W kwietniu 1992 roku porwanie wpływowego dyrektora firmy będącej paliwowym gigantem postawiło na nogi FBI i policję. Gdy przyszedł pierwszy list z żądaniem okupu, rozpoczęła się walka z czasem. Stawką w tej grze było życie zakładnika, ale z każdym kolejnym dniem szanse na szczęśliwe zakończenie malały. Wkrótce pojawiły się wątpliwości, czy faktycznie są oni tymi, za kogo się podawali. Od ich namierzenia zależało to, czy uda się odkryć miejsce przetrzymywania zakładnika.
Audio and video play straight from the show's own hosting. PodSubs stores and serves no media.
Transcript
From the show. Tap a time to play from there.
Porwania dla okupu, chęć. Szybkiego wzbogacenia się często popycha ludzi do popełniania tych przestępstw. To jeden ze sposobów zdobycia dużych pieniędzy. Stany Zjednoczone plasują się w pierwszej dziesiątce krajów, gdzie do takich porwań dochodzi najczęściej według statystyk prowadzonych przez FBI, każdego roku zgłaszanych jest tam ponad 45000 porwań dokonanych przez sprawców, niebędących w jakikolwiek sposób związanych z ofiarami. Jednak tylko w nieco ponad 100 przypadkach. Porywacze żądają zapłacenia okupu za uwolnienie
przetrzymywanej przez nich osób. Ile takich? Okupów zostaje faktycznie zapłaconych przez bliskich ofiar lub ich rodzinę. Tego dokładnie nie wiadomo. Pocieszające jest natomiast to, że w większości przypadków porwań dla okupów u SA ofiara nie odnosi większych obrażeń, a co za tym idzie wraca bezpiecznie do domu. Przyjmuje się, że porwanie dla okupu dokonywane są głównie przez zorganizowane grupy przestępcze, takie jak różnego rodzaju mafie, gangi czy organizacje, jednak czasami na dokonanie tego bardzo poważnego przestępstwa.
Decydują się także zwykli. Ludzie, choć w tym. Przypadku określenie zwykli może nie jest do końca właściwe żądza zdobycia upragnionego okupu oraz przeświadczenie o tym, że to właśnie ich Plan łatwego i szybkiego zdobycia pieniędzy jest idealne. To wszystko sprawia, że szary. Z pozoru człowiek zostaje niekiedy porywaczem. Jednak gdy wiosną 1992 roku na taki właśnie Plan idealny. Wpadło pewne amerykańskie małżeństwo od samego początku nic nie szło im zgodnie z ich przewidywaniami.
Bo czy można bez żadnych konsekwencji? W biały dzień porwać. Dla okupu. Dyrektora jednej z największych światowych firm. Krymina tori, um, otwieramy akta tajemnic. Każdego ranka, tuż przed godziną 7:50, siedmioletni sedni risa opuszczał swój dom, aby udać się do pracy. Gdyby tylko chciał, mógłby bez problemu zadzwonić do swojego kierowcy. Nie minął by nawet kwadrans, a
na podjeździe czekałaby na niego ekskluzywna czarna limuzyna. Następnie odwiozłaby go prosto do New York w stanie New Jersey, gdzie mieściła się siedziba nowojorskiej. W filii firmy exon paliwowego giganta zaliczanego. Wówczas do najpotężniejszych i najcenniejszych spółek światowego rynku być może większość osób piastujących podobne stanowisko tak właśnie by zrobił, ale nie on, choć od kilku lat był on bardzo wpływowym dyrektorem
wykonawczym, wciąż pozostawał skromnym człowiekiem, a do tego nie lubił epatować swoją władzą i bogactwem. Mieszkał z żoną i czworgiem dzieci w ładnym domu na przedmieściach moritz town. Zaledwie 10 km od miejsca swojej pracy jego majątek oceniano na ponad 10 milionów dolarów. Co stanowiło równowartość ponad 23 milionów dzisiejszych dolarów, nie licząc wartego blisko Milion dolarów domu, a mimo to pozostał on prostym człowiekiem no prostych gustach.
Za wszelką cenę starał się unikać korzystania z przysługującej mu limuzyny, a posiadanie służbowego kierowcy uważał za niepotrzebną ekstrawagancję. Nie pojawiał się na organizowanych przez firmę imprezach czy balach, uważał, że najlepszą dla niego zabawą jest zwinięcie się na kanapie przed telewizorem, z miską popcornu i obejrzenie wspólnie z żoną dobrego filmu z pobliskiej wypożyczalni kaset video. Swoją karierę w branży paliwowej zaczynał jako zwykły inżynier. Do wszystkiego doszedł ciężką
pracą oraz wyrzeczeniami. Nawet gdy w końcu został dyrektorem, nigdy nie stracił podstawowego pragmatyzmu. Tak typowego dla większości inżynierów. Dlatego jak nikt inny rozumiał, że to nie pieniądze świadczą o człowieku, i że każde bogactwo i każda władza mają swoje granice, przez którą jak sam wiele razy powtarzał nawet bogacze nie mogą przejść jedną z takich granic była dla niego najpierw choroba, a później śmierć syna, który 2 lata wcześniej zmarł na aids.
Nie pomogli najlepsi lekarze i najdroższe szpitale. Zrozpaczony ojciec wydał majątek, chcąc uratować swojego pierworodnego. Na próżne po śmierci syna doznał zawału serca, którego skutki odczuwał już do końca życia. Sydney rison, nazywany przez bliskich sidem, pomimo problemów zdrowotnych, wciąż jednak pozostawał sobą i praktycznie nie zmieniał swoich porannych rytuałów. Wstawał bardzo wcześnie i sam robił sobie kanapki do pracy.
Uważał, że jadanie obiadów w drogich restauracjach tak typowe dla innych dyrektorów było przejawem zwykłego. Snobizm? Później żegnał się z żoną i z termosem, zaparzonej przez nią kawy w jednej ręce oraz teczką. W drugiej wychodził na swój podjazd. Teczkę i termos kładą na tylne siedzenie. Zawsze od strony kierowcy. Następnie wyjeżdżał spod domu krętą alejką w stronę oddalonego o niecałe 100 m wyjazdu z posesji. Tam zatrzymywał się na chwilę i
nie gasząc silnika. Szedł kilka metrów do skrzynki na list. O tej porze tuż przy niej leżało już na ziemi. Poranne wydanie jego ulubionego dziennika, dostarczane wcześniej przez miejscowego roznosiciela gazet. Później jechał prosto do pracy, z której zawsze wracał prosto do domu. Na czekającą na niego kolację. Jednak podlegli mu szefowie ochrony exon coraz silniej namawiali go na zmianę codziennego rytuału. Zalecali mu korzystanie z przysługującej dyrektorowi wykonawczemu limuzyny skierowcom
oraz przydzielonych mu ochroniarzy. On jednak uparcie odmawiał, choć przekonywano go, że istniały poważne przesłanki do zaostrzenia środków ostrożności. Od jakiegoś czasu exon zmagał się z pewnym problemem. Po ogromnej katastrofie ekologicznej, spowodowanej 3 lata wcześniej u wybrzeży alaski przez jeden z tankowców, amerykański gigant paliwowy znalazł się w ogniu krytyki.
Otwarta wojna z organizacjami ekologicznymi nie mijała. W jej trakcie dochodziło do niepokojących incydentów, za które odpowiedzialni byli najbardziej radykalni eco aktywiści. Exon otrzymywał mniej lub bardziej wiarygodne groźby i ostrzeżenie. Aktywiści nie tylko zapowiadali przeprowadzenie akcji sabotażowych, ale także grozili fizycznymi napaściami na pracowników spółki. Na ich celowniku znaleźć się mieli przede wszystkim dyrektorzy. Na początku dziewięćdziesiątego drugiego roku jednego z nich
porwana. Wydarzyło się to w Ameryce południowej, ale zakładnikiem został Amerykanin. Dyrektor jednego z tamtejszych biur, firmy porywacze zażądali okupu w wysokości 15 milionów dolarów. Władze firmy zdecydowały się zapłacić całą kwotę. Dyrektor szybko wrócił do domu całej zdrowy tożsamości porywaczy nigdy nie ustalono, a co za tym idzie, nie schwytano. Nie wiadomo nawet czy byli oni powiązani z jakąkolwiek organizacją ekologiczną, choć oczywiście pojawiły się takie
plotki. Całą sprawę skutecznie wyciszono amerykańska opinia publiczna nie dowiedziała się o porwaniu i wpłaceniu okupu, choć szanse na powtórzenie takiego scenariusza w Stanach. Władze federalne uznały za mało prawdopodobne. Szefostwo firmy poważnie podeszło do tematu zapewnienia maksymalnego bezpieczeństwa swoim pracownikom. Wkrótce opracowano specjalne plany reagowania wewnętrznej służby bezpieczeństwa firmy exon. W przypadku porwań, szefowie
ochrony każdej chwili otrzymali szczegółowe wytyczne oraz instrukcje, a dyrektorom i prezesom zalecanym zachowanie najwyższej ostrożności między innymi w trakcie. Się z i do pracy. Dodatkowo otrzymali oni propozycję zainstalowanie w swoich domach specjalnego alarmu, aktywowanego w przypadku jakiegokolwiek naruszenia ich prywatności przez obce im osoby. Większość pracowników znajdujących się w tej tak zwanej grupie ryzyka wzięło
sobie te ostrzeżenie do serca i chętnie zastosowało się do nowych instrukcji bezpieczeństwa. Ale nie seat. Na pewno nie był on człowiekiem, którego można było nazwać lekkomyślnym. Doskonale rozumiał, że na świecie oprócz dobra jest także zło i że czasami to zło wygrywa. Z dobrem jednak najwyraźniej nie widział on absolutnie żadnego zagrożenia w samodzielnym dojeżdżaniu do pracy swoim własnym samochodem. Mieszkał w spokojnej okolicy ludzi zamożnych, jego sąsiadami
byli głównie prezesi banków, prawnicy, maklerzy giełdowi czy lekarze. Często policyjne patrole w tej części miasta dawały mieszkańcom poczucie bezpieczeństwa. Jego podróż do pracy zajmowała 18 co najwyżej 20 minut, a większą część tej nieco ponad dziesięciokilometrowej trasy pokonywał dość mocno zatłoczoną w porannych godzinach szczytu czteropasmową. Panu drogą kolumba, gdy słyszał o potrzebie ochrony w drodze z domu do pracy, rozkładał ręce i
z uśmiechem na ustach pytał, co złego mogło mu się wtedy stać. W ciepły, środowy poranek, 29 kwietnia 92 roku dyrektor exonu jak codzień wstał, bardzo wcześnie zjadł śniadanie i wziął leki na serce, które od pewnego czasu znów dawało mu się we znaki. Tradycyjnie zrobił sobie kanapki do pracy. W tym czasie jego żona zaparzyła mu kawę, którą przelała do termosu.
Tuż przed siódmą pożegnał się z żoną i wyszedł z domu ubrany w ciemny garnitur, białą koszulę i czerwony krawat. Otworzył tyle drzwi swojego czteroletniego białego Volkswagena kombi. Na siedzeniu położył teczkę oraz termos z kawą. Przejechał niecałe 100 m. Krętą alejką w stronę wyjazdu z posesji tradycyjnie zatrzymał się w tym miejscu, nie gasząc silnika. Tuż przy skrzynce na listę wysiadł z auta, ale nigdzie nie mógł znaleźć porannej gazety. Dopiero po chwili dostrzegł
zwinięte w rulon poranne wydanie lokalnego dziennika. Gazeta leżała nieco dalej niż zwykle na chodniku tuż przy jezdni. Idąc po nią, spojrzał na zaparkowanego w pobliżu białego vana. Nie dostrzegł kierowcy, ale dobrze widział kobietę siedzącą po stronie pasażera. Choć jej pomachał, wpatrzona w przednią szybę. Blondynka nawet nie odwróciła się w jego stronę. Gdy schylił się, aby podnieść gazetę, van ruszył w jego stronę.
Po kilku sekundach zatrzymał się tuż przy nim, zagradzając mu drogę powrotną do białego Volkswagena. Kierowca furgonetki wyskoczył z auta, podbiegł do zaskoczonego, 57 latka i przestawił mu pistolet do piersi. Grożąc jego użyciem, zaprowadził go na te uwagę. Następnie kazał mu otworzyć tylne drzwi. Coriso posłusznie wykonał. Mężczyzna z bronią wskazał palcem na znajdującą się w części załadunkowej niską drewnianą skrzynię. Wyglądem i kształtem
przypominała trumne z otwartym wiekiem długą na 2 szeroką na niecały metr, popychając sydneya lufą pistoletu, kazał mu do niej wejść dobrowolnie, jeśli nie chciał zarobić. Kulki cierpiący na klaustrofobię, risa na widok ciasnej skrzyni wpadł w panikę i to tak wielką, że zamiast go sparaliżować, sprawiła, że. Już się za wszelką cenę ratować? Wtedy pomiędzy mężczyznami wywiązała się szamotanina. Nagle broń wypaliła. Nie wiadomo, czy przez
przypadek, czy może sprawca nacisnął na spust umyślnie. Wystrzelona kula zraniła dyrektora wprawy. Nadgarstek przeszła przez część przedramienia i wyszła tuż przed łokciem, gdy tylko rozległ się wystrzał. Kobieta wyskoczyła z samochodu i podbiegła do wciąż szarpiących się ze sobą mężczyzn. Od tej chwili parę napastników działała wspólnie, związali rannego mężczyznę i zakneblowali mu usta. Później wepchnęli go do drewnianej skrzyni. Zamykając jej wieko na kłódkę?
O obezwładnienie ofiary nie trwało dłużej niż minutę, tak jakby wcześniej mieli to wszystko dokładnie przećwiczone. Następnie w pośpiechu, wsiedli do wana i pozostając niezauważeni, przez nikogo odjechali. Dochodziła ósma, niedługo miała przyjechać śmieciarka, więc kobieta z domu obok postanowiła przygotować śmieci do zabrania wynosząc worki do kubła znajdującego się tuż przy jezdni
zauważyła samochód sida. Stał przy wyjeździe z jego posesji. Drzwi od kierowcy było otwarte, a silnik wciąż pracował, jednak nigdzie nie widziała swojego sąsiada. Dobrze go znała, bo jej mąż pracował z nim w tym samym biurze. Dlatego zdziwiło ją, że auto seeda wciąż tam stało. Czyżby z jakiegoś powodu dyrektor pojechał do pracy autobusem zapominając wcześniej zgasić silnik swojego samochodu? A może wyjątkowo ktoś po niego przyjechał?
Tak czy inaczej wydało jej się to dziwne. Podejrzliwa sąsiadka wróciła do domu i zadzwoniła do swojego męża. Odebrała sekretarka. Zapytana o dyrektora risa stwierdziła, że jeszcze nie przyjechał, co jak sama uznała było dziwne, bo on nie miał w zwyczaju się spóźniać bez wcześniejszego uprzedzenia. Następny wybrany przez sąsiadkę numer należał do państwa risa odebrała żona. Kobieta była całkowicie zaskoczona, że odpalony samochód jej męża wciąż stał przy
wyjeździe z ich posesji, a on sam nie pojawił się w pracy. Natychmiast nawiedziły ją czarne myśli. Może jej mąż źle się poczuł? Czyżby doznał kolejnego zawału, czym prędzej zbiegła alejką, aby to sprawdzić. Dopiero wychodząc z zakrętu zobaczyła białego Volkswagena. Tak, jak usłyszała od sąsiadki drzwi kierowcy było otwarte, a silnik nadal pracował, zajrzała do środka. Na tylnym siedzeniu wciąż znajdowało się służbowa aktówka i termos z kawą na ziemi. Przed autem leżała Gazeta, ale
nigdzie w pobliżu nie było jej męża jakaś. Więc na siłę, której później nie potrafiła nawet opisać, kazała jej niczego nie dotykać, jakby podświadomie przeczuwając, że jej mąż mógł paść ofiarą przestępstwa. Kobieta wyciągnęła z kieszeni chusteczkę i dopiero przez nią zgasiła silnik i wyjęła kluczyk ze stacyjki, tak, aby nie dotykać niczego dłonią. Później dokładnie w ten sam sposób ostrożnie zamknęła auto i pobiegła do domu. Następnie zadzwoniła na policję. Przybyli na miejsce
funkcjonariusze nie stwierdzili żadnych śladów walki ani w samochodzie, ani w jego pobliżu. Jeśli gdzieś tam na ziemi, w miejscu, gdzie padł strzał, znajdowała się plama krwi. To jej także nie zauważyli? Początkowo traktowaliśmy jego zaginięcie jako wielką zagadkę, choć jego żona upierała się, że doszło do porwania, dla nas nie było to takie oczywiste. Założyliśmy więc kilka możliwych hipotez. Jedną z nich było to, że dyrektor mógł z jakiegoś powodu
dobrowolnie oddalić się od miejsca swojego zamieszkania. Może w tajemnicy przed wszystkimi prowadził podwójne życie i teraz postanowił uciec? Jednak już pierwsze rozmowy, przeprowadzone zarówno z żoną zaginionego, jak i z jego sąsiadami. To się wykluczać. Taką teorię sit miał wysoką pozycję społeczną. Był. Bogaty i wpływowy, zarabiał rocznie około pół miliona dolarów. Czy ktoś taki mógłby tak po prostu zrezygnować ze swojego idealnego życia? Dodatkowo dyrektor znany był z
tego, że unikał jakichkolwiek skandali obyczajowych. Jako typowy domator, a do tego kochający mąż i ojciec nie szukał przygód. Poza miejscem pracy praktycznie nigdzie nie bywał bez swojej żony. Nie wydawał pieniędzy na coś, co mogłoby wzbudzić jakiekolwiek podejrzenie. U śledczych śledztwo ruszyło pełną parą. W ciągu następnych godzin kategorycznie wykluczono większość hipotez. Pozostała tylko ta jedna. Zdaniem śledczych najbardziej
prawdopodobne. Dyrektor został porwany, być może dla okupu, jak to się zwykle dzieje w przypadku porwań. O pomoc natychmiast poproszono FBI. Obawy śledczych potwierdziły się następnego dnia. W czwartek, 30 kwietnia, koło południa na policję w New york zadzwoniła kobieta. Nie chciała podać swojego nazwiska, powiedziała tylko, że to ona stoi za porwaniem dyrektora.
Zanim się rozłączyła, wskazała oficerowi dyżurnemu konkretny znak drogowy w pobliżu komisariatu, gdzie ukryty miał być list porywaczy. Skierowany do szefów firmy, w której pracował pięćdziesięcio, siedmioletnie zakładnik. I faktycznie we wskazanym miejscu taki list znaleziono. Za pomocą wyciętych z gazet liter przyklejonych na kartkę papieru porywacze przedstawili się jako członkowie grupy ekstremistycznych aktywistów ekologicznych. Nazwali się tęczowymi wojownikami.
Twierdzili, że od kilku lat walczą z paliwowym gigantem, który poprzez swoją chciwość niszczy środowisko i że teraz przyszedł czas na zapłatę za tak szkodliwą działalność. Tęczowi wojownicy poinformowali, że są związani ze światową organizacją ekologiczną Greenpeace i że należą do jej najbardziej radykalnej grupy, więc należy ich traktować śmiertelnie poważnie. W takim razie zabiją zakładnika, a jego ciało skutecznie ukryją życie porwanego dyrektora
wycenili na 18,5 miliona dolarów, czyli równowartość tak mniej więcej 43 milionów dzisiejszych dolarów. Była to cena bardzo wysoka dla zwykłych ludzi, ale jak wspomnieli w liście wręcz śmiesznie niska dla firmy takiej jak exon, której majątek ostrożnie szacowano wtedy na ponad 100 miliardów dolarów netto. Dzisiaj byłoby to prawie aż ćwierć biliona dolarów. Instrukcje porywaczy było jasne. Cały okup miał składać się
wyłącznie z używanych banknotów 100 dolarowych, a pieniądze włożone do kilku worków na pranie pochodzących z popularnej wtedy w New Jersey sieci pralni bauera. Pakunki te miały zostać wrzucone do pojemnika na śmieci znajdującego się za jedną z restauracji przy rzece hudson, na zachód od nowojorskiego manhattanu. Decyz. O tym, czy okup ma być przygotowany, pozostawiliśmy szefom firmy, w której pracował zakładnik. My zapewniliśmy ich, że taka
wymiana będzie możliwa tylko i wyłącznie w obecności agentów FBI. Jeszcze tego samego dnia przygotowano całą sumę obstawiliśmy restaurację swoimi ludźmi i czekaliśmy na pojawienie się porywaczy. Jednak we wskazanym w liście dniu nie pojawił się nikt, kto przejąłby torby wrzucone do pojemnika na śmieci. A może tylko sprawdzili? W ten sposób gotowość adresatów listu do zapłaty okupu. Tego nikt nie wiedział. Pewne było w zasadzie tylko jedno. Wkrótce porywacze znów się odezwą.
Czyżby porywacze byli świadomi, że cały teren był obserwowany przez agentów federalnych? Podczas gdy jeden zespół śledczych czekał na kolejne instrukcje, druga grupa agentów próbowała za wszelką cenę odnaleźć zaginionego dyrektora. A przy okazji zidentyfikować sprawców jego porwania. Po pierwszym telefonie od porywaczy wiedziano już, że w tej grupie była przynajmniej jedna kobieta. Jeszcze raz przesłuchano sąsiadów z sida.
Nieoczekiwanie jedna z kobiet mieszkająca po drugiej stronie ulicy przypomniała sobie pewien ważny szczegół, który początkowo wydał się jej nieistotny. Jako że był to dzień kursowania śmieciarki około godziny wpół do siódmej rano, a więc zanim jeszcze doszło do porwania. Wyprowadziła na chodnik swój kubeł na śmieci. Wtedy minęło ją, kobieta, której nigdy wcześniej tam nie widziała. Szła jezdnią bardzo szybko, jakby się gdzieś spieszyła. Miała około 35, 40 lat. Ubrana była w ciemnoniebieski
dres i jasne buty sportowe. Ciemne blond włosy związane miała w krótkiego kucyka. Zaczepiona nie odpowiedziała ani na dzień dobry, ani na pytanie, czy kogoś szuka. Zamiast tego przyspieszyła kroku, by za chwilę zniknąć za zakrętem. Śledczy założyli, że opisana kobieta mogła należeć do grupy ludzi nazywających samych siebie tęczowymi wojownikami. Może nawet to ona zadzwoniła na policję z informacją o porwaniu dyrektora?
Dlatego sporządzono jej portret pamięciowy. Rozesłano go do wszystkich komisariatów policji w stanie New Jersey po tym, jak informacje o porwaniu wpływowego dyrektora przedostała się do mediów, agenci FBI odebrali wiele telefonów od ludzi twierdzących, że wiedzą coś o miejscu przetrzymyw. Sida, wszystkie tropy i wskazówki dokładnie sprawdzono, ale nie przyczyniły się do odnalezienia dyrektora. Tymczasem kilka dni po tym, jak pierwsze przekazanie okupu zakończyło się niepowodzeniem,
porywacze znów zadzwonili na komisariat policji w New york kolejny raz wskazali miejsce podrzucenia okupu i znów nie odebrali pieniędzy. W ciągu następnych 8 tygodni zadzwonili łącznie 14 razy. Oprócz tego otrzymaliśmy od nich kilka listów. Nas o tym, że ich zakładnik wciąż żyje i ma się dobrze i że wróci do domu, jak tylko otrzymają za niego pieniądze, za każdym razem drobiazgowo przygotowywaliśmy całą akcję przekazania okupu, ale porywacze
wciąż wysyłali nas z jednego miejsca do drugiego, a później nie odbierali worków z pieniędzmi, aż w końcu nabraliśmy pewnych podejrzeń. Wszystkie listy pozostawione przez porywacze ukryte były na terenie hrabstwa, w którym mieszkał ich zakładnik były umieszczone w takich punktach, o których wiedzieć. Tylko osoby mieszkające w tym miejscu lub mające dużą wiedzę o miejscowej topografii w śledztwo zaangażowano tajnych agentów fbi, którzy od wielu lat pracowali pod przykrywką od środka penetrując środowisko eko
aktywistów związanych z Greenpeace. Zaczęli oni infiltrować grupy uznawane powszechnie za te najbardziej radykalne, zdolne do popełnienia przestępstw i nie natrafili w nich na żadną informację sugerującą, że za porwaniem dyrektora stał ktokolwiek, choćby. Mniejszym stopniu związany właśnie z nimi. To skłoniło śledczych do przypuszczeń, że porywacze nie byli tymi osobami, za które podawali się w listach, że tylko podszywali się pod aktywistów. Aby skutecznie zmylić tropy
umożliwiające ich namierzenie. Kolejny raz porywacze odezwali się 8 czerwca od porwanie dyrektora. Minęło już prawie 6 tygodni. Tym razem sposób dostarczenia okupu był inny. 2 kurierów z torbami wypełnionymi pieniędzmi miało przybyć na dworzec kolejowy w New york, stamtąd udać się pociągiem w podróż trwającąłącznie ponad 3 godziny i obejmującą kilka przesiadek. Dzwoniący mężczyzna podał
agentom FBI dokładny rozkład jazdy oraz miejsce docelowe, w którym kurierzy mieli pozostawić okup. Ale i tym razem Plan się nie powiódł. Jeden z pociągów, którym jechali agenci, miał opóźnienie. Z tego powodu nie zdążyli oni na swoją przesiadkę. Na miejsce dojechali dopiero następnym pociągiem. Torby zostawili we wskazanym miejscu, a sami się ukryli, aby obserwować rozwój wydarzeń. Czekali kilka godzin, ale co nie było dla nich zaskoczeniem, nikt się po okup nie zgłosił.
Wkrótce porywacze znów się odezwali. Tym razem zadzwoniła kobieta. Poleciła ona zaopatrzenie kurierów w telefon komórkowy, przez który mieli oni na bieżąco otrzymywać od porywaczy instrukcje dotyczące dojazdu. Wskazane przez nich miejsce tak aby problemy z poprzedniej próby dostarczenia okupu już więcej się nie powtórzyły. Na koniec dodała, że zakładnik wciąż żyje i jest gotowy na powrót. Do domu, choć telefony komórkowe w roku dziewięćdziesiątym drugim nie były zbyt powszechne, agenci
jeszcze tego samego dnia przygotowali odpowiedni model. Jego numer przekazali porywaczom podczas kolejnej rozmowy. Sytuacja była o tyle korzystna, że dzwoniących na taki właśnie telefon można było zdecydowanie łatwiej, a co najważniejsze. Znacznie szybciej namierzyć, dlatego śledczy byli zaskoczeni tym pomysłem porywaczy. Czyżby nie znali oni możliwości najnowszej techniki? Śledczy podjęli grę instruując kurierów, aby ci przeciągali każde połączenie. Najdłużej jak się tylko da, żeby udawali, że nie rozumieją
instrukcji lub nie wiedzą jak dostać się na wskazane miejsce, żeby zadawali jak najwięcej pytań dając agentom FBI je wystarczająco dużo czasu do namierzenia porywaczy, a ci raz. Mężczyzna, innym razem, kobieta nieświadomi ryzyka, naiwnie podjęli tę grę. 18 czerwca nastąpiła kolejna próba przekazania okupu. Wszystkie rozmowy pomiędzy porywaczami a kurierami były namierzane.
Zdecydowana większość z nich skutecznie okazało się, że połączenie wychodziły z publicznego automatu w centrum handlowym w mieście rock away, oddalonym zaledwie 16 km na północ od miejsca porwanie dyrektora. Natychmiast wysłano tam 2 agentów FBI, wspomaganych przez miejscowych policjantów, zanim na miejsce przybyli kurierzy, zaczęli oni obserwować wytypowaną budkę telefoniczną. Tymczasem celowo opóźniano dostarczanie okupu, licząc na
to, że zdenerwowanie takim rozwojem wydarzeń porywacze zadzwonią do nich z ponagleniem. I faktycznie tak się stało, gdy minęła umówiona godzina, a tor bez pieniędzmi wciąż nie zostały wrzucone do wskazanego kosza na śmieci do automatu telefonicznego podszedł około czterdziestopięcioletni mężczyzn. Agenci zwrócili uwagę, że zanim podniósł słuchawkę, najpierw na swoje dłonie założył gumowe rękawiczki, później wybrał numer i przez jakiś czas rozmawiał.
Był przy tym wyraźnie zdenerwowany. Zanim skończył i odłożył słuchawkę, przekazaliśmy agentom informacje przez radio, że właśnie w tym momencie kurierzy otrzymali telefon od jednego z porywaczy. Wszystko wskazywało na to, że w końcu dopadliśmy drania. Musieliśmy być jednak. Bardzo ostrożni. Postanowiono go zatrzymać, ale gdy tylko agenci dyskretnie ruszyli w jego stronę pod budkę telefoniczną, podjechał nagle biały Mercedes prowadzony przez kobietę.
Mężczyzna w gumowych rękawiczkach, natychmiast wskoczył do auta. Zanim para odjechała, agentom udało się dojrzeć tablicę rejestracyjną, a znajdujące się na niej cyfry i litery. Zapamiętali. Szybko. Ustalono, że pojazd należał do wypożyczalni aut z sąsiedniego miasta. Agenci natychmiast tam pojechali. Na miejscu dowiedzieli się, że właśnie ten samochód dzień wcześniej został wypożyczony przez mężczyznę, który przedstawił się jako Artur sell i że lada moment ma zostać
zwrócony. Agenci zamierzali na niego poczekać. Nie minął kwadrans jak na parking wjechał biały Mercedes, tuż za nim nadjechał inny samochód, prowadzony przez kobietę. Agenci ukryci w biurze właściciela wypożyczalni przez okno dostrzegli, że to właśnie ona odebrała wcześniej mężczyznę w gumowych rękawiczkach spod budki telefonicznej. Najpierw zatrzymano sila, agenci rzucili się na niego, gdy tylko wszedł do biura aby zdać kluczyki pożyczonego auta.
Wydawał się być zaskoczony takim rozwojem wypadków. Chwilę później podobny los spotkał kobietę z drugiego samochodu. Po sprawdzeniu dokumentów okazało się, że miała ona na imię airin i była żoną sila. Para została natychmiast przewieziona do aresztu, a samochody, którymi przyjechali, poddano szczegółowemu przeszukaniu. W aucie Kobiety znaleziono kilka kompletów gumowych rękawiczek, nożyczki, rolkę taśmy klejącej, broń palną oraz kilka pasujących do niej naboi.
Był także spis pracowników firmy exon zawierający prywatne adresy kilku dyrektorów. Jedno z nazwisk było zakreślone długopisem Sydney risa. Przez cały czas rodzina porwanego dyrektora wierzyła, że uda się go odnaleźć całego i zdrowego. Gdy media podały, że władze aresztowały prawdopodobnych porywaczy Nadzieja ta wzrosła jeszcze bardziej. Śledczy byli niemal pewni, że w
cały spisek zamieszana jest jeszcze trzecia osoba, która nadal pozostawała z zakładnikiem. Ale choć mijały kolejne dni, małżeństwo simów do niczego się nie przyznawało. Twierdzili, że to nie oni stali za porwaniem i że nie mają pojęcia, gdzie jest zakładnik, jednak dowody przemawiały przeciwko nim. Odciski palców znalezione na wysłanych listach pasowały do obojga. Dodatkowo w jednej z kopert znaleziono psią sierść. Konkretnie był to rudawy Golden
retriver. Po sprawdzeniu okazało się, że małżeństwo miało w swoim domu takiego samego psa. Badania sierści przeprowadzone w laboratorium kryminalistycznym potwierdziły, że to właśnie jego sierść znalazła się w kopercie. Sąsiadka sida, która podczas wyrzucania śmieci natknęła się na obcą kobietę, rozpoznała na pokazanym jej zdjęciu i rin see to ona kręciła się blisko domu dyrektora. Poza tym okazało się, że Artur był byłym policjantem, który po
zwolnieniu ze służby przez jakiś czas pracował jako szef ochrony firmy. Excel dobrze znał sida oraz jego zwyczaje. Na samo porwanie. Dowodów jednak wciąż nie było, więc śledczy liczyli na to, że podejrzani sami się przyznają. Czas uciekał, a szanse na uratowanie dyrektora malały z każdą godziną po tygodniu przesłuchań. Podejrzany mężczyzna wciąż pozostawał nie. Milczał albo wszystkiemu zaprzeczał. Jednak jego żona zaczęła się
łamać. Gdy prokurator zaproponował jej ugodę, 20 lat więzienia zamiast spodziewanego dożywocia bez możliwości zwolnienia warunkowego, zgodziła się bez namysłu. Rankiem 28 czerwca, niemal równo 2 miesiące po porwaniu, irene zaczęła mówić, a jej opowieść wstrząsnęła śledczymi. Kobieta przyznała się do winy, nie mieli żadnego wspólnika. To jej mąż zaplanował porwanie dyrektora. Później zmusił ją do uczestniczenia w nim. Od kilku tygodni obserwowali
side, poznali jego codzienne rytuały. Wiedzieli, że zawsze zatrzymywał się przy wyjeździe z posesji, aby zabrać gazetę. Tamtego dnia przełożyli ją na chodnik, aby wywabić swoją ofiarę jak najdalej od auta. Gdy się do nich zbliżył. Artur wyskoczył zwana i grożąc mu bronią, próbował zmusić dyrektora do wejścia do części załadunkowej furgonetki, a konkretnie do wcześniej przygotowanej tam sosnowej skrzyni. Ale niespodziewanie ich ofiara zaczęła się bronić.
Padł strzał, wtedy ona podbiegła do męża, aby mu pomóc. Razem obezwładnili rannego mężczyznę, zawiązali zakleili taśmą oraz zamknęli w drewnianej skrzyni. Później pojechali do jednego z wynajętych wcześniej magazynów. Ukryli w niej skrzynie z rannym sidem. W środku zaglądali do niego raz dziennie. Podawali mu wtedy wodę z rozpuszczonymi tabletkami przeciwbólowymi oraz karmili owocami. Głównie pomarańczami. Rana dyrektora wyglądała coraz
gorzej, ale Artur nie chciał nawet słyszeć o sprowadzeniu lekarzy. Wewnątrz magazynu panowała wysoka temperatura. Jeszcze większa w zamkniętej skrzyni. Później biegli oszacowali jej wysokość na około 39°C. W takich warunkach przebywał ranny zakładnik był coraz bardziej wycieńczony i przerażony. Gdy czwartego dnia porywacze zajrzeli do niego z przerażeniem, stwierdzili, że ich przepustka do bogactwa nie żyje. Ona wpadła w panikę i chciała zgłosić się na policję, ale mąż
zagroził, że jeśli to zrobi, podzieli los ich zakładnika. Dlatego została przy nim. Ciało zmarłego dyrektora wywieźli na południe stanu do oddalonego ponad 150 km lasu stanowego bas River. Zakopali je w płytkim, piaszczystym grobie, a przez następne tygodnie próbowali zdobyć okup. Nie bardzo wiedzieli jednak, jak to zrobić, aby nie dać się złapać. Dlatego szukali różnych sposobów i różnych miejsc, aby zwieść
agentów FBI. I zdradziła też motyw. Od jakiegoś czasu małżeństwo miało kłopoty finansowe, żyjąc ponad stan, popadli w ogromne długi. Porwanie miało być dla nich szansą na nowy początek. Po przyjęciu pieniędzy, zamierzali uwolnić zakładnika i zniknąć. Do Meksyku albo do Europy, jednak ich Plan idealny legł w gruzach, gdy doszło do przypadkowego postrzału. Kiedy ich zakładnik umarł, nie mieli już nic do stracenia. Przesłuchujący ją śledczy nie we
wszystko uwierzyli. Po pierwszym, przypadkowy wystrzał Artur jako były policjanta, później szef ochrony, z pewnością doskonale posługiwał się bronią palną. Było więc mało prawdopodobne, że pistolet wypalił mu niechcący podczas szarpaniny. Poza tym był on wysportowany mi, dobrze zbudowanym mężczyzną. Do tego przeszkolonym w walce wręcz, dlatego powinien bez trudu obezwładnić 57 letniego, chorującego na serce dyrektora. Nie potrzebowałby do tego broni.
Po drugie, zamiar uwolnienia zakładnika po otrzymaniu okupu. Według zeznań Kobiety, oboje w trakcie porwania nie byli zamaskowani. Sid z pewnością znał byłego szefa ochrony firm. W której pracował, wiedział, jak wygląda i bez trudu by go rozpoznał. Czy porywacze naprawdę wierzyli, że dyrektor po swoim uwolnieniu nie podałby policji i jego nazwiska, domagając się ukarania sprawców? Śledczy nie uwierzyli również w jej zapewnienia o tym, że została siłą zmuszona przez męża
do udziału w porwaniu. Ich zdaniem kobieta za wszelką cenę próbowała umniejszyć swoją winę, przedstawiając siebie jako ofiarę. W trakcie przesłuchania kobieta zdradziła dokładną lokalizację grobów, którym pochowali zmarłego zakładnika. Bez trudu odnaleźliśmy to miejsce. Sekcja zwłok wykazała, że dyrektor zmarł z powodu wysokiej temperatury, wycieńczenia i głodu. Natychmiast przekazaliśmy jego rodzinie te tragiczne wieści. Sąd skazał sile na
carredorzewotniego pozbawienia wolności bez możliwości zwolnienia warunkowego. Do dziś zapewnia, że nie zamierzał skrzywdzić swojego zakładnika i naprawdę planował uwolnić go tuż po uzyskaniu okupu. Obecnie przebywa w więzieniu stanowym w dakodzie Północnej. Jego żona, zgodnie z prokuratorską ugodą, usłyszała wyrok. Zaledwie 20 lat. Więzienie nie odsiedziała jednak swojej kary do końca. Została zwolniona za dobre sprawowanie. 20 listopada 2009
roku, 3 lata przed końcem wyroku, miała wówczas 62 lata. Tuż po rozpoczęciu odbywania kary małżonkowie rozwiedli się. Niedługo po swoim wyjściu na wolność, irene ponownie wyszła za mąż. Jej dalsze losy pozostają nieznane. Jeśli wciąż żyje, jest już 77 letnią babcią. Główne źródła wykorzystane do
stworzenia materiału książka geralda tomlinsona, murder in Jersey, wydana w roku 1994 przez wydawnictwo rodgards University Press artykuł, the kidnapping and murder of sidney resolve opublikowany w roku 2006 na portalu crime liberii artykuł, the taryf true story behind one of the FBI speget kidnaping case. Opublikowany 16 kwietnia 2021 roku na stronie defederast. Artykuł, mr powerful private man
veneshes opublikowany 22 maja 1992 roku w dzienniku New York Daily News, artykuł, axion egzekutives body found opublikowany 29 czerwca 1992 roku w dzienniku de reporter this patch artykuł resources last days opublikowany 13 lipca 1992 roku w magazynie time. Artykuł, portret of two acues of kinaping opublikowany 28 czerwca 1992 roku w dzienniku the New
York Times. Podcast fbi retard case fire Review odcinek zatytułowany exon all exective kidnapping opublikowany w roku 2018 na Spotify podcast. Weekend curiosities odcinek zatytułowany tragic keenaping of Sydney reso opublikowane w roku 2022 na Spotify.
Specjalne wydanie Kryminatoriu. To tematyczny maraton złożony z wcześniej publikowanych odcinków, połączonych wspólnym motywem. Przygotowany z myślą o tych, którzy wolą dłuższe sesje słuchania - w samochodzie, podczas...
Premiera serialu „Prawo bestii” na Netfliksie to dobra okazja, żeby przypomnieć prawdziwą historię Mariusza Trynkiewicza - sprawę, która przed laty wstrząsnęła całą Polską. W tym materiale udostępniam szósty rozdział...
[reklama] Partnerem odcinka jest Oponeo.pl: https://www.oponeo.pl/kryminatorium #Oponeo #ZmieniamyOponyNaLepsze OPIS SPRAWY Z ODCINKA: Weteran armii Stanów Zjednoczonych ukradł z wojskowej zbrojowni w San Diego czołg...
[reklama] Kupuj kosmetyki i perfumy szybko oraz wygodnie na https://www.flaconi.pl/ Z kodem MYSZKA12 otrzymasz 12% rabatu do 19.11.2026*. *Rabat nie obowiązuje na marki i produkty wykluczone z promocji oraz nie łączy...
W noc pasterki 1976 roku, na drodze między Połańcem a Zrębinem, zginęły trzy osoby: młode małżeństwo oraz 12-letni chłopiec. Milicja od razu uznała to za zwykły wypadek drogowy. Tyle że żadnego wypadku nie było. To, co...