Skip to content
PodSubs
ShowsPeopleGuestsJobsNewsEvents
More
BlogPodCred
Menu
ShowsPeopleGuestsJobsNewsEventsBlogPodCredNetworksSign in
Join nowSign in
  • Shows
  • People
  • Jobs
  • News
  • More
    • Guests
    • Events
    • Blog
    • PodCred
    • Networks
    Join nowSign in

Kryminatorium

Kryminatorium artwork

Ukrywała go całe życie. Zdradziła ją stara fotografia | | 390.

Sep 22, 202544 minAudio
ShareXLinkedInFacebookWhatsAppEmail

[płatna współpraca z Kino Świat] Zamach na papieża - oglądaj film w kinach od 26 września! OPIS SPRAWY Z ODCINKA: Potworna zbrodnia dokonana w czerwcu 1937 roku na dwóch kobietach pracujących u bogatego kupca wstrząsnęła całym przedwojennym Poznaniem. I choć sprawcę schwytano dość szybko, a motyw podwójnego zabójstwa nie stanowił dla nikogo tajemnicy, to jego tożsamość zszokowała opinię publiczną.

Audio and video play straight from the show's own hosting. PodSubs stores and serves no media.

Transcript

From the show. Tap a time to play from there.

Na tym zdjęciu młody mężczyzna w mundurze leśnika. Idzie otoczony przez policjantów. W tle tłum gapiów i nagle ten gest wystawia. Język bezczelnie prowokacyjnie jakby. Cała ta sytuacja go bawiła, a przecież wcześniej opowiadał śledczym o wydarzeniach, które wstrząsnęły całym miastem. Poznań, czerwiec 1937 roku. Upalny poranek i stara kamienica przy ulicy Mickiewicza 29. To tam w jednym z mieszkań

odkryto coś, co sprawiło, że nawet najbardziej doświadczenie śledcze na chwilę zamilkli. Zewnątrz zwykłe lokum spokojny dom bogatego kupca i jego służby. W środku Cisza, która mówiła więcej niż 1000 słów. Dlaczego właśnie to miejsce stało się sceną dramatycznych wydarzeń? Co tak naprawdę wydarzyło? Się za zamkniętymi drzwiami i kto lub co? Stało się punktem zwrotnym w tej ponurej historii.

Linda i pasikowski tego duetu nikomu nie trzeba przedstawiać. Panowie wracają z naprawdę mocnym uderzeniem, bo już 26 Września do kin wejdzie ich nowy wspólny film. Zanim jednak zdradzę, co to za historia, dodam tylko, że ten fragment powstał we współpracy z dystrybutorem filmu kino świat. Zamach na papierze historia inspirowana prawdziwymi wydarzeniami o sprawie słyszał każdy i wydaje się, że wiemy, co się stało, a jednak. Do dziś nie brakuje pytań,

wątpliwości i niejasnych tropów. Bogusław Linda, filmowy Bruno, wciela się tu w byłego snajpera. Wojnie sześciodniowej. Trafił generał z 700 m. Jest najlepszy w swoim fachu i życiowo na krawędzi. Nie ma już nic do stracenia. Służby to wykorzystują i szantażem wciągają do tajnej operacji. Zabijecie Ojca Świętego wykonawcą będzie Turek alia. Ma być tym, który wyeliminuje wykonawcę Plan prosty akt na placu świętego Piotra strzela do

papieża. Chwilę później nasz genialny emerytowany snajper eliminuje akcje, aby ten nie zdradził, kto naprawdę za tym stoi. Są przecież teorie, że accia w Rzymie nie działał sam twórcy filmu umiejętnie podchwycili ten trop i ten wątek zyskuje tu nowe znaczenie. Bruno przygotowuje się do misji, testuje broń, ćwiczy strzały. Ale. Też próbuje smakować życie, bo wie, że jego dni mogą być policzone. Film widziałem już kilka tygodni temu na takim przedpremierowym

pokazie i muszę przyznać, że wciąga. Dla mnie. Była to prawdziwa kinowa uczta i przyjemność obserwować Bogusława Lindę w tak dobrze napisanej roli, a u jego boku. Oczywiście inni znakomicie aktorzy, Karolina gruszka, Zbigniew zamachowski, adam woronowicz czy Ireneusz czop. Czuć tam klimat trochę, jakbym cofnął się w czasie do tych starych filmów pasikowskiego, gdzie Linda przecież wielokrotnie grał chociażby w kultowych. Panowie zapowiadają, że to już ich ostatni wspólny film. Aż łez łezka się w oku kręci,

ale wszystko ma swój koniec. Dlatego tym bardziej polecam. Zobaczcie ten film na dużym ekranie w kinach od 26 Września. Krymina tori, um, otwieramy. Akta tajemnic. Żydowski kupiec Jakub czarnika ł. Uchodził w całym Poznaniu za osobę niezwykle majętną, a przy tym wyjątkowo chytrą i oszczędną. Choć liczył już sobie 68 lat, nigdy się nie ożenił i nie miał

dzieci. W mieście plotkowano, że stało się tak z powodu właśnie tej jego niesłychanej chytrości, że wybrał życie samotnika, aby nie musieć się dzielić z nikim swoimi pieniędzmi. Uwagę zwykłych poznaniaków zwracał też tym, że w przeciwieństwie do wielu innych podobnych mu poznańskich bogaczy nie mieszkał w okazałej willi, pełnej przepychu czy dzieł sztuki. Nie posiadał też na własność żadnej kamienice.

Zamiast tego, że uspokojnie w skromnym kilku pokojowym mieszkaniu mieszczącym się na parterze starej kamienicy przy ulicy Mickiewicza 29 na poznańskich jeżycach. Jak na swoje bogactwo lokum miał urządzone dość skromnie, żeby nie powiedzieć ubogo. Oprócz dużego salonu zajmował dodatkowo ciasną sypialnię oraz gabinet służący mu do pracy. Pozostałe 2 pokoje zajmowały 2 pracujące u niego od wielu lat

Kobiety. W jednym z nich spała 50, sześcioletnia żydówka pochodzenia niemieckiego. Augusta ertel, służąca zajmująca się na co dzień sprzątaniem mieszkania oraz dokonywaniem sprawunków. W sąsiednim pokoju, którego okna wychodziły bezpośrednio na podwórze, mieszkała młodsza od niej czterdziesto trzyletnia Polka Ewa figlarz, kucharka i zaufana gospodyni Jakuba. Byli ze sobą blisko, bo żydowski kupiec radził się jej przy

podejmowaniu wszelkich decyzji dotyczących prowadzenia i zmian dokonywanych w domu. Pytał, jaki obraz powiesić na ścianie? Jaki obrus położyć na stół, na jakich talerzach jadać zdanie? Figlarzowej było dla niego najważniejsze i ostateczne obie Kobiety zarabiały miesięcznie około 60 zł, czyli nieco więcej niż ich odpowiedniczki w innych bogatych domach, więc nie miały powodów, by na cokolwiek narzekać, tym bardziej, że traktowane były przez swojego

pracodawcę dobrze. Szacunkiem, co w tamtych czasach nie było zbyt powszechne, jeśli chodzi o stosunek bogaczy do swoich służących dodatkowo, co także nie było raczej praktykowane w innych domach, mogły one zapraszać do siebie członków rodziny oraz krewnych nawet na noc i to bez uprzedniego informowania Jakuba o ich bardziej lub mniej spodziewanej wizycie. Augustyny nikt nie odwiedzał, ponieważ nie utrzymywała ona żadnych bliższych kontaktów z

rodziną mieszkającą poza granicami polski. Natomiast ewę odwiedzał czasami jej dużo młodszy od niej, bo zaledwie nastoletni brat florian, chłopiec niezwykle grzeczny i posłuszny, którego kupiec Jakub darzył wyjątkową sympatią. I tak w spokoju oraz we względnej harmonii mijał czas w mieszkaniu czarni kała aż do czerwca 37 roku, kiedy okazało się, że miejsce to stało się sceną zbrodni tak okrutnej i niewyobrażalnej, że jeszcze

długo po niej nie mógł w nią uwierzyć. Nikt w całym Poznaniu. Rankiem 15 czerwca 1937 roku, tuż po godzinie 5:00 zjawił się przed mieszkaniem kupca Jakuba niejaki Marian bobkę, dostawca z jednego z poznańskich przedsiębiorstw. Ciągną za sobą rozklekotany wózek, a na nim 2 bryły sztucznego lodu, którego

gospodyni figlarzowa potrzebowała do przechowywania żywności. Mężczyzna zapukał do drzwi raz potem drugi. Nikt mu jednak nie otworzył. Podszedł więc pod okno kuchenne i zastukał w ocienice. Cisza postawił więc jedną bryłę lodu pod drzwiami mieszkanie kupca, a sam udał się z drugą bryłą na trzecie piętro. Mającego wyżej lekarza, gdy kilka minut później zszedł na

dół, zobaczył, że przy tachanym przez niego Towar wciąż stoi tam gdzie go postawił. Zapukał więc Jeszcze raz do drzwi i odszedł, nie czekając na jakąkolwiek odpowiedź. Niedługo po nim przybył do kamienicy na Mickiewicza 29. Instalator z poznańskich wodociągów poprzedniego dnia umówił naprawę cieknącej rury. On też pukał do drzwi kilka razy i podobnie jak dostawca lodu, nie doczekał się ich otworzenia. Zanotował więc w swoim służbowym kajecie, że nikt go do środka

nie wpuścił i odszedł w kie. Kolejnego adresu ze swojej listy następny był dostawcą masła z pobliskiej mleczarni. On także odszedłby zapewne z kwitkiem, gdyby nie fakt, że był człowiekiem o wyjątkowej wręcz spostrzegawczości i podejrzliwości i to właśnie on jako pierwszy zauważył, że pomimo zasłoniętych okiennic okno w kuchni było otwarte, a w środku choć dzień był wyjątkowo jasny i słoneczny, paliło się

światło. Prąd przecież kosztował i to niemało, a o tacie marnotrawstwo pieniędzy nie należało żydowskiego kupca podejrzewać mleczarz uznał więc, że musiała być to oznaka czegoś nad wyraz niepokojącego, tym bardziej, że wszystko wskazywało na to, że w mieszkaniu podczas jego wizyty nie było kompletnie nikogo. Dostawca szybko wezwał dozorcę kamienicy. Streścił mu swoje spostrzeżenia, dzieląc się przy tym najgorszymi obawami.

Może posunięty już dość mocno w latach żydowskich kupiec dokonał żywota we własnym łóżku, wcześniej nieroztropnie, dając dzień wolny swoim służącym tym bardziej, że nie było dla niego żadną tajemnicą, że stan jego zdrowia mocno się w ostatnim czasie pogorszył, a może tylko był w pracy, a obie służące wyszły do miasta pozałatwiać jakieś pilne sprawy. Może to było coś, a może zupełnie nic? Tak czy inaczej podejrzliwy? Mężczyzna uznał, że należałoby

to sprawdzić. Choćby tylko dla spokojności własnego sumienia dozorca otworzył drzwi mieszkanie zapasowym kluczem, a następnie wsunął głowy do środka. Zapukał głośno Cisza zawołał, ale dalej Cisza. Wtedy wszedł i już chwilę później głęboko tego pożałował. Będąc jeszcze przy drzwiach wejściowych zauważył przez uchylone drzwi najbliższego pokoju, że na łóżku leżały zakrwawione zwłoki Kobiety, druga służąca, niemniej

zakrwawiona leżała plackiem na podłodze w salonie obok jej zmasakrowanej głowy leżał umazany we krwi, aż po trzonek niewielki toporek. Twarze obu ofiar były tak mocno zniekształcone uderzeniami narzędzia zbrodni, że dozorca, choć dobrze znał obie służące żadnej z nich nie rozpoznał tylko znany mu fakt, że kupiec Jakub nie wpuszczał do siebie nikogo obcego, utwierdził go w przekonaniu, że odkrył właśnie zwłoki zarówno sprzątaczki augusty, jak i gospodyni ewy.

Przerażony swoim odkryciem dozorca pobiegł, ile miał tylko sił w nogach do najbliższego komisariatu policji państwowej, aby zgłosić tam popełnienie zbrodni. Na miejsce natychmiast przybyli mundurowi. Chwilę później Dołączył do nich komisarz kryminalny z wydziału zabójstw oraz sędzia śledczy. Oględziny mieszkania nie ujawniły żadnych śladów siłowego wtargnięcia. Nie doszło do włamania. Nie było śladów plątrowania, które zazwyczaj pozostawiali po sobie złodzieje, a to oznaczać

mogło tylko jedno, kimkolwiek był zabójca. Został on do środka wpuszczony dobrowolnie, a może tam mieszkał, jako że policjanci nie zastali na miejscu właściciela mieszkania, a dodatkowo pomimo drobiazgowego przeszukania nie znaleźli nigdzie ani jego dokumentów, ani walizek. Pierwsze wnioski nasunęło się same. Czyżby żydowski kupiec na starość postradał rozum, a w przypływie nagłego szału i furii porozbijał to portem obie swoje służące, po czym odzyskał świadomość?

Wpadł w panikę. Spakował się i uciekł z miejsca ohydnego mordu, a może zadziałał on w pełni świadomie? Po tym, jak Kobiety wyprowadziły go czymś z równowagi? Wezwany na miejsce lekarz po zbadaniu zwłok stwierdził, że do obu zabójstw musiało dojść nie później niż wczesnym rankiem, a może nawet w nocy. Czas pomiędzy zadaniem śmierci a odkryciem ciał byłby więc wystarczający do zatarcia

wszelkich śladów, spakowania się i opuszczenia mieszkania w jakimkolwiek kierunku. Jako pierwsze padło więc zasadnicze pytanie, gdzie jest Jakub czarnika? Ł. Odpowiedź znaleziono od razu. Okazało się, że poprzedniego ranka wyjechał on do czechosłowacji, gdzie w jednym z tamtejszych uzdrowisk poddawał się kuracji na swoje chore gardło. Policja powiadomiła go telegraficznie o tragedii, jaka rozegrała się w jego mieszkaniu, a także poproszono go o jak

najszybszy powrót. Po skreśleniu kupca z listy podejrzanych śledczy znaleźli się w kłopocie, bo innych nazwisk na liście nie mieli. Po przesłuchaniu innych mieszkańców kamienicy przy Mickiewicza 29 ustalono najbardziej prawdopodobny czas popełnienia zbrodni. Sąsiad z drugiego piętra zeznał, że kilka minut po czwartej nad ranem zbudził go głośny krzyk jakiejś Kobiety. Wydawało mu się, że z klatki schodowej zszedł nawet piętro

niżej, ale niczego podejrzanego nie zauważył, jako że nikt inny w jego mieszkaniu podobnego krzyku nie słyszał. Pomyślał, że musiało mu się to przyśnić. Inny mieszkaniec kamienicy także usłyszał kobiecy krzyk. Rozlegający się gdzieś w pobliżu, mniej więcej o tej samej porze wstał wtedy z łóżka i wyjrzał przez okno. Był święcie przekonany, że była to jakaś pijana ulicznica być może jedna z tych, którym już wcześniej zdarzało się awanturować nocą w tej okolicy. Nie dostrzegając niczego

podejrzanego, mężczyzna ten wrócił do łóżka i zasnął. Śledczy założyli, że słyszany przez 2 świadków krzyk Kobiety był ostatnim wrzaskiem jednej z ofiar przed rozbiciem jej głowy toporkiem, biorąc przy tym pod uwagę godzinę, o której do drzwi mieszkanie kupca bezskutecznie zapukał dostawca lodu. Policyjni komisarze ustalili, że obie zbrodnie. Musiały zostać popełnione gdzieś między czwartą a piątą nad ranem. Brak na ciałach ofiar

jakichkolwiek ran obronnych sugerował, że obie Kobiety zostały zaatakowane z zaskoczenia. Prawdopodobnie w chwili, gdy nieświadome zagrożenia spały, brak śladów włamania dawał do zrozumienia, że sprawca został przez nie dobrowolnie wpuszczony do środka. Fakt, że nie pozostawił po sobie żadnych śladów nasuwało myśl, że działał z premedytacją. A każdy swój ruch wcześniej skrupulatnie zaplanował. Śledczy skłaniali się ku temu, że sprawca dobrze znał swoje ofiary, a niewykluczone, że znał

także właściciela mieszkanie. I tu pojawiły się pewne wątpliwości, bo każdy, kto znał Jakuba, wiedział doskonale, że nie trzymał on w domu większych sum pieniędzy, które miał zdeponowane w banku. W dodatku nie przechowywał w mieszkaniu drogiej biżuterii czy złota. Zresztą on sam potwierdził to śledczym podczas rozmowy telefonicznej z czechosłowacji. Kupiec zapewnił, że przed wyjazdem pozostawił w swoim gabinecie jedynie 300 zł. Były to pieniądze przeznaczone dla służących na prowadzenie

domu podczas jego nieobecności. Poza tą kwotą w mieszkaniu nie było zdaniem właściciela żadnych innych pieniędzy. Co prawda z ukrytej w szafie skrytki zniknęła metalowa kasetka zamykana na klucz, ale według Jakuba w chwili dokonania mordów była ona zupełnie pusta. Dzień wcześniej kupiec miał wyjąć z niej przechowywane złoto oraz walutę obcą i wszystko zabrał ze sobą do czechosłowacji. Jeśli sprawca znał kupca i jego służące musiał również znać

panujące w mieszkaniu zwyczaje. I wiedzieć, że nie mógł liczyć na jakikolwiek wartościowy łup. Dlaczego więc zdecydował się okraść kupca i zabić te 2 Kobiety? Czy mogły go one podczas jakiejś luźnej rozmowy okłamać, że ich pracodawca ukrywa w swoim mieszkaniu jakiś skarb? A może to sprawca błędnie założył, że INFORMACJA O braku pieniędzy w domu była fałszywa i mimo wszystko liczył, że znajdzie tam jakieś ukryte kosztowności?

No bo jak to taki bogacz miałby nie mieć schowanych w domu żadnych pieniędzy? Czyżby po nieudanym skoku w przypływie jakiegoś nagłego gniewu z powodu rozczarowania postanowił zabić obie Kobiety, a może jedynie pozbył się niewygodnych świadków? Dokładnie w tym samym czasie, gdy poznańscy policjanci głowili się nad całym mnóstwem podobnych

pytań, 300 km dalej w Warszawie na ulicy litewskiej zatrzymała się taksówka. Wysiadł z niej młody mężczyzna w mundurze leśnika był wyraźnie zdenerwowany, trzymając pod pachą owinięty szmatą. Pakunek pożegnał się z kierowcą i przebiegł przez jezdnię. Swoje kroki skierował prosto w stronę mieszczącego się na tej ulicy warsztatu ślusarsko mechanicznego. Leon Sadowski dystyngowany

starszy pan w grubych okularach był nie tylko wieloletnim właścicielem tego warsztatu, ale także jedynym jego pracownikiem. Zwykle od samego rana miał mnóstwo zleceń, dorabianie kluczy, naprawę uszkodzonych narzędzi, wymiana pasków w zegarkach, ostrzenie noży, zajmował się dosłownie wszystkim i na wszystkim się znał. Klienci cenili go za fachowość, uczciwość, a na skorzystanie z jego usług zwykle trzeba było odczekać swoje w długiej kolejce.

Ale tamtego wtorkowego przedpołudnia tak się jakoś dziwnie złożyło, że w jego warsztacie panował ruch mniejszy niż zwykle, trochę się nudził, więc widok wchodzącego do warsztatu leśnika bardzo go ucieszył. Tym bardziej, że jak się szybko okazało, nowe zlecenie wymagało od niego nie lada sprawności. Młody leśnik położył na warsztatowym stole metalową kasetkę. Jako że była ona zamknięta na klucz, którego przy sobie nie miał, poprosił ślusarza o jak najszybsze otworzenie jej jakimś

fachowym sposobem. Przy okazji wyjaśnił, z prawdziwie zatroskaną miną, że jedyny klucz do kasetki pechowo gdzieś zgubił. Leśnik wyjaśnił, że w metalowej kasetce schowane miał 300 zł, które w imieniu właściciela majątków, którego lesie pracował, czym prędzej musi wpłacić do banku czasu na szukanie zagubionego klucza nie miał, bo spieszy się na pociąg powrotny. Choć leon Sadowski mnie takie zamki już swoim długim życiu

otwierał, z tym akurat miał problem wyjątkowo skomplikowany mechanizm nie dawał się pokonać kolejnymi dobieranymi przez ślusarza kluczami. Widząc te nieporadność, młody leśnik zaczął coraz wyraźniej okazywać swoje zdenerwowanie. Chrząkał mlaskał wzdychał, kręcił głową z dezaprobatą i co róż wyglądał na ulicę przez warsztatową witrynę, jakby na kogoś czekał lub jakby się spodziewał, że ktoś będzie

czekać na niego. W końcu nie wytrzymał, kazał fachowcowi dać sobie spokój z kluczami, otworzyć kasetkę siłowo. Sadowski bez zbędnej zwłoki wyjął z szuflady ostre pilnik. Coś podważył coś nagiął, zaparł się i szarpnął wieko kasetki metalicznie za zgrzytało, po czym ukazało jego oczom całą jej zawartość i nie było to 300 zł, o czym wspominał wcześniej zdenerwowany leśnik. W tej samej chwili młody mężczyzna wyrwał kasetkę z rąk

ślusarza i kładąc ją przed sobą. Zaczął wyciągać wszystko, co się w niej znajdowało. A to co wyjął, chował pazernie do wszystkich kieszeni swojego leśniczego munduru. Zaciekawiony Sadowski w chowanych z witkach dostrzegł banknoty w różnych obcych walutach. Amerykańskie dolary, brytyjskie funty holenderskie guldeny było też kilka polskich banknotów 500 złotowych. Pod nimi leżały jakieś papiery z widocznym na nich znakiem Banku

Polskiego. Najwyraźniej wartościowe może obligacje. Dno kasetki wypełniały rulony złotych monet starych i niezwykle cennych niemieckich Marek oraz rosyjskich rubli. Ślusarz bez trudu je rozpoznał, bo był dość obeznany w tym temacie. Szybko porachował w myślach wartość wyciągniętych z kasetki pieniędzy i wyszło mu około 150000 polskich złotych, a może i nawet trochę więcej, nie licząc tych papierów ze znakiem

banku, które zapewne także miały swoją wartość. Aby przeliczyć wartość tej kasetki na dzisiejsze pieniądze, wystarczy pomnożyć wszystko przez 10, a więc dałoby to nam co najmniej 1,5 miliona złotych. Ślusarz nabrał ogromnych podejrzeń względem młodego leśnika, który podczas chowania pieniędzy w kieszenie wydawał się być zawartością kasetki.

Niemniej zaskoczony niż warszawski rzemieślnik oczy miał wytrzeszczone twarz bladą, a czoło spocone. Do tego trząsł się cały, jakbym miał znaczną gorączkę. Leśnik kazał naprawić uszkodzoną kasetkę. Obiecał, że wróci po nią około piętnastej i wtedy zapłaci za usługę. Tak też zrobił, a po odebraniu kasetki schował do niej to wszystko, co wcześniej włożył do kieszeni munduru. Później wyszedł w pośpiechu i wsiadł do czekającej na niego taksówki.

Sadowski długo zastanawiał się, co powinien zrobić. W końcu zatelefonował na komisariat policji, aby zgłosić obecność podejrzanego klienta z jeszcze. Bardziej podejrzaną zawartością metalowej kasetki, którą człowiek ten polecił mu siłowo otworzyć. Funkcjonariusze warszawskiego urzędu śledczego rozpoczęli poszukiwanie jednocześnie rozesłały radiogramy do posterunków policji w całym kraju, zawierające nie tylko szczegółowy rysopis tajemniczego młodego leśnika, ale także opis

poszukiwanej kasetki krótko po dwudziestej drugiej. Taki właśnie radiogram odebrał oficer dyżurny poznańskiego urzędu. Czego rysopis poszukiwanego mężczyzny nic mu nie mówił, ale opis kasetki jak najbardziej mniej więcej. Taka właśnie kasetka zniknęła z miejsca zbrodni. Czy leśnik z warszawskiego warsztatu ślusarsko mechanicznego mógł być poszukiwanym przez poznańską policję zabójcą? A jeśli tak, to czy był on w jakikolwiek sposób związany z

ofiarami? Postanowiono to sprawdzić. Jeszcze raz przejrzeliśmy wszystkie rzeczy osobiste należące do obu kobiet w komodzie młodszej gospodyni. Wśród wielu listów i dokumentów znaleźliśmy kopertę zawierającą zdjęcie młodego mężczyzny, pozującego do fotografii w stroju leśnika. Następnego ranka właściciel mieszkania tuż po swoim nagłym powrocie z czechosłowacji, potwierdził, że leśnikiem ze zdjęcia był młodszy brat jego gospodyni. Kupiec zeznał, że dobrze znał

osiemnastoletniego floriana figlarza, który niejednokrotnie odwiedzał ewę. Czasami zostawał nawet u niej na noc, na co miał jego pełne pozwolenie. Jednak po dokładniejszym sprawdzeniu całej przechowywanej przez ewę korespondencji policjanci odkryli, że zgodnie z tym, co florek do niej pisał, nie był on jej młodszym bratem, ale. Rodzonym synem. Fakt ten potwierdziła wkrótce siostra zabitej gospodyni, która przyznała, że poza najbliższą rodziną nikt o tym nie wiedział.

Florek miał być owocem romansu ewy z pewnym francuskim żołnierzem. Które w chwili zakończenia Wielkiej wojny przebywał w ostrogu pod szamotułami w obozie jenieckim. Pochodząca stamtąd Ewa spędziła z nim zaledwie kilka chwil, ale to wystarczyło, aby zaszła z nim w ciążę. Tamte czasy nie były jednak łatwe dla samotnej matki wychowującej dziecko z nieprawego łoża, dlatego oddało syna pod opiekę swoim dziadkom, a sama wyjechała do Poznania, gdzie znalazła pracę jako

służąca u kupca Jakuba. Gdy florek ją odwiedzał, mówiło, że to jej młodszy brat z drugiego małżeństwa jej ojca. Cały czas dbała jednak o syna, jak tylko można niemal całą swoją pensję przeznaczała dla florka dzięki zarobionym przez nią pieniądzom chłopiec po ukończeniu szkoły podstawowej w szamotułach wstąpił na praktykę do Nadleśnictwa. Wieniec później pracował jako pomocnik leśnika. Najpierw na Pomorzu, później na polesiu dostawał skromne

wynagrodzenie, które ledwo wystarczało na zaspokojenie jego podstawowych potrzeb. Z tego powodu, aby było mu w życiu lżej matka co miesiąc wysyłała mu 50 zł, choć sama zarabiała nie więcej niż 60. Przez to Ewa żyła bardzo skromnie, ale była szczęśliwa, że może w ten sposób pomóc jedynemu synowi stał się głównym podejrzanym w sprawie podwójnego zabójstwa. W mieszkaniu kamienicy przy ulicy Mickiewicza 29. Aby go nie spłoszyć, fakt ten

postanowiono ukryć przed krewnymi zabitej Kobiety. Jednocześnie wysłano do niego pilny telegram. Zawiadamiający o tragicznej śmierci jego matki poproszono go również o pilny przyjazd w celu odebrania jej rzeczy osobistych, w tym pozostawionej przez nią gotówki. Tymczasem poszukiwali go także warszawscy policjanci, których poznański urząd śledczy poprosił o pomoc. Udało im się ustalić, że osiemnastolatek wyjechał ze stolicy pociągiem do brześcia nad bugiem.

Stamtąd zatelefonował do swojego majątku, w którym był leśniczym poinformował swojego przełożonego, że wróci kilka dni później, bo odebrał właśnie telegram. I musi jak najszybciej wyjechać do Poznania ważnej, rodzinnej sprawie wszystkimi zebranymi informacjami. Warszawscy funkcjonariusze podzielili się natychmiast ze swoimi odpowiednikami w Poznaniu, zawiadamiając ich przy okazji, że podejrzany o podwójne zabójstwo młody leśnik prawdopodobnie zmierza właśnie w ich stronę.

Wśród wielu doświadczonych śledczych panowało przeświadczenie, że zdecydowana większość sprawców. Zawsze wraca na miejsce zbrodni. Jedni z wyrachowania, inni z ciekawości powód nie był ważny, ale liczono, że podejrzany florek właśnie tak się zachowa. Dodatkowo liczono, że INFORMACJA O pozostawionych przez jego zmarłą matkę pieniądzach okaże się dla niego pokusę nie do pokonania przez następne godziny kilku tajnych policyjnych wywiadowców czekało na niego pod

kamienicą. W tym samym czasie zaczął się tam zbierać ogromny tłum gapiów. Gdy o tajemniczej zbrodni napisały poznańskie gazety z najdalszych zakątków miasta zaczęli przechodzić ciekawscy, chcący na własne oczy zobaczyć miejsce tej wciąż niewyjaśnionej zbrodni, jako że po całym Poznaniu rozeszła się od razu plotka, że w mieście grasuje jakiś szaleniec zabijający toporkiem służące z bogatych domów na ulicy Mickiewicza zaczęły się schodzić.

Przerażone przedstawicielki tego zawodu głośno domagając się od policji ujęcia sprawcy. Tymczasem zaopatrzeni w zdjęcia florka florka wywiadowcy cierpliwie czekali, licząc na to, że teoria o powrotach zbrodniarzy na miejsce mordu i tym razem znajdzie swoje potwierdzenie. Od chwili popełnienia podwójnego zabójstwa minęło już 36 godzin. W środowe popołudnie 16 czerwca 1937 roku, około siedemnastej

wchodzące na podwórze kamienicy psze Mickiewicza 29 wywiadowcy zauważyli wychodzącego z tłumu gapiów młodego mężczyzny, ubranego w mundur leśnika. Gdy przeskoczył ogrodzenie, wyszli mu naprzeciw. Wtedy przekonali się, że to młodzieniec ze zdjęcia, które wcześniej otrzymali. Zapytane o nazwisko potwierdził, że nazywa się florian figlasz. Jednocześnie oznajmił, że przybył na wieść o śmierci matki

10 minut później florek skuty kajdankami był już w drodze do policyjnego aresztu. Policjanci potrzebowali nie więcej niż pół godziny, aby początkowo zaprzeczające wszystkiemu figlarz przyznał się do popełnienia 2 zbrodni, o którego podejrzewano. Już następnego dnia po jego wyczerpujących zeznaniach na miejscu zbrodni przeprowadzono wizję lokalną w obecności prokuratora oraz sędziego śledczego. W chwili, gdy wyprowadzano go z

policyjnej karetki. Rozwścieczony i żądny krwi zbrodniarza tłum próbował przedrzeć się przez policyjny kordon, aby zlinczować skutego młodzieńca ubranego w mundur leśniczego. Tylko dzięki szybciej i zdecydowanej reakcji mundurowych udało się w porę zapobiec tragedii. Tymczasem florek nic nie robił sobie z wyzwisk, jakie padały pod jego adresem, gdy prowadzono go do mieszkania, w którym zabił własną matkę, głupkowato się

uśmiechał reporterowi jednej z poznańskich gazet zapozował, wystawiając w stronę obiektywu swój język. Po doprowadzeniu na miejsce zbrodni ze szczegółami opisał cały przebieg obu zabójstw, wyjaśniając wszystkie nieścisłości i wątpliwości. Które narosły podczas całego śledztwa. Choć matka co miesiąc wysyłało mu większość swojej wypłaty, jemu i tak było mało, chciał mieć tyle pieniędzy, aby nie musieć pracować. Pamiętał, jak matka opowiadała mu kiedyś o swoim pracodawcy, o

tym, jak bardzo bogatym był człowiekiem. Co prawda, gdy raz będąc u niej z wizytą, zażartował, że można by go obrobić, a później żyć spokojnie w dostatku służąca Augusta wyjaśniła mu, że kupiec nie trzymał w domu żadnych kosztowności. Poza niewielkimi sumami, które przeznaczone były na utrzymanie domu. Jego matka potwierdziła, ale on i tak w to nie uwierzył. Taki bogacz miałby nie trzymać w mieszkaniu większych pieniędzy. To niemożliwe, dlatego zaplanował sobie, że wcześniej

czy później i tak go okradnie. Rankiem 14 czerwca 1937 roku poinformował swojego przełożonego, że wyjeżdża do Warszawy w sprawach rodzinnych. Bez trudu dostał dzień wolnego, niedługo później kupił bilet na pociąg, ale do Poznania. Jednak w chwili, gdy wbiegał na peron pociąg właśnie ruszał. Florek nie zdążył do niego wsiąść, musiał poczekać na

następny czas. Oczekiwania wykorzystał na zakup toporka, który jak uznał mógł mu się przydać na robocie pod oknem pokoju swojej matki pojawił się tuż przed północą. Zastukał w szybę, gdy matka zobaczyła, że to on uszczęśliwiona wpuściła go do środka. Chwilę pogadali, a kiedy dowiedział się, że właściciel mieszkania wyjechał do czechosłowacji, wiedział już, że nie mógł wybrać lepszego momentu na realizację swojego planu.

Później Ewa użyczyła mu swój pokój, aby w jej łóżku mógł się wyspać. Sama poszła do salonu, aby przespać się na sofie. Florek nie dał po sobie poznać, z jakim naprawdę zamiarem przejechał do Poznania. Było już po czwartej nad ranem, gdy uznał, że najwyższa pora wyszedł z pokoju, aby sprawdzić, czy obie Kobiety śpią. Spały wtedy rozebrał się do naga. Wyjął z torby przywieziony ze sobą toporek i wszedł do pokoju augusty, choć podszedł do i łóżka w całkowitej ciszy.

I tak się obudziła. Nie zdążyła jednak krzyknąć, zatłukł ją kilkoma uderzeniami w głowę, niemal całkowicie miażdżąc jej czaszkę. Chwilę później stał już nad własną matką. Spała, gdy na jej głowę spadł pierwszy cios. Nawet się nie poruszyła, ale i tak poprawił jeszcze kilka razy tak dla pewności, pozostając nagi, wtargnął do gabinetu Jakuba. Nie bardzo wiedział gdzie szukać, więc ostrożnie otwierał. Po kolei każdą szufladę. Ale w żadnej z nich nie znalazł

spodziewanego bogactwa wmurowane w ścianę. Sejf był otwarty, ale zupełnie pusty, nie licząc jakichś notatek w języku, którego nie rozumiał. Po bezowocnych poszukiwaniach doszedł do wniosku, że opowieści o tym, że kupiec wszystkie swoje oszczędności trzymał w banku, mogły być prawdziwe. Wtedy przypomniał sobie, jak matka mówiła mu o ukrytej w szafie metalowej kasetce. W której Jakub miał zostawić służącym 300 zł na prowadzenie

domu podczas jego nieobecności. Gdy w końcu ją znalazł, wydało mu się jakaś ciężka. Pomyślał, że to pewnie przez gruby metal, z którego była zrobiona, była zamknięta, a nigdzie nie było klucza. Postanowił zabrać ją całą, a później poszukać jakiegoś fachowca, który poradzi sobie z zamkiem. Potem starannie się wykąpał, zmywając z siebie wszelkie ślady krwi, ubrał mundur leśniczego i wyszedł. Zamykając ze sobą drzwi na

zabrany matce klucz. Porannym pociągiem udał się do Warszawy. Po przyjeździe zjadł śniadanie w barze dworcowym, później wsiadł w taksówkę i kazał zawieźć się do najlepszego w mieście ślusarza. Kierowca przywiózł go na ulicę litewską do warsztatu Leona sadowskiego. Dopiero tam przekonał się, że w kasetce zamiast spodziewanych 300 zł był ogromny majątek, którego większość ludzi nigdy nie widziała nawet na własne

oczy. Zrozumiał wtedy, że najwidoczniej znalazł zupełnie inną kasetkę niż tą, której szukał taką, o której istnieniu jego matka nie miała zielonego pojęcia. W banku polskim wymienił obce waluty na złotówki. Miało tego prawie 18000. Większość tych pieniędzy wpłacił na założoną tamtego dnia w PKO książeczkę oszczędnościową zostawił sobie tylko kilka banknotów o nominale 500 zł, które zamierzał wydać.

Złote monety oraz papiery wartościowe zapakował do torby i oddał jako paczkę do przechowalni bagażu. Na warszawskim dworcu kolejowym. Plan miał taki, żeby za jakiś czas, gdy sprawa popełnionej przez niego zbrodnie ucichnie, pozostając niewyjaśnioną, wróci do Warszawy, odbierze paczkę, złoto, sprzedaj, wyjedzie tam, gdzie nikt go nigdy nie znajdzie. Najpierw musiał jednak przeczekać najgorętszy okres, bo jak się słusznie spodziewał. Zrobi się o tym głośno w całym Poznaniu, a może i w całym kraju

wynajętą taksówką pojechał do brześcia nad bugiem. Za kurs zapłacił ponad 300 zł. Stać go było, aby nie tłuc się zatłoczonym pociągiem. Był przecież teraz bogaczem. Po dotarciu na miejsce poszedł na pocztę, odebrał na niej comiesięczny przekaz pieniężny na kwotę 50 zł, który jego matka nadała 2 dni wcześniej. Jak tylko otrzymała wypłatę. Wcześniej było to dla niego sporo, teraz niewiele, ale i tak

uznał, że każdy grosz mu się przyda. Jednocześnie odebrał telegram na dany z Poznania, aby jak najszybciej przyjechał, bo matka jego zmarła tragicznie. Był to dla niego znak, że jego zbrodnia wyszła już na światło dzienne. Zachował jednak całkowity spokój. Postanowił wrócić do Poznania. Uznał, że gdyby się nie zjawił, policja mogłaby zacząć go podejrzewać. Przecież taki zbrodniarz powinien uciec i się ukryć jak najdalej, a nie wracać na

miejsce zbrodni pojedzie, popłacze i jeszcze zgarnie pieniądze, które jego matka przy sobie zostawiła. Przydadzą się, kto mógłby podejrzewać, że to rodzony syn zabił własną matkę. A nawet gdyby to przecież i tak nic na niego nie mieli ani na mundurze, ani na bieliźnie nie znajdą żadnych śladów krwi, bo po to się właśnie rozebrał do naga, aby nic nie znaleźli miejsca, których dotykał starannie, wytarł szmatą, aby nie zostawiać odcisków palców,

gdy wchodził do mieszkania, nikt go nie widział. Oczywiście poza matką, ale ona i tak już policji nic nie powie. Pewny siebie zbrodniarz wrócił więc na miejsce zbrodni, nie podejrzewając nawet, że udaje się w podróż tylko w jedną stronę, bo to właśnie one po zeznaniach złożonych przez podejrzliwego ślusarza bardzo szybko stał się głównym podejrzanym i że policjanci już tam na niego czekali.

Po aresztowaniu, gdy zdał sobie sprawę, że znalazł się w pułapce bez wyjścia, przyznał się, było mu już wtedy wszystko jedno. Na pytanie, dlaczego zabił własną matkę, która kochała go nad życie i gotowe było zrobić dla niego dosłownie wszystko odpowiedział z zadziwiającym spokojem, że i tak jej nienawidził, za co za to, że w ogóle go urodziła, za to, że miała romans z tym francuzem, za to, że był bękartem bez ojca, za to, że go nie utopiła przy pierwszej kąpieli, gdy jeszcze

był niemowlęciem. Miał do niej o to wszystko wielki żal, przez co nie umiał o niej myśleć jako własnej matce. Przy okazji nienawidził też siebie za swoje pochodzenie, za wytykanie go w szkole palcami, że matka go zostawiła, a ojca nigdy nawet nie ujrzał na oczy, że złośliwi koledzy przezywali go polskim żabojadem, a poza tym jak stwierdził florek, gdyby pozostawił ją przy życiu, to z pewnością wydałaby go policji, bo była zbyt uczciwa, aby ten fakt zataić.

Badanie psychiatryczne wykazało, że był on całkowicie poczytalny w chwili dokonania zabójstw. I że mógł stanąć przed sądem, aby odpowiedzieć za swoje ohydne czyny, za które w przedwojennej Polsce groziła mu kara śmierci. Proces floriana figlarza odbył się w połowie grudnia tego samego roku i trwał zaledwie jeden dzień. Jego obrońca starał się wykazać, że oskarżony był człowiekiem chorym psychicznie.

Prokurator twierdził jednak, że figlarz działał z pełną premedytacją, o czym świadczyć miał zarówno fakt wcześniejszego zakupu toporka użytego jako narzędzia zbrodni, jak i rozebranie się sprawcy tuż przed popełnieniem zbrodni, aby nie zostawił on na ubraniu żadnych śladów. Po przesłuchaniu 21 świadków i zapoznaniu się z opiniami biegłych psychiatrów, sędzia nie miał wątpliwości co do winy. Młody leśnik za każdą z zabitych kobiet został skazany na karę

śmierci, a za kradzież kasetki za dodatkowe 3 lata pozbawienie wolności kara łączna śmierć przez powieszenie. Wyrok na matkobójcy wykonano tuż przed północą 6 grudnia 1938 roku na podwórzu więzienia karnego w Poznaniu przy ulicy młyńskiej. Gdzie florek był zamknięty od chwili aresztowania? Ówczesna prasa nigdy nie zajęła się sprawą fałszywych zeznań, jakie w dniu zbrodni złożył

kupiec Jakub czarnika. Ł. Bo twierdził w końcu, że w domu nie miał ani pieniędzy, ani kosztowności, a skradziono mu kasetka. Miała być zupełnie pusta, nie wiadomo więc, czy policja zbadała choćby to, czy złote monety zagraniczne pochodziły z legalnego źródła i czy w ogóle żydowski kupiec miał później z tego powodu. Jakiekolwiek kłopoty, jedyną pewną informacją na jego temat jest fakt, że tuż po dokonaniu w jego mieszkaniu podwójnej zbrodni.

Jakub sprzedał mieszkanie w kamienicy przy ulicy Mickiewicza 29 i przeprowadził się na ulicę matejki 3, gdzie zajął mieszkanie oznaczone numerem 4. Na pewno mieszkał tam aż do wybuchu drugiej wojny światowej. We wrześniu 39 roku. Jego dalsze losy pozostają nieznane. Źródła wykorzystane do stworzenia materiału artykuł, blask złota wydał krwawego zbrodniarza opublikowany 10

czerwca 1937 roku w gazecie orędownik. Artykuł na miejscu zbrodni wpadł w ręce policji. Cyniczny morderca, matko zabójca, opublikowany 18 czerwca 1937 roku w gazecie dobry wieczór artykuł gnany nie przepartą tajemniczą siłą, potworny morderca i matkobójca wrócił na miejsce straszliwej zbrodni. Opublikowany 18 czerwca 1937 roku w gazecie goniec warszawski artykuł, zbrodniarz z ulicy Mickiewicza, ujęty opublikowany 18 czerwca 1937 roku w gazecie. Kurier poznański artykuł,

figlarz zrabował monety złote opublikowane 19 czerwca 1937 roku w gazecie 7 groszy. Artykuł, figlarz został zbadany przez psychiatrów, opublikowany 7 lipca 1937 roku w gazecie nowe kurier. Artykuł, figlarz jest poczytalny. Opublikowany siedemnastego października 1937 roku w gazecie kurier poznański. Artykuł, morderca 2 kobiet skazany na śmierć przez powieszenie, opublikowany 16 grudnia 1937 roku w dzienniku

Gazeta powszechna artykuł, figlarz przyznał się do podwójnego morderstwa, opublikowany 16 grudnia 1937 roku w gazecie orędownik. Artykuł, egzekucja o północy na podwórzu więziennym, opublikowany 7 sierpnia 1938 roku w gazecie orędownik.

Open the transcript file

Hosts and Guests

Nobody is credited on this episode yet.

Credit the people on this episode

Be the first to rate this episode

More episodes

All episodes
  1. 5 najdziwniejszych zbrodni, w których rozwiązanie trudno uwierzyć | MARATON

    Nov 20, 20263 hr 9 minAudio

    Specjalne wydanie Kryminatoriu. To tematyczny maraton złożony z wcześniej publikowanych odcinków, połączonych wspólnym motywem. Przygotowany z myślą o tych, którzy wolą dłuższe sesje słuchania - w samochodzie, podczas...

    Credit the people on this episode

  2. „Prawo bestii” na Netfliksie. A to prawdziwa historia Trynkiewicza

    Nov 18, 20261 hr 26 minAudio

    Premiera serialu „Prawo bestii” na Netfliksie to dobra okazja, żeby przypomnieć prawdziwą historię Mariusza Trynkiewicza - sprawę, która przed laty wstrząsnęła całą Polską. W tym materiale udostępniam szósty rozdział...

    Credit the people on this episode

  3. GTA VI w prawdziwym życiu? Ten pościg to czyste szaleństwo | 452.

    Nov 16, 202634 minAudio

    [reklama] Partnerem odcinka jest Oponeo.pl: https://www.oponeo.pl/kryminatorium #Oponeo #ZmieniamyOponyNaLepsze OPIS SPRAWY Z ODCINKA: Weteran armii Stanów Zjednoczonych ukradł z wojskowej zbrojowni w San Diego czołg...

    Credit the people on this episode

  4. Spalony materac na odludziu. Trop prowadził prosto do synowej | 451.

    Nov 9, 202659 minAudio

    [reklama] Kupuj kosmetyki i perfumy szybko oraz wygodnie na https://www.flaconi.pl/ Z kodem MYSZKA12 otrzymasz 12% rabatu do 19.11.2026*. *Rabat nie obowiązuje na marki i produkty wykluczone z promocji oraz nie łączy...

    Credit the people on this episode

  5. Wśród nocnej ciszy. Prawdziwa historia z serialu HBO | 450.

    Nov 2, 20261 hr 11 minAudio

    W noc pasterki 1976 roku, na drodze między Połańcem a Zrębinem, zginęły trzy osoby: młode małżeństwo oraz 12-letni chłopiec. Milicja od razu uznała to za zwykły wypadek drogowy. Tyle że żadnego wypadku nie było. To, co...

    Credit the people on this episode