Drugi odcinek kryminalnego audio serialu „Jazgot Historie” wysłuchasz tutaj: Spotify ► https://open.spotify.com/episode/5LsDg1sdUolLpYJTugWlIi?si=27fdc1b1a2c94901 Pamiętaj także o zaobserwowaniu podcastu - wkrótce pojawią się tam nowe odcinki. ⠀⠀⠀ Każdego roku wielu Polaków traci swoje oszczędności życia, oszuści finansowi są kreatywni, przebiegli i każdego mogą owinąć wokół palca. Słuchając historii przedstawionej w kryminalnym audio serialu „Jazgot Historie”, poznamy metody działania oszustów. To wspólny projekt mBanku i Voice House zrealizowany na podstawie rozmów z bankowymi ekspertami od bezpieczeństwa, znają oni doskonale wszelkie triki i metody, którymi posługują się naciągacze. W tym odcinku wysłuchasz w całości pierwszego odcinka drugiego sezonu podcastu. ⠀⠀⠀ Materiał powstał w ramach płatnej współpracy z mBank i Voice House
Audio and video play straight from the show's own hosting. PodSubs stores and serves no media.
Transcript
From the show. Tap a time to play from there.
Czasem wszystko zaczyna się od niepozornego dźwięku dzwoniącego telefonu. Ten sygnał może zwiastować niebezpieczeństwo, a jedno połączenie ma moc odmiany życia na zawsze. Tak było w przypadku bohaterki dzisiejszego odcinka Kobiety, która odebrała telefon mogący zrujnować jej życie. Materiał powstał we współpracy z mbankiem, a nasze działania są związane z hitowym podcastem
jazgot, historie. Jeśli pamiętacie zeszłoroczny pierwszy sezon jazgotu zrealizowany przez mBank i Voice House. Wiecie o czym mówię? To fabularyzowane słuchowiska. O przestępstwach finansowych, którzy wykorzystują zaufanie i naiwność swoich ofiar, by wyłudzić fortuny. W nowym sezonie każdy odcinek to zamknięta historia, a za scenariusze odpowiadają znani pisarze kryminałów, Katarzyna puzyńska, igor brejdygant,
Marcel Woźniak i Łukasz orbitowski. Narratorem, tak jak w poprzednim sezonie, jest Jarosław kuźniar, który doskonale wprowadza nas w klimat każdej fabuły. Przestępcy finansowi nieustannie opracowują nowe sposoby, aby oszukiwać ludzi i pozbawiać ich oszczędności życia. Choć metoda na wnuczka jest już powszechnie znana, mają w swoim arsenale wiele innych technik. Jazgot, historię nie tylko wciąga, klimatycznymi, fabułami, ale także uświadamia jak
działają te oszustwa. To znakomicie zrealizowane słuchowiska z aktorami, efektami dźwiękowymi i muzyką. Które sprawiają, że poczujecie się, jakbyście oglądali film, tyle że bez obrazu. Ja Jestem fanem takich formatów i Jestem pewny, że wam też te opowieści przypadną do gustu. Zresztą przekonajcie się sami. Za chwilę usłyszycie pierwszy odcinek, jazgot, historię, drugi już czeka w podcaście naszego partnera, a kolejne będą się pojawiać co tydzień.
Podcast, jazgot historię znajdziecie na wszystkich popularnych platformach od Spotify, przez Apple, podcasts, po YouTube. Link do podcastu znajdziecie w opisie tego odcinka. Zachęcam do wyszukania podcastu jazgot i dodania go do obserwowanych na swojej ulubionej platformie. Do wysłuchania serialu zaprasza mBank. Jazgot historia odcinek
zatytułowany 87, scenariusz Katarzyna puzyńska. Halo? Pola siedzi przy biurku, wsłuchuje się w pracę biura. To duże call Center przypomina przez to jeden wielki organizm. Głosy i oddechy zlewają się w
całość. Nie ma indywidualności, choć niektórzy starają się o nią trochę powalczyć. Przyklejając na monitory komputerów, zdjęcia partnerów czy dzieci. Marne to próby w tej olbrzymiej wspólnej przestrzeni. Jakiś czas temu starano się też wprowadzić tu ozdobne elementy ścianę przy wejściu pomalowano na zielono. Miała chyba dodawać naturalnego uroku temu zimnemu miejscu. Polanie jest pewna, czy się udało, choć czasem jej wzrok faktycznie tam ucieka.
Nie czuję wtedy ulgi. Myśli raczej o tym, jak się tu znalazła i czy faktycznie chce tu być. Tylko jeśli nie tu, to gdzie miałaby pójść? Z czegoś trzeba się utrzymać, zwłaszcza jeśli spaliło się ze sobą wszystkie mosty. Dziewczyna wbija wzrok w klawiaturę, czeka, aż ktoś przyjdzie z zadaniami dla niej nie wie, że za nieco ponad godzinę zerwie się z miejsca i popędzi prosto do swojego szefa. A to właśnie od niej zależeć
będzie reszta czyjegoś życia. Zegar tyka nie tylko dla niej, również dla starszej Kobiety, która mieszka kilkaset kilometrów dalej. Banda wychodzi z kamienicy i
rozgląda się z aprobatą, od kiedy porozmawiała sobie na poważnie z dozorcą, kwiatki przy wejściu są należycie podlane. Przecież jak te na dole więdły niweczyło, to wszelkie jej balkonowe wysiłki. A sąsiadki z okolicznych kamienic tylko czekają, żeby podjąć ogrodniczą rękawice. Władco. Co z tego, że Wanda dba o swoje pelargonie i surfienie dobiera je kolorystycznie, nawozi, a nawet z nimi rozmawia. Zwraca uwagę na dosłownie każdy
szczegół. Jeśli potem na dole przy wejściu sterczą tylko smętne kikuty? Starsza pani zatrzymuje się i nasłuchuje przez chwilę. Nareszcie dozorca wziął się za miotłę. W końcu wzięli mnie na poważnie. Banda pokonuje 3 zdradliwe stopnie prowadzące na chodnik przed kamienicą. Ostrożnie ciągnie za sobą wózek na zakupy. Kupiła go chyba w dziewięćdziesiątym roku. Nadal jest prawie jak nowe, tylko kółka odrobinę skrzypią. Młodzi teraz za wiele wyrzucają,
zamiast doceniać nadal dobre rzeczy, uspokaja oddech i zgodnością rusza w stronę sklepu. Jest bardzo ciepło. Na głowie ma kapelusz z szerokim rondem, który sobie sprawiła, kiedy w latach osiemdziesiątych byli z mężem ambasadorem na placówce w Azji. Piękny czas. Pisali nawet o tym ostatnio w gazecie. Ktoś przypomniał sobie, że ambasadorowa tu mieszka. Skądś nawet wyciągnięto stare fotografie. Oglądała je z rozrzewnieniem.
Klasyczna dama. Tak ją właśnie nazwali w tej gazecie. Zawsze ubierała się elegancko. Mąż może i nie żyje, ale ona pozostaje ambasadorową. Zawsze doskonale wiedziała, jak poruszać się w dyplomatycznych meandrach, choć sama pozostawała w cieniu. Ależ to były piękne czas. Piękne. Idzie niespiesznie, bo bardzo dokucza jej biodro. Niedawno wymieniono jej kolano. Może trzeba będzie wyjąć zaskórniaki i spróbować znaleźć lekarza, który zajmie się nową
dolegliwością? Tylko na lekarza. Trochę szkoda, bo Wanda chce dołożyć wnuczce na studia. Nauka to klucz do wszystkiego, dlatego starsza pani przy każdych zakupach pracowicie odkłada resztę. Ludzie nie doceniają drobnych oszczędności, tak samo jak starych przedmiotów. A proszę, zebrałam całkiem niezłą sumkę. Jakiś czas temu wszystko wpłaciła do banku. Tam jest przecież najbezpieczniej. Za wiele się nasłuchała w kościele opowieści o oszustwach na wnuczka, żeby ryzykować
trzymanie pieniędzy w domu. Oszczędzanie jest bardzo ważne, ale tęskniła za czasami, kiedy nie musiała tego robić. Ach, te przyjęcia. Gdyby tak teraz działo się coś więcej, niż tylko te monotonne wyprawy do sklepu banda zapomina, że powinno się uważać o czym się marzę. Już za chwilę rozdzwoni się jej telefon, a wtedy wszystko zmieni się diametralnie. Dzień dobry, proszę pani,
dzwonię z banku. Dzwonię. Pola ma wrażenie, że słyszy tę kwestię mniej więcej 100 razy na minutę. Co chwilę wypowiadają ktoś z otaczającej ją Rzeszy ludzi w słuchawkach z mikrofonami. Dziewczyna zastanawia się, czy byłaby w stanie wykonywać ich pracę na samą myśl czuję narastający dyskomfort, nigdy nie lubiła rozmów z nieznajomymi. Jakby to było słuchać ich odpowiedzi i na bieżąco dostosowywać się do sytuacji. Chyba by nie podołała.
Zdecydowanie wolała pracę risercz, którą jej przydzielono. Musiała jedynie stykać się z ludźmi z biura. No i z szefem. No i gdzie on jest? Pola unosi ostrożnie głowę i szuka go wzrokiem, udając, że rozgląda się bez celu. Nawet nie musi, nikt nie zwraca na nią uwagi. Wszyscy skupieni są na swoich zadaniach w tej organizacji każde stanowisko ma swój numer. Ludzie zwracają się do siebie używając właśnie cyfr.
Nikt nie pamięta imion. W końcu pola wyławia szefa z tłumu jest wysoki i barczysty mężczyzna, który ćwiczy, żeby budzić respekt i budzi go polan. Jest na chyba nikogo, kto umiałby mu odmówić. W tym biurze jest jedno prawo, prawo tego mężczyznę. On też ma swoich szefów. Jednak z perspektywy jej biurka liczy się tylko on. Dzwonię z banku. Olarz podskakuje, kiedy mężczyzna, kilka biurek dalej krzyczy do swojego mikrofonu,
mężczyzna, który siedzi tuż obok niej, pochyla się w jej stronę i mruga. Próbuje go ignorować, nigdy go to nie zniechęca. Znowu senior, co? Pewnie tak. Pola czuje się przemęczona, może dlatego reaguje tak emocjonalnie. A może chce jej się płakać z zupełnie innej przyczyny? Nie. No tym lepiej nie myśleć.
Wanda od 20 lat robi zakupy w tym samym miejscu. Kiedy tu zamieszkali, najpierw chodziła do innego sklepu, ale pokłóciły się z właścicielką i ambasadorowa obiecała, że jej stopa nigdy tam nie postanie. Teraz trochę żałuję, bo tamten pawilon znajduje się bliżej. Ale słowo się rzekło, w rezultacie musi codziennie brnąć aż na sam róg. Plusem jest to, że przechodzi wtedy obok banku. To daje jej poczucie bezpieczeństwa.
Ci młodzi, czy ich telefony za moich czasów to by było nie do pomyślenia, żeby tak chodzić po ulicach i ostentacyjnie z kimś rozmawiać? To takie niekulturalne no poza tym tam są jakieś szkodliwe fale. Kto by tam rozumiał, jak te diabelstwa? No kto by pomyślał, przecież jeśli już ktoś nosi ze sobą coś takiego, to chociaż powinien zadbać, żeby jak najszybciej odebrać. No nie powinno się przeszkadzać
innym. Naprawdę? Wanda rozgląda się z dezaprobatą, ale nikogo nie widzi. Nie znaczy to, że ktoś gdzieś się tu nie czai. Starsza pani wzrok ma już nie ten, choć lubi podkreślać, że oczy popsuje jej się dopiero niedawno. Trochę gorzej ze słuchem. Rozważania dotyczące słuchu sprawiają, że starsza pani orientuje się nagle, że dźwięk dzwonka jest naprawdę głośne. Co więcej, jej torebka wibruje. I to ta, którą dostała w
osiemdziesiątym siódmym od żony ambasadora czechosłowacji podczas tego ostatniego przyjęcia nad mekongiem. Wanda odstawia ostrożnie wózek i próbuje wyłuskać telefon z torebki. Dostała go od starszej córki z przekazem, żeby zawsze ze sobą nosiła. Pani tłumi przekleństwo, kiedy torebka prawie wypada jej z powykręconych reumatyzmem palców. W końcu jej się udaje. Wystarczy zatrzymać się dosłownie na moment i połączyć fakty.
Halo, halo. Dzień dobry, proszę pani, dzwonię z banku. Halo? Dzwonię z banku. W banda wyczuwa w jego głosie napięcia całe jej ciało. Momentalnie pokrywa się potem bank chciała uchronić oszczędności. Wszyscy mówili, że w banku jest najbezpieczniej, ale nie dzwonili, by gdyby nic się. Co się dzieje? Proszę się nie denerwować. Zawsze jak ktoś tak mówi, to
trzeba się denerwować. Wanda rozgląda się nerwowo, bardzo chciałaby przysiąść, ale do ławeczek na skwerze jest naprawdę daleko. Jest tam pani? No tak. Jest mi niezmiernie przykro, że muszę dzwonić z taką nowiną. Pani pieniądze są zagrożone. No, kto zagrożone? No to to, czemu pan mówi, że mam się nie denerwować? Banda czuje ból w piersi? Musi się wziąć w garść, bo inaczej czeka ją zawał. Tak jak świętej pamięci pana ambasadora, on zawsze się
wszystkim denerwował. To ona stała na straży spokoju domowego ogniska. Ale teraz chyba zaczyna tracić animusz. Czuje się bardziej samotna niż kiedykolwiek. Zaraz wszystko wyjaśnię z przykrością. Muszę powiedzieć, że w naszym banku działa grupa przestępcza. Skontaktowała się ze mną policja. Rozpracowują już tę szajkę. Teraz padło na panią. Jak to padło na mnie. No dlaczego na mnie? Skąd pan wie? Jakie straszne czasy? Ale skąd pan wiesz, że to na
mnie padło? Proszę podać imię i nazwisko, to się upewnię. Wanda przedstawia się głośno i wyraźnie, jakby to mogło pomóc naprawić tę katastrofalną pomyłkę. To nie jej oszczędności są w niebezpieczeństwie. To cudza bierze. Nie powinna nikomu życzyć źle, ale to jest silniejsze od niej. Chcę tylko, żeby jej pieniądze pozostały nietknięte. Tak, chodzi o panią, pani wando, jak wspomniałem, kontaktuje się ze mną policja. To są procedury. Tylko policjanci prowadzący sprawy mogą zapewnić
bezpieczeństwo pani środkom. Nie wolno w tym momencie ufać nikomu innemu, absolutnie nikomu. Wanda czuje ogarniającą ją panikę, znów rozgląda się przestraszona, jej oczy padają na wejście do banku. A myślała, że tam jest tak bezpiecznie, co teraz? Co teraz? Jestem akurat obok banku wydaje się spokojnie. Wanda zdaje sobie sprawę, że tak naprawdę próbuje ukoić samą siebie. Wszystko wygląda normalnie, a więc musi być dobrze.
Dzwoni pan stamtąd? Nie widzę pana. Dzwonię z infolinii, pani wando, tak jak wspomniałem tam, gdzie pani trzyma pieniądze, czai się właśnie ta szajka. Nikomu tam nie może pani ufać. Dlatego właśnie to mnie poproszono o telefon, a nie kogoś z pani placówki. To są określone procedury działania pani wando. Proszę mnie teraz uważnie posłuchać. Halo, śpisz, czy co? Ja tylko.
Pola przemknęła oczy dosłownie na chwilę. W daremnej próbie oderwania się od otaczającej ją rzeczywistości nawet się nie zorientowała. Kiedy szef do niej podszedł, patrzy teraz na nią. Groźnie z wysokości swoich 190 cm. Jest wielki, ale umie poruszać się niemal bezgłośnie. Na piątce może być problem, ale udało się uzyskać imię i nazwisko klientki. Natychmiast chcę mieć o niej informację. Piątka pola odruchowo zerka w stronę stanowiska, na którym mężczyzna krzyczał na całe gardło, że dzwoni z banku.
Szybciej. I już działam. Szybciej nie ma czasu. Dziewczyna nie sięga nawet po kartki, które przyniosą widzi imię i nazwisko ze swojego miejsca. Wanda pola zawsze lubiła to imię. Kojarzyło jej się z legendami, które kiedyś czytała jej matka. Palce pędzą po klawiaturze, ale myśli dziewczyny uciekają do czasów sprzed rozwodu jej rodziców. Matka bardzo przeżywała rozstanie z mężem, a nastoletnia wtedy pola starała się zrobić wszystko, żeby oszczędzić rodzicielce cierpień.
Poważnie traktowała szkołę. Nie tyle ze względu na swoją przyszłość, co właśnie na mamę. Pakuj onka. Wiedziała doskonale, że tak ją nazywają, starało się jednak nic sobie z tego nie robić. Matka była jej przyjaciółką, a przyjaciółek się nie zawodzi. Ojciec och to już była zupełnie inna sprawa. Pola nienawidziła ojca. Komisarz Jakub Majewski. Stopień jakby najpierw
delikatnie przyrósł do imienia i nazwiska ojca, a potem stopił się z nimi w jedną całość. Pasowało dla komisarza, liczyła się tylko praca. Nastolatka nienawidziła go za to, do czego doprowadził jej matka, czasem Milena wpadała w taką histerię, że pola musiała układać ją do snu, jakby zamieniły się rolami. O wyjściach z koleżankami można było zapomnieć. Dziewczyna pocieszała się tylko tym, że ją i matkę łączyła. Wyjątkowa bliskość. Nie wiedziała jednak, że wkrótce ta jej najdroższa osoba zginie.
Zaraz, zaraz. Wspomnienia trzeba zostawić za sobą i skupić się na pracę. Tym bardziej, że Wyniki wyszukiwania na temat pani wandy zupełnie dziewczynę zaskakują. No to. Co ja mam teraz zrobić? Na pewno uda się coś na to poradzić, ale tylko jeśli będzie pani ściśle współpracowała z władzami. Nie znam szczegółów, bo nie Jestem uprawniony do takich rzeczy. Śledztwo jest objęte całkowitą
tajnością. Policja powiedziała mi tylko, żebym się do pani odezwał i powiedział, że będą się kontaktować, żeby pani była przygotowana na ich telefon. Zadzwonią dosłownie za chwilę. Pani wando, tak? Tak. No ale, ale moje pieniądze muszę, zadzwonię do córki, albo pójdę do banku. Nie, nie, musimy się trzymać procedur bezpieczeństwa, żeby uratować pani oszczędności. Proszę, do nikogo nie dzwonić, bo może pani przegapić telefon od policji. Niech pani czeka i nie odbiera połączeń od nikogo. Pani wando od nikogo, chyba że zobaczy pani numer 9, 9 7 na
wyświetlaczu rozumie pani, bo inaczej może pani wszystko stracić. Nawet jakby zadzwoniła córka. Nawet wtedy inaczej straci pani wszystko. Stracić wszystko? No nie chcę sobie nawet tego wyobrażać. A nie mogę wejść tam do banku i. Ja się teraz rozłączę, żeby nie blokować linii pani wando, proszę czekać na telefon od policji. Oni powiedzą pani co dalej? Proszę się nie martwić. Zaopiekują się panią. To ich zadanie, do widzenia.
Rozłączył się, a ja mam jeszcze tyle pytań, no i i co teraz? Będę rozważa, czy powinna zadzwonić do córek albo nawet wnuczki, ale boi się, że przegapi telefon policjanta. Ta sytuacja bardzo jej się nie podoba. Chciałaby wejść do swojego banku, ale to również wykluczone. Przecież nikomu tam nie można ufać. Nieszczęście. No aż aż trudno uwierzyć. No taka miła pani tam pracuje pani grażynka? Czy ona mogłaby za tym wszystkim
stać? A ta jej koleżanki zawsze takie pomocne? Wanda chyba jeszcze nigdy nie czuła się taka samotna. Niemożliwe? Pola Jeszcze raz sprawdza imię i nazwisko. W artykule, który właśnie znalazła. Ludzierzadko, zdaję sobie sprawę, że z sieci można uzyskać
naprawdę mnóstwo informacji na ich temat. Za nie trzeba być hakerem, wystarczy mieć podstawowe umiejętności. Pola ignoruje swojego gadatliwego sąsiada, chociaż mężczyzna ma racja. O wandzie też jest sporo i to w gazecie, którą pola dobrze zna. Aż za dobre, żeby było prawdziwe, ona jest z mojego miasta. Szansa jak jeden na milion, nie twój interes. Umysł dziewczyny pracuje na najwyższych obrotach, Plan kiełkuje jej w głowie bardzo
szybko, jakby zawsze tam był, znów szuka wzrokiem szefa. Postawny mężczyzna krąży gdzieś pomiędzy biurkami. Czasem to on przynosi karteczki do researcherów. Jakby był zwykłym posłańcem. Nikt jednak nie daje się zwieść o nich w ten sposób nadzoruje polo, zamierza go zawołać i oznajmić, że jeśli ta Wanda jest trudna, to ona ma bardzo dobry pomysł, jak można ją podejść, pomyśleć, że jeszcze chwilę temu pola miała tyle wątpliwości. A teraz dostała taki prezent od losu. W dzisiejszych czasach i w pracy
takiej jak ta informacja zawsze jest na wagę złota. Może i pola jest tylko trybikiem w Wielkiej organizacji. Dziś jednak ma szansę odegrać ważniejszą rolę niż zazwyczaj. A kto wie, może daje to możliwość się wybić? Może to coś zmieni? Przyjechała tu za chłopakiem, który miał ugadaną umowę, teraz już go tu nie było. Ona została nie miała dokąd pójść, a skoro tak, pozostawało tylko w jakiś sposób piąć się w hierarchii.
Dobra, teraz albo nigdy. O co znalazłaś? Pokaż, pokaż. Zostaw. Pola zrywa się i wyszarpuje papier z drukarki pędzi w stronę swojego znienawidzonego szefa. W tym momencie piątka na pewno nie rozmawia już z wandą. Starsza pani została przekazana do kolejnej osoby. Pierwszy pracownik ma za zadanie zapowiedzieć kolejnego, a przez to go uwiarygodnić, tak, żeby ofiara najpierw poczuła zagrożenia, a potem ulga, że ktoś się nią zaopiekuje. Prosta socjotechnika, która
prawie zawsze działa, chyba że klient jest zbyt dociekliwy. Wtedy trzeba się bardziej postarać. Pola zauważa szefa przystaną przy siedemnastym stanowisku. Najwyraźniej tam teraz skupiła się obsługa wandy. Dzień dobry, dzwonię z policji. Aspirant Dariusz żebrowski. Zaczął się drugi etap. Opola ma w swoich rękach znacznie lepszą broń niż to, co szef i jego ludzie mogą wymyślić, zastraszanie, presja czasu, zniechęcanie do kontaktu
z rodziną. To wszystko było niczym przy tym, co ona ma w zanadrzu. Wanda o mało nie upuszcza telefonu, ale tym razem udało jej się odebrać. Halo? Dzień dobry, dzwonię z policji, aspirant Dariusz żebrowski banda. Chciałaby złapać się czegokolwiek w jego głosie, jak koła ratunkowego. Niczego takiego nie znajduje.
Strach znów zaczyna brać nad nią górę. Być może dzwonił już do pani pracownik banku, pani wando. Tak, dzwonił, czy moje pieniądze są bezpieczne? Na razie jeszcze tak, ale przestępcy tylko czekają na odpowiedni moment. Na szczęście ja i moi koledzy jesteśmy na tropie tej zorganizowanej grupy przestępczej. Od jakiegoś czasu próbujemy ich dostać i tak naprawdę została nam końcówka akcji. Ale to jest właśnie najtrudniejszy moment, pani wando. Łatwo o błąd.
Dlatego musi mnie pani słuchać uważnie i robić, co powiem. Policjant to ją uspokaja, to wprawia? W przestrach. Wanda chciałaby mu to powiedzieć, ale gardło ma ściśnięte. Potrzebowałaby choć momentu wytchnienia, ale wszystko dzieje się tak szybko. Nie ma nawet chwili, żeby pomyśleć. Mamy na te sytuacje odrębną procedurę bezpieczeństwa, opracowaną przez specjalistów w tej dziedzinie. Jeśli będziemy się jej trzymać. Na pewno wszystko pójdzie dobrze? Procedura bezpieczeństwa. To jest to koło ratunkowe,
którego Wanda postanawia się chwycić, żeby uspokoić skołatane serce bądź co bądź jest ambasador ową musi sobie jakoś poradzić. Po pierwsze dysponujemy specjalnym, awaryjnym kontem bankowym. Musi pani przelać tam środki, wtedy na pewno będą bezpieczne. Najlepiej zrobić to ekspresowym przelewem. To konto jest bardzo silnie strzeżone przez służby. Ekspresowym przelewem internet. Dokładnie tak, pani wando? Nigdy nie korzystałam natychmiastowej, ale.
Ale te, co pan mówi, bo ja nie rozumiem. Nie umiem robić takich przelewów. Ja zadzwonię do córki, ona mi pomoże, nie? Nie trzeba. Naprawdę proszę mi zaufać. Dobrze zrobimy inaczej pójdzie pani do banku. Tym sobie pani na pewno poradzi, prawda? No. Jestem bardzo blisko, ale on mówił, że tam jest niebezpiecznie. Dokładnie tak, dokładnie tak i nikomu absolutnie nikomu nie może tam pani ufać. Pani wando. Rozumiem, nie pani. Nawet pani grażynki.
Nie. Proszę, nic nikomu nie wyjaśniać, tylko poprosić o wypłacenie środków. Nie musi się pani tłumaczyć. Tak, proszę mi powiedzieć. No i oczywiście nie może pani wspominać o mnie. To sprawiłoby, że się zorientują, że na nich polujemy i panią ukradną. Proszę mi jeszcze tylko powiedzieć, ile pani ma na koncie? Wanda wymienia kwota. To wszystko jest zagrożone. Nagle starsza pani przypomina sobie o proboszczu, który opowiadał im o oszustwach na wnuczka.
W tych ostrzeżeniach też była mowa o oddawaniu wszystkiego. Serce zaczyna bić jej coraz szybciej. Ale teraz przecież nikt nie wspominał o wnuczkach. Mimo to Wanda postanawia nie ignorować ogarniających ją wątpliwości. Skąd mam wiedzieć, że mogę panu ufać, skoro nawet pani grażynce w banku? Nie mogę. Pani wando, ja Jestem funkcjonariuszem państwowym. Musiałabym zobaczyć odznakę. Może. Pani pokazać dokumentu, ale
proszę zerknąć na wyświetlacz telefonu. Zobaczy pani tam numer 9, 9, 7, czyli policja. Ambasadorowa odsuwa telefon od ucha, próbuje dojrzeć cokolwiek na wyświetlaczu, ale okulary ciągle jej się zsuwają. Nie jest do końca pewne, ale faktycznie wydaje jej się, że to numer policji. Tak, już odbierając przecież go widziała. Czy wszystko się zgadza? Tak. Wanda ma wrażenie, że po drugiej stronie linii słyszy odległe głosy.
Doskonale, żeby miała pani całkowitą pewność, połączy panią jeszcze z moim przełożonym, dobrze? Pola jednym uchem słucha, jak siedemnastka rozmawia z przejętą właśnie od piątki, panią wandą siedemnastka. Dwoi się i troi, żeby zyskać zaufanie staruszki. W końcu gra kartą, która większość ofiar przekonuje numer telefonu na wyświetlaczu, czyli 9, 9, 7.
Ofiarą nawet do głowy by nie wpadło, że tu, w tym open space siedzą tacy, którzy z łatwością potrafią sprawić, że na komórce wyświetlą się dowolne liczby. To tak zwany spoofing pola. Na tym się akurat nie zna. Ale w czasie jednej z przerw słyszała, że to nie jest trudne. Za to ofiary łapią się na to jak amator słodyczy na lukrowane. Pączki zupełnie nie zdają sobie sprawy, że ktoś może ich tak zmylić. Ona jednak ma coś więcej. Zaciska wydruk w dłoniach, podbiegając do szefa. Masz coś?
Tak, tak, kobieta jest wdową po ambasadorze. Mam na przykład informacje, gdzie byli ostatnio na placówce. To może się przydać, bo odwołuje się w jej przekonaniu do prywatnych informacji. Nie sądzę, żeby się zorientowała, że można to wziąć z internetu. Będzie miała poczucie, że dobrze ją znamy. Nic więcej. Dziewczyna czuje, że jest dla niego nikim, ogarniają gniew, ma ochotę chwycić telefon, siedemnastki i uderzyć nim szefa w środek tego jego płaskiego
czoła. Podobnie czuła się, kiedy matka zupełnie przestała zwracać na nią uwagę, bo skupiła się w pełni na nowym mężczyźnie swojego życia. Okazało się, że córka była tylko chwilowym zastępstwem, które nie było już potrzebne. Kiedy zjawił się ktoś, kto wypełnił pustkę po rozwodzie, wtedy skończyła się ta wielka przyjaźń, którą podkreślała matka, kiedy nie chciała, żeby pola wychodziła z koleżankami. Wtedy pola też kogoś poznała. Dudek był lokalnym łobuzem i może wtedy tego właśnie potrzebowała. Buntownika z wyboru.
To on sprowadził ją tutaj, a potem się zmył. Kolejne została sama. To masz coś więcej czy nie? Mam coś jeszcze. Mój ojciec jest gliniarzem. Jesteś w. Nie, nie, ale możemy to wykorzystać. Ta stara może go kojarzyć. Ojciec jest znany w moim mieście, ciągle o nim pisano, o jego zasługach i w. Twoim mieście? Tak, zorientowałam się, jak zaczęłam ją sprawdzać.
Łut szczęścia szkoda nie wykorzystać, jeśli będzie kojarzyła jego nazwisko, to bardziej nam uwierzy. Ojciec oddał się w pełni pracy i ciągle o nim piszą. Jak to się poświęca? Dla roboty ratuje ludzi. Ktoś tu się chyba z tym nie pogodził, ale kozetka to nie u mnie, ale to dobry pomysł. Jeszcze no dawaj wszystko co możemy wycisnąć twojego starego, jeśli to babsko, nie uwierzyło w dotychczasowe próby wprowadzenia i w błąd naszych standardowych opowiastkach o szajce w banku i tak dalej.
To rzucenie prawdziwym nazwiskiem na pewno pomoże. Wchodzimy w to przełączcie rozmowę na ósemkę. Tam teraz będzie siedział nasz pan komisarz ósemka. Jestem gotowy. Jak się nazywam? Komisarz Jakub Majewski. I wdrażamy policyjną prowokację, bo mamy trudną panią. Spoko, dam radę. Żeby miała pani całkowitą pewność, połączy panią jeszcze z
moim przełożonym. Dobrze. To naczelnik komisarz Jakub Majewski, może pani o nim słyszała? Działa dla lokalnej społeczności. Majewskim, Majewski, coś mi to mówi? Tak, tak, słyszałam o nim. Bonda pamięta, że policjant jest rozwiedziony, zawsze zwracała uwagę na takie rzeczy. Nie tylko dlatego, że z natury jest ciekawska. Kiedy jeszcze urządzali z mężem przyjęcia, trzeba było wiedzieć, do kogo. Jak się odezwać, żeby nie popełnić gafy.
Szczegóły miały olbrzymie znaczenie, a czasem potrafiły zdecydować o naprawdę wielkich sprawach. Doskonale, on to dalej przejmie. Tak będzie się pani lepiej czuła, prawda? Tak. Banda uspokaja się, trochę będzie rozmawiała z przełożonym i to jeszcze człowiekiem, którego kojarzyła z lokalnej prasy. Dzień dobry, pani wando, z tej strony komisarz Jakub Majewski. Wytłumaczę raz jeszcze procedurę bezpieczeństwa pani wando. Niech pani pójdzie do swojego
banku i wypłaci wszystkie środki. A wszystkie rozumie pani, proszę się przygotować, że pracownicy będą zadawać niewygodne pytania. To dlatego, że oczywiście nie chcą, żeby pani te pieniądze wypłaciła. Pani wando, bo chcą je dla siebie. Dlatego będą to utrudniać. Pani wando. Wiem, że pani sobie poradzi, na pewno będzie się pani czuła bezpieczniej. Jeśli pozostanę na linii i tak właśnie zrobimy, pani wando. Ale telefon musi pani schować,
tak, żeby nie widziały go osoby trzecie. Schować? Normalnie bym nie prosił, ale brzmi pani jako osoba, której można ufać. Banda czuje, że jej ciało zaczyna się uspokajać. O tak, jest osobą, na której można polegać. Pani wando, być może przy pani pomocy, moglibyśmy złapać szajkę na gorącym uczynku. Słyszała pani o czymś takim jak policyjna prowokacja? Chodzi o to, że byłaby pani
przynętą? Pani wando, nie prosiłbym o to, ale dzięki pani inne osoby mogłyby uniknąć kradzieży oszczędności. Niektórzy tracą cały dorobek życia. Wyobraża to pani sobie, a pani musiałaby tylko wejść do banku z włączonym telefonem. Pani wando będę wszystkiego słuchał, zbierał dowody. Potem będzie pani musiała jedynie zabrać pieniądze i wpłacić do naszego banku na specjalne, bezpieczne konto.
Które wskaże? Wtedy już wszystko będzie zabezpieczone i po sprawie pani udział się kończy? Pani wando naprawdę bardzo dużo od pani zależy. Pomoże nam pani? Pola i jej szef przypatrują się mężczyźnie, który odgrywa teraz komisarza Jakuba Majewskiego, musiała przyznać, że robił to świetnie.
Ojciec mężczyzna, którego tak znienawidziła wtedy wolała uciec i zacząć pracować tu, choć czasem wyrzuty sumienia zjadały ją jak jakiś złośliwy rak. Lepiej było nie myśleć, że codziennie oszukują setki ludzi i zabierają im oszczędności życia. Lepiej skupić się na gniewie, złości na ojca, na matkę, na świat, a teraz dodatkowo mogła zemścić się na komisarzu, podając jego dane. Na pewno byłby wściekły, że posłużył jako przykrywka do
oszustwa pola. Powinna się cieszyć. Tylko, że nie czuła wcale satysfakcji. Raczej nie smak. Pani wando, wiem, że pani sobie poradzi, na pewno będzie się pani czuła bezpieczniej, jeśli pozostanę na linii i tak właśnie zrobimy. Pani wando, ale telefon musi pani schować tak, żeby nie widziały go osoby trzecie. Chować co za babsko ileż można pytać. Dawno powinna złapać haczyk.
Mężczyzna azerka ze złością na pole, jakby winił ją, że nawet podanie danych prawdziwego policjanta nie zadziałało. Jakby to ona sprawiła, że staruszka jest taka dociekliwa, może dlatego nagle pola zaczyna czuć do wandy? Sympatia. Masz coś więcej? Halo, znów odpłynęłaś. Mamy za sobą fazę fałszywej policyjnej szajki w banku, czas na odgrywanie bohatera w policyjnej akcji. Masz coś więcej czy nie? Musimy to jak najszybciej. Uwiarygodnić tak te prywatne
informacje, o których panu wspominałam. To dawaj. Je. Czy długo mam jeszcze prosić? Pola podejmuje decyzję, mówi szefowi, kiedy pani Wanda i jej mąż ostatni raz byli na placówce, potem przysłuchuje się ósemce, który powtarza to samo do telefonu. Pani wando, mam tu pani teczkę? Widzę, że byli państwo na placówce do 1989 roku. Okres zmian o ani wando pani na pewno umie sobie radzić w takich
trudnych sytuacjach. Pola jest ciekawa, czy jej Plan zadziała? Wanda wchodzi powoli do banku, ma wrażenie, że dosłownie wszyscy na nią patrzą. Widzi panią grażynkę przy biurku? Po prawej chciałaby podbiec do przemiłej młodej Kobiety, ale przecież nie może. Wszystko musi się odbyć odpowiednio. Przede wszystkim tak, żeby nie wzbudzić podejrzeń. Zaraz będzie po wszystkim.
Starsza pani idzie krok za krokiem stronę stanowiska pani grażynka. Zapewne weźmie ją pod rękę jak zwykle i zaprowadzi do okienka z kasą, banda czuje ciężar telefonu w kieszeni. Nikt z pracowników banku nie wie, że ktoś jeszcze ich słucha. Ambasadorowa, czuje się, jakby była szpiegiem. O, pani Wanda, dzień dobry, jak zdrowie? Bywało lepiej? Przykro mi to słyszeć. Znów biodro. Mogę jakoś pani pomóc? Wanda patrzy pani grażynce
prosto w oczy. Czuję się trochę jak bohater filmu o dzikim zachodzie, który jej mąż swojego czasu tak namiętnie oglądał, mimo że było to niezbyt mile widziane. Ogarnia ją pewność, że robi dobrze, jednak wszystko po kolei. Zawsze zwracała uwagę na szczegóły. Teraz też musi. Chciałabym wypłacić pieniądze oczywiście. Zaraz się wszystkim zajmiemy. Wszystko. Wszystko? Ależ pani wando.
Czy jest pani pewna, czy ktoś panią namawiał do wypłacenia takiej sumy? Ja Jestem zaniepokojona, że. Pani. Pytanie zdają się nie kończyć. Ma wielką nadzieję, że telefon w jej kieszeni nadal jest włączony, że po drugiej stronie linii to wszystko dobrze słychać. Wokół biurka ósemki zgromadziło się kilka osób. To ludzie, którzy mają właśnie przerwę i zorientowali się, że coś się dzieje.
Głośność jest podkręcona do maksimum i wspólnie przysłuchują się skrzypieniu wózka, krokom starszej pani i jej rozmowie z osobami z banku. Chciałabym już podejść do kasy. Jestem bardzo zmęczona. Bardzo. Mówiłem, no to mamy ją? Pola nie uczestniczy w ogólnej radości, słucha w napięciu, jakby mogła powiedzieć tej kobiecie, żeby się zatrzymała. Próbowała to zrobić, podała szefowi błędną datę ostatniej placówki ambasadora w nadziei,
że starsza pani się zorientuje, że coś tu jest nie tak. Najwyraźniej się nie udało. Za chwilę kobiecina straci wszystkie pieniądze, wypłaci oszczędności. Pójdzie tam, gdzie skierowali ją oszuści i wpłaci wszystko na ich konto. Bezpieczny konto. Co mówisz? Nie. Nic bezpieczne konto, jak jej powtarzali, ale bezpieczne tylko dla nich. Pani Wanda nigdy już nie zobaczy z tego ani złotówki. Chciałabym już podejść do kasy.
Jestem bardzo zmęczona. Pani wandziu proponowałabym jednak jeszcze chwilę się nad tym wszystkim tak na spokojnie zastanowić. Albo nie będę się męczyła? Chciałaby pani usiąść na chwilę? Gdzieś mamy? Taki skwar. Tak. Jest skwar. Nie chcę go niewiele lepiej ode mnie. Pani wando, czy coś się dzieje? Jak mogę pani pomóc? Może podam szklankę wody? Mój mąż był na placówce w Kambodży do 1987 roku.
A a pamiętam, że kiedyś pani o tym opowiadała. Tak, tak, proszę, niech pani usiądzie, zaraz podam szklankę wody i chwilę pani odpocznie. A potem wszystko od początku omówimy. Dobrze, mój? Mąż był na placówce w Kambodży do 1900. Osiemdziesiątego siódmego roku. Wanda ma wielką nadzieję, że dobrze ją teraz słychać w tym diabelskim telefonie. Dla pewności próbuje wyciągnąć komórkę z kieszeni.
Człowiek, który mówił, że ma jej teczkę, podał złą informację. Twierdzili, że byli z mężem w Azji do 1989. Nie było wprawdzie mowy o wnuczku, ale ci ludzie też chcieli od niej pieniądze, a ona naprawdę lubiła panią grażynkę z banku. To wszystko sprawiło, że zaczęła się zastanawiać. Do placówki szła bardzo wolna, choć raz. Bolące biodro się przydało. Miała czas. Na rozmyślania uznała, że pokażę swojemu rozmówcy, że się pomylił, a ona się zorientowała, jeśli tamten potem nadal będzie na linii Wanda zadamu kilka
pytań. Jeśli nie, to znaczy, że się przestraszył i nie był tym, za kogo się podawał. Mogła wprawdzie zadawać mu pytanie już w rozmowie na dworze nie umiała się jednak powstrzymać. Przed tą odrobiną teatralności, jeśli chcieli ją oszukać, to to, co teraz zrobiła było wykwintnym, utarciem nosa, bezczelnym młokosem prawie tak wykwintnym jak jej dawne przyjęcia. Udaje jej się wydostać telefon z kieszeni patrzy na wyświetlacz, jest Czarny. Nawet ona wie, że powinien się świecić, a więc połączenie
zakończono. Mój mąż był na placówce w Kambodży do 1987 roku. Od co? No. No ale blisko. A ty co się tak głupio śmiejesz? Przepraszam, musiałam się pomylić albo w internecie źle napisali.
No to może następnym razem lepiej się postaraj do roboty. Pola wraca do swojego biurka. Czuje satysfakcję, że pani wandzie się udało. Zaraz jednak ogarnia ją poprzedni niesmak. Wokół biuro wraca do swojego standardowego oddechu jednego wielkiego organizmu. Dziewczyna wie, że ten raz się udało, ale zaraz gdzieś w Polsce znów rozdzwoni się telefon i. Dzień dobry.
Proszę pana, dzwonię z. Banku. Bardzo mi przykro, ale dostaliśmy informację. Że pana pieniądze są? Zagrożone? Ale proszę się nie martwić. Na szczęście namierzyliśmy już podejrzaną transakcję. Zapewniam, że jest pan w dobrych. Wszystkie informacje mamy już przygotowane do pańskiej uczestników. Jeżeli chcesz dowiedzieć się więcej, jak chronić się przed cyber oszustami, wejdź na mBank, PL. Ukośnik samoobrona w sieci. Podoba ci się ten serial audio?
Oceń go, zostawiając gwiazdki nie zapomnij także podzielić się swoim komentarzem i udostępnić odcinek znajomym. Scenariusz Katarzyna puzyńska, reżyseria Wojciech słowacki, udźwiękowienie, Marcin kartach, muzyka jacekrychły oraz utwory z bazy audio Network, produkcja muzyczna, fiu, fiu z grani dźwięku. Wojciech słowacki kierownictwo produkcji Aneta sawicka producent kreatywny anna nagler.
Wystąpili, narrator Jarosław, kuźniar banda, Katarzyna skolimowska, pola, Zuzanna galia, pracownik call Center, Bartosz Wesołowski. Fałszywy pracownik banku Marcin kartach, fałszywy policjant Damian kulec, fałszywy Majewski, Wojciech Chorąży, szef Kamil próban, pani grażynka Joanna pach żbikowska. Konsultacja merytoryczna, Magdalena Korona, Ewa kultez, Aneta kubik, anna kopczyńska,
Aleksandra wasiluk, Kinga wojciechowska rólka, Jerzy siwek, Mariusz gołębicki, Krzysztof drozd.
Specjalne wydanie Kryminatoriu. To tematyczny maraton złożony z wcześniej publikowanych odcinków, połączonych wspólnym motywem. Przygotowany z myślą o tych, którzy wolą dłuższe sesje słuchania - w samochodzie, podczas...
Premiera serialu „Prawo bestii” na Netfliksie to dobra okazja, żeby przypomnieć prawdziwą historię Mariusza Trynkiewicza - sprawę, która przed laty wstrząsnęła całą Polską. W tym materiale udostępniam szósty rozdział...
[reklama] Partnerem odcinka jest Oponeo.pl: https://www.oponeo.pl/kryminatorium #Oponeo #ZmieniamyOponyNaLepsze OPIS SPRAWY Z ODCINKA: Weteran armii Stanów Zjednoczonych ukradł z wojskowej zbrojowni w San Diego czołg...
[reklama] Kupuj kosmetyki i perfumy szybko oraz wygodnie na https://www.flaconi.pl/ Z kodem MYSZKA12 otrzymasz 12% rabatu do 19.11.2026*. *Rabat nie obowiązuje na marki i produkty wykluczone z promocji oraz nie łączy...
W noc pasterki 1976 roku, na drodze między Połańcem a Zrębinem, zginęły trzy osoby: młode małżeństwo oraz 12-letni chłopiec. Milicja od razu uznała to za zwykły wypadek drogowy. Tyle że żadnego wypadku nie było. To, co...