na razie jedynie pod zarzutem utrudnienia śledztwa i składania fałszywych zeznań. Wkrótce potem policja zatrzymuje również drugiego mężczyznę, znajomego ramosa, Oskara
montessa. Analiza jego telefonu wykonana w kolejnych dniach przynosi kolejne niepokojące informacje. Znajdują się tam zdjęcia potwierdzające, że te chwel najpierw przebywał w domu ramosa, a następnie obaj udali się do domu Oskara. Potem razem wrócili godziny i miejsca logowań telefonów. Całej trójki są ze sobą spójne. Zarówno Ramos, jak i Oskar początkowo występują w sprawie jako świadkowie. Obaj zaprzeczają jednak, by
widzieli tequela, a po zatrzymaniu konsekwentnie odmawiają składania zeznań. Nie chcą wyjawić, co zdarzyło się tamtej nocy ani gdzie jest tychel, nawet czy nadal żyje. Na ich niekorzyść działają nie tylko zgromadzone dowody i poszlaki, ale także ich pokaźne kartoteki. Kryminalne. Ramos ma na koncie wyrok za udział w zabójstwie z 2009 roku, choć źródła nie precyzują dokładnie, jaka była jego rola. Oskar z kolei był w przeszłości karany za przestępstwo seksualne.
Śledztwo trwa, a z każdym kolejnym dniem sprawa nabiera coraz bardziej mrocznego charakteru. Mimo to ogólnokrajowe media w Argentynie w dużej mierze milczą, a temat zaginięcia tequela pojawia się głównie w niszowych redakcjach i pojedynczych lokalnych mediach. Tworzy się swego rodzaju próżnia informacyjna, więc ciężar nagłośnienia sprawy przejmuje na siebie społeczność LGBT plus. To grupa, dla której te hwell szybko staje się symbolem systemowego wykluczenia i przemocy wobec osób
transpłciowych. Głos zabierają organizacje społeczne, aktywiści oraz ministerstwo do spraw kobiet, równości, płci i różnorodności. Domagają się rzetelnego śledztwa i odpowiedzi na pytanie, co wydarzyło się tamtej nocy i gdzie jest techel? Dzięki temu sprawa staje się bardziej medialna. Zarówno media lokalne, jak i zagraniczne zaczynają opisywać ją jako przykład marginalizacji osób transpłciowych. Wpisywana jest w szerszy kontekst strukturalnej transfobii.
Organizacje działające na rzecz praw osób z lgbt plus w tym redakcje i kolektywy zajmujące się tematyką praw człowieka oraz jedna z najstarszych organizacji homoseksualnych w Argentynie. Od początku nazywają sprawę wprost. To zabójstwo motywowane nienawiścią wobec tożsamości transpłciowej, mimo że nie znaleziono ciała, są o tym przekonane. W wielu miastach kraju zaczynają się regularne demonstracje pod hasłem, gdzie jest techel są organizowane co tydzień najczęściej w środowe wieczory.
Jest wywarcie presji na organy ścigania i doprowadzenie do tego, by sprawa była traktowana jako priorytet. Jednym z najbardziej symbolicznych wydarzeń, o których warto wspomnieć, jest marsz z pochodniami zorganizowany pod hasłem milczenie tech wella jest naszym krzykiem o sprawiedliwość. Trasa marszu nie jest przypadkowa, prowadzi bowiem przez punkty, które wyznaczają jego ostatnie znane miejsca pobytu. Protesty nie ograniczają się jednak do ulic. Aktywiści pojawiają się także pod budynkami sądów i
prokuratury. W trakcie kluczowych etapów postępowania. Mają ze sobą transparenty i tęczowe flagi. Domagają się obecności przedstawicieli mniejszości przy tej sprawie i publicznej kontroli nad jej przebiegiem. W demonstracjach biorą udział setki osób. Do działań włącza się również państwowy organ ministerstwo zajmujące się przeciwdziałaniem dyskryminacji, który oficjalnie wspiera rodzinę tequela i podkreśla, że sposób prowadzenia postępowania obnaża głębszy problem. Mianowicie brak odpowiednich
procedur i realnych zasad, według których prowadzone powinny być sprawy zaginięć osób trans. Chociaż muszę tu przyznać, że nie do końca rozumiem ten przekaz, a nie było to bardziej wyjaśnione w źródłach. W komunikatach jej wystąpieniach publicznych powraca ten sam wniosek. Sprawa tech wella nie jest wyjątkiem. To kolejny dowód na to, jak łatwo osoby transpłciowe znikają na marginesie zainteresowania państwa. Organizowane są spotkania debaty, akcje informacyjne i materiały dokumentalne, w
których historia tequela staje się punktem wyjścia do rozmowy o przemocy, ubóstwie i niewidzialności mężczyzn transpłciowych. Dzięki tym działaniom tożsamość tequela nie znika z przestrzeni publicznej, a zaczyna funkcjonować jako znak sprzeciwu wobec obojętności. Jest też przypomnieniem, że za policyjnymi aktami i sądowymi protokołami stoi człowiek z życiem, planami i historią. W akcję informacyjną oczywiście włączają się także jego najbliżsi jego siostra Wiktoria. W dniu jego dwudziestych drugich
urodzin przypadających na 22 marca niecałe 2 tygodnie po zniknięciu udziela wzruszającego wywiadu. Wyraża swój żal i wspomina, jak bardzo ciepłym i rodzinnym jest człowiekiem. Składa mu też życzenia urodzinowe. Rodzina i przyjaciele wierzą, że dopóki nie znaleziono ciała, to jest szansa, że żyje. Nawet jeśli zgromadzona do tej pory dowody mogą świadczyć o czymś przeciwnym, nie porzucają nadziei. Śledztwo wchodzi w kolejną fazę, gdy do akt trafiają wyniki badań
laboratoryjnych. Krew zabezpieczona podczas przeszukania domu ramosa zostaje poddana analizie genetycznej, a jej wyniki są jednoznaczne. Materiał biologiczny należy do techu. Ela, ta informacja na tym etapie nie zostaje jednak podana publicznie. Wie o tym tylko rodzina. To moment przełomowy, bo po raz pierwszy dowody fizyczne wprost łączą miejsce zniknięcia z przypuszczalnym losem tequela. Oczywiście znalezione fragmenty ubrań i telefonu także stanowią dowód.
Jednak nie można ich przypisać zaginionemu ze stuprocentową pewnością teoretycznie taką samą bluzę i telefon może mieć wiele osób, natomiast w przypadku materiału genetycznego pobranego ze śladów krwi nie ma miejsca na najmniejsze nawet wątpliwości. W niedzielę 11 kwietnia mija dokładnie miesiąc od dnia, w którym techel był widziany po raz ostatni od 4 tygodni figuruje w dokumentach jako osoba zaginiona. Wciąż nie znaleziono żadnego innego śladu jego obecności,
który mógłby sugerować, że gdzieś się ukrył, albo uciekł. Przeszukano teren w asyście psów tropiących i jest wykorzystaniem dronów. Nurkowie sprawdzili pobliską lagunę. Przeszukano też do moskara i partnerki ramosa, jednak niczego nie znaleziono. Oficjalnie śledczy podkreślają, że wszystkie hipotezy pozostają otwarte. Wśród nich pojawia się nawet wątek handlu ludźmi, forsowany szczególnie przez ojca tequela, który od początku naciska, by policja dokładnie sprawdziła.
Ten trop stanowczo nie zgadza się z narracją promowaną przez część środowisk LGBT, wskazująca na motyw nienawiści wobec tożsamości płciowej. Funkcjonariusze jednak są dość sceptyczni wobec takiego scenariusza, chociaż nie mogą go w pełni wykluczyć. Coraz więcej wskazuje natomiast na to, że w nocy z jedenastego na 12 marca w domu ramosa doszło do poważnego przestępstwa. Mija kolejny miesiąc a potem następny, a zatrzymanie wciąż milczą.
W międzyczasie bliscy tequela zmuszeni byli spędzić jego urodziny w samotności. Jego dziewczyna Michelle w samotności spędziła też rocznicę ich związku. Jedenasty dzień miesiąca staje się symboliczną datą, ponownie urządzone zostają marsze z pochodniami, podczas których uczestnicy skandują imię zaginionego i domagają się odpowiedzi na najważniejsze z pytań, gdzie jest i co się z nim stało. Po takim czasie niewiele osób ma jeszcze nadzieję, że te odnajdzie się cały i zdrowy, ale
wciąż organizowane są poszukiwania grupy chętnych cywilów spotykają się i przeczesują teren okolicznych miast, pól i dolin rzek, jednak nadal niczego nie udało się znaleźć ani ciała, ani żadnego, nawet najmniejszego śladu. Rzecznik policji przekazuje mediom tylko pobieżne informacje. Śledztwo trwa wspierany jest materiał dowodowy, ale nie możemy przekazać nic więcej dla dobra śledztwa. Sfrustrowani i przerażeni bliscy tequela apelują do podejrzanych, by wreszcie wyjawili prawdę,
nawet tę najgorszą chcą wiedzieć, co się wydarzyło. Zasługują na to, by się pożegnać, a on na to, by go godnie pochować. Ta przedłużająca się niepewność jest dla nich ogromnym obciążeniem, nie wiedzą już, do kogo mają zwrócić się o pomoc. Są przekonani, że ktoś poza zatrzymanymi ma jakieś informacje, ale nie chce ich wyjawić. Nie pomaga nawet Nagroda pieniężna, która jest oferowana od pierwszych dni śledztwa i która z każdym tygodniem wzrasta kilkaset, a później nawet kilka
milionów pesos za informacje, które mogą doprowadzić do rozwiązania zagadki. Niczego nie zmienia też zapewnienie o anonimowości zgłoszenia. Mijają kolejne tygodnie, 3 miesiące po zaginięciu tequela w Argentynie wchodzą w życie zmiany w prawie pracy, które mają zagwarantować osobom transpłciowym. Realny dostęp do zatrudnienia nowe przepisy wprowadzają obowiązek przeznaczenia co najmniej 1% miejsc pracy w sektorze publicznym. Dla osób trans przewidziane są
także zachęty dla firm prywatnych, by i one zatrudniały takie osoby. To efekt wieloletniej walki, aktywistów i organizacji społecznych, próbujących przełamać barierę, która dla wielu osób trans oznacza wykluczenie z legalnego rynku pracy. W tym zestawieniu jest coś gorzkiego i trudnego do zignorowania. Przecież to właśnie brak stabilnego zatrudnienia. Konieczność chwytania się dorywczych zleceń i każdej nadarzającej się okazji zaprowadziły te chwela na rozmowę, z której już nie wrócił. 5 miesięcy po jego zniknięciu śledztwo wciąż trwa.
Ramos pozostaje w areszcie i milczy, a Oskar prosi o możliwość złożenia zeznań. Podaje jednak fałszywe informacje. Nagroda za wskazanie miejsca pobytu tequela zostaje podwojona i wynosi teraz 4 miliony pesos. Trwają kolejne porównania DNAI następne przeszukania. Tym razem śledczy koncentrują się na mniej oczywistych obszarach, takich jak wysypiska, śmieci czy złomowiska. Pojawia się też teoria, że może należy szukać jedynie fragmentów i to porzuconych w różnych miejscach.
Akta sprawy pęcznieją, procedury się mnożą, ale mimo tych wszystkich wysiłków nie udaje się odnaleźć zaginionego. Jesienią 2021 roku śledztwo wyraźnie zmienia kierunek 8 listopada 7 miesięcy po zaginięciu prokuratura decyduje się na krok, który jeszcze niedawno wydawał się zbyt pochopny wobec Luisa Alberto ramosa i Oskara montessa zostają postawione zarzuty zabójstwa. To moment przełomowy, bo oznacza
odejście od oficjalnej narracji o zaginięciu i wskazuje, że zgromadzone do tej pory materiał dowodowy wskazuje na popełnienie zbrodni. Dzień później obaj mężczyźni po raz pierwszy od miesięcy decydują się mówić, ale ich zeznania nie wnoszą niczego nowego. 10 listopada podczas kolejnych przesłuchań zaprzeczają wszystkim zarzutom. Przyznają, że spotkali się z tequelem w dniu jego zniknięcia. Po czym twierdzą, że wrócił do domu? Ta wersja wydarzeń stoi w sprzeczności z dowodami
zabezpieczonymi w trakcie przeszukań i nie wyjaśnia, co stało się później. Prokurator wie, że teraz obaj będą grali na czas, by odwlekać proces w czasie tak długo, jak to możliwe. Mija dokładnie rok jeden dzień od zaginięcia, gdy 12 marca 2022 roku sprawa oficjalnie trafia na drogę sądową. Ramos im montes mają odpowiedzieć za zabójstwo z nienawiści wobec orientacji seksualnej i tożsamości płciowej. Tak brzmi dosłowna kwalifikacja prawna tej sprawy.
Jednocześnie postępowanie zostaje podzielone tak, aby niezależnie od procesu karnego nadal prowadzić poszukiwania tequela jesienią 2022 roku przybierają one jeszcze bardziej intensywną formę, ale wciąż mimo ogromnej już skali działań nie udaje się odnaleźć żadnych śladów, które pozwoliłyby ustalić, gdzie znajduje się ciało. Nie pomogło nawet wyburzenie domu ramosa i przekopanie całego terenu. W 2023 roku ciężar walki o
sprawiedliwość coraz wyraźniej przejmuje rodzina tequela 29 maja jego matka publicznie domaga się przyspieszenia procesu. Podczas konferencji prasowej zorganizowanej w Buenos Aires mówi wprost o desperacji i bezsilności wobec wieloletniego oczekiwania. Chce wreszcie usłyszeć, co się wydarzyło. Chcę pochować swoje dziecko. Nie ma już żadnych złudzeń, że jej syn żyje. Rodzina i jej pełnomocnicy ujawniają także, że pierwotnie proces miał się rozpocząć
dopiero w 2027 roku. Uznają tak długi czas oczekiwania za nie do zaakceptowania w sprawie o takiej wadze. Wsparcie dla tego apelu deklarują organizacje społeczne oraz przedstawiciele instytucji publicznych, którzy po raz kolejny podkreślają systemowy charakter i brak skutecznych procedur w sprawie przemocy wobec osób transpłciowych. Presja przynosi efekt już kilka tygodni później, 14 lipca 2023 roku są te decyduje o znaczącym
przyspieszeniu postępowania. Proces zostaje zaplanowany na lipiec kolejnego roku. Równolegle śledczy kontynuują działania poszukiwawcze, analizują przypadki niezidentyfikowanych zgonów i szczątków odnalezionych od momentu zaginięcia tych uela weryfikują dane w rejestrach ogólnokrajowych i regionalnych, także poza prowincją Buenos Aires. Wszystkie uzyskane odpowiedzi są jednak negatywne. Żadna z nich nie prowadzi do wyjaśnień. To oznacza, że proces rozpocznie
się bez najważniejszego dowodu w sprawie. 15 lipca 2024 roku rusza proces w sprawie zabójstwa dwudziesto. Jedno letniego tehuella de la tory. Na ławie oskarżonych zasiada tylko jeden z podejrzanych luis Alberto Ramos, drugi Oskar montes odpowie w osobnym postępowaniu, którego termin wciąż nie jest znany. Już sama ta decyzja sądu budzi sprzeciw rodziny i obrońców praw człowieka, którzy nie przebierając w słowach,
zarzucają sądowi narażanie bliskich tech wella na kolejną dawkę traumy. Pierwszego dnia procesu przed budynkiem sądu gromadzą się aktywiści i przedstawiciele organizacji lgbt. Plus trwają audycje radiowe, happeningi i czuwania. Wszystko po to, by sprawa nie toczyła się w ciszy. Ramos pojawia się na sali rozpraw w kajdankach po eskortą służby więziennej jest oskarżony o współudział w zabójstwie z nienawiści wobec tożsamości płciowej. Proces jest niezwykle
intensywny, bowiem przesłuchania zaplanowano od poniedziałku do piątku po kilkadziesiąt godzin tygodniowo z udziałem nawet kilkudziesięciu świadków. Już ich pierwsze zeznania rzucają nowe światło na postać ramosa. Świadkami są nie tylko bliscy tequela, ale także osoby z Bliskiego otoczenia oskarżonego. Pojawiają się opisy przemocy, gróźb i agresywnych zachowań, których Ramos dopuszczał się względem swojej byłej partnerki, ale także innych osób ze swojego otoczenia, sąsiadów i współpracowników.
Dużo mówi fakt, że część świadków prosi o składanie zeznań bez jego obecności. Ze strachu przed ewentualną zemstą. Rodzina ramosa przedstawia jego znajomość cechulem niejako koleżeństwo, a raczej jako popis siły i zależności. Ich zdaniem Ramos nigdy nie akceptował jego tożsamości płciowej, a jedynie sprawiał takie wrażenie. Wykorzystywał jego trudną sytuację dla własnego celu. Czuł, że ma nad nim władzę, że los techvela niejako leży w jego rękach.
Jednocześnie za jego plecami opisywał goi tutaj Cytat jako dziewczynę, która poszła na zmarnowanie. To stają się potwierdzać opinie biegłych. Psychologowie opisują ramosa jako osobę manipulującą, pozbawioną empatii, wykorzystującą przewagę wieku i pieniędzy wobec młodego chłopaka, znajdującego się w trudnej sytuacji życiowej. 26 lipca zostają wygłoszone mowy końcowe. Prokuratura i strona oskarżycielska, czyli najbliżsi tequela domagają się kary
dożywotniego więzienia. Podkreślają, że choć ciała nigdy nie odnaleziono, materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości co do zabójstwa i jego motywu. Obrona za to próbuje podważać spójność śledztwa i sugeruje alternatywne scenariusze, w tym możliwość, że te chwel wciąż żyje. Nie są jednak w stanie w żaden sposób poprzeć tych hipotez. 30 sierpnia 2024 roku zapada wyrok luis Alberto Ramos zostaje uznany w winnym i skazany na
dożywotnie pozbawienie wolności. Sąd stwierdza również, że w jego opinii Ramos brał udział w ukryciu ciała. I intencjonalnym zacieraniu śladów, w tym myleniu tropów. W uzasadnieniu wyroku padają słowa o przemocy, pogardzie i odarciu zgodności. Sąd podkreśla, że Ramos nie tylko pozbawił życia tehula niewinnego młodego człowieka, ale też zabrał jego rodzinie możliwości jakiegokolwiek pożegnania się z nim. Jak już wspomniałam, sprawa
Oskara montesa toczy się innym torem i właśnie to rozdzielenie postępowań stało się bardzo kontrowersyjne, choć obaj mężczyźni byli podejrzani o współudział w zabójstwie i poprzez śledczych od początku traktowani byli jako element tej samej układanki. Ich losy procesowe zostały rozdzielone już na etapie przygotowań do rozprawy na kilka tygodni przed rozpoczęciem procesu w 2024 roku. Obrona Oskara montesa złożyła taki wniosek, argumentując, że oskarżony nie został wcześniej poinformowany o przysługującym
mu prawie wyboru formy postępowania mógł zdecydować, czy chce klasyczny proces przed składem sędziowskim. Czy takie z udziałem ławy przysięgłych? Sąd przychylił się do tego wniosku, mimo że został on złożony po terminie. W efekcie Ramos stanął przed sądem zawodowym, a Oskar ma odpowiadać w osobnym procesie przed ławą przysięgłych. Ta decyzja spotkała się z ostrą krytyką ze strony rodziny, tequela, organizacji społecznych i aktywistów. Wskazywano, że oznacza ona nie
tylko opóźnienie prac wymiaru sprawiedliwości, ale też konieczność ponownego przechodzenia przez traumatyczne zeznania dla rodziny świadków i bliskich zaginionego. Pojawiły się zarzuty, że prawo oskarżonego zostały postawione ponad prawami ofiary. Swoje oburzenie, podziałem procesu wyrażają dziesiątki organizacji od grób lgbt plus przez organizację praw człowieka po związki zawodowe i partie polityczne. Protesty, marsze i manifestacje
odbywały się w wielu miastach kraju nie tylko jako apel o odnalezienie tequela, ale też jako sprzeciw wobec systemowej przemocy, marginalizacji i bezkarności sprawców. Proces Oskara montessa do dziś nie ma wyznaczonej daty rozpoczęcia, mimo że mija już 5 lat. Prokuratura utrzymuje jednak, że materiał dowodowy wobec niego pozostaje aktualny i spójny. Obejmuje między innymi zdjęcia wykonane w dniu zaginięcia tequilla analizy telefonów, sprzeczne zeznania oraz zarzuty dotyczące mataczenia w śledztwie
i składania fałszywych zeznań. Dla wielu środowisk reprezentujących mniejszości proces Oskara montessa pozostaje dziś ostatnim brakującym elementem tej historii i swego rodzaju testem sprawdzianem dla całego argentyńskiego wymiaru sprawiedliwości. Bo historia techłela dala torre jest między innymi opowieścią o systemie, który zawiódł zbyt wcześnie i zbyt łatwo o tym, jak bieda, wykluczenie i trans. Fobia splatają się w jedną śmiertelnie niebezpieczną sieć i
po prostu o młodym człowieku, który wyszedł z domu na rozmowę o pracę, bo chciał normalnego życia. I nigdy nie wrócił. I być może właśnie dlatego pytanie, gdzie jest techel, wciąż wybrzmiewa na argentyńskich ulicach, bo dopóki nie padnie na niepełna odpowiedź, ta historia nie jest zamknięta. Kochani na dziś to już wszystko. Dziękuję wam za wysłuchanie dzisiejszego odcinka do końca uważajcie na siebie i do usłyszenia niedługo.
Sprawa Gabby Petito i Briana Laundrie jest jedną z najgłośniejszych spraw true crime ostatnich lat. Co wydarzyło się podczas ich podróży po USA? Jak wyglądała jej relacja z Brianem i co doprowadziło do tragicznego...
Noor Almaleki chciała żyć po swojemu. Marzyła o studiach, pracy i miłości, którą sama wybierze. Jednak jej rodzina miała wobec niej zupełnie inne plany. To historia o konflikcie między skrajną tradycją a wolnością, o...
Przez 40 lat nikt nie wiedział, kim byli. Dopiero nowoczesne badania DNA pozwoliły odkryć ich tożsamość. Jednak ta historia pokazuje, że czasem największa tajemnica zaczyna się dopiero wtedy, gdy wydaje się, że sprawa...
Volker Eckert przez lata działał w różnych krajach Europy i długo pozostawał poza podejrzeniami. Dopiero po czasie śledczy zaczynają łączyć sprawy, które wcześniej wydawały się zupełnie niezwiązane. Materiał ma...
17-letni Jacob Morgan zostaje sam w domu z młodszym bratem. To miało być tylko kilka minut. Chwilę później na miejscu pojawiają się służby, a ta historia zaczyna budzić coraz więcej pytań. Czy był to nieszczęśliwy zbieg...