[autopromocja] Ostatnie 48H na zakup Dewiantów taniej: https://dewianci.kryminatorium.pl/ ====Ten materiał to wzbogacona w wideo odświeżona wersja odcinka nr 122 opublikowanego na Kryminatorium w listopadzie 2020 roku.=== Przystojny i czarujący John George Haigh swoich ofiar szukał wśród osób z angielskich wyższych sfer. Przejmował ich majątki, a ciała pozbawionych życia bogaczy ukrywał tak, aby nikt ich nigdy nie znalazł. Uważał, że bez nich policja nie będzie mogła mu niczego udowodnić.
Audio and video play straight from the show's own hosting. PodSubs stores and serves no media.
Transcript
From the show. Tap a time to play from there.
Przystojny i czarujący john George hey swoich ofiar szukał wśród osób z angielskich wyższych sfer, przejmował ich majątki, a ciała pozbawionych życia bogaczy ukrywał tak, aby nikt ich nigdy nie znalazł. Uważał, że bez nich policja nie będzie mogła mu niczego udowodnić. Ten materiał to wzbogacona w wideo odświeżona wersja odcinka numer 100 dwudziestego drugiego. Opublikowanego na kryminatorium w listopadzie 2020 roku. Czy jesteś jednym z tych
słuchaczy, których najbardziej fascynują historię seryjnych morderców? Czy to właśnie opisy takich spraw jednocześnie ciekawią i przerażają? Jeśli tak, mam coś dla ciebie? Seria dewianci to 3 odcinki poświęcone największym zbrodniarzom w historii, w tym jeffreyowi damerowi, czyli kanibalowi z mil łoki, przeznaczone dla pełnoletnich słuchaczom mocnych nerwach bez cenzury i ograniczeń. W ten czwartek 13 marca skończy się promocja związana z premierą serii, więc jeśli chcesz zdobyć
dewiantów w niższej cenie, to ostatni moment możesz kupić teraz, a odsłuchać, kiedy znajdziesz na to czas. Z kolei dla fanów polskich spraw też przygotowałem. Coś specjalnego nekrofil z Poznania i rozpruwacz morderca prostytutek z Bydgoszczy to zdecydowanie najmocniejsze polskie sprawy, z którymi miałem do czynienia. Omówiłem je szczegółowo w kilku odcinkowych audio serialach. Opracowanie tych spraw także możesz zamówić do czwartku w obniżonej cenie w pakiecie z dewiantami i jeszcze głębiej
wejść w mroczny świat zbrodni. Promocje na moje audio treści pojawiają się właściwie tylko przy premierach, a że w najbliższych miesiącach nic nowego? Planuję to taniej, już po prostu nie będzie. Zamów do 13 marca na devianci kropka krymina torium.pl. Krymina tori, um, otwieramy akta tajemnic? Wieczorem 9 sierpnia 49 roku do londyńskiego więzienia przybył
Albert pear point. Człowiek ten był naczelnym katem Zjednoczonego Królestwa w trudnych powojennych latach, gdy liczba zbrodni w Wielkiej Brytanii drastycznie wzrosła. Miał on zwykle ręce pełne roboty, a był niezwykłym fachowcem, o którego usługi bardzo zabiegano. Gdy kat przygotowywał się do mającej nastąpić następnego ranka egzekucji. Jego aktualny klient był już pogodzony ze swoim losem. Więziennemu strażnikowi zdradził, że nie boi się szubienicy, że po swojej śmierci
wróci, bo jego misja nie została jeszcze zakończona. Skazaniec już wcześniej przekazał więziennemu naczelnikowi ostatni list do rodziny. Swoje ubrania zapisał słynnemu muzeum figur woskowych, gdzie tuż po egzekucji w specjalnej komnacie grozy miał stanąć jego woskowy Sobowtór. Oczywiście odziany w oryginalny strój do paczki z ubraniem nakazał włożyć również swoje ręcznie spisane instrukcje dla dyrektora muzeum. Ubranie musiało być zawsze w idealnym stanie.
Spodnie nie mogły być pogniecione i miały mieć zawsze równy kant. Mankiety koszuli powinny być odkryte. I sprawa najważniejsza włosy żądał, aby fryzura woskowej figury została starannie przygładzona koniecznie z jego charakterystycznym przedziałkiem chciał wyglądać idealnie stojąc wśród innych zbrodniarzy odlanych w wosku. Władze więzienia stanowcza odrzuciły jego prośbę, aby egzekucja była publiczna rankiem 10 sierpnia 49 roku. Kilka minut przed wejściem kata
do jego celi. Strażnik więzienny zapytał skazańca, czy ten życzy sobie szklaneczkę brennandy nie odmówił. Z największą przyjemnością wypił do dna. Następnie westchnął i spojrzał na zegar w tym samym momencie wybiła ósma nagle klucz w zamku zbrojonych drzwi do celi śmierci przekręcił się po ich otworzeniu do środka wszedł Albert pear point, któremu towarzyszył jego zaufany pomocnik. Byli oni ostatnimi osobami, których twarze widział skazaniec, zanim na jego głowę
założyli białe, płócienny kaptur. Kilka sekund później ze swoim życiem pożegnał się czterdziestoletni john George hey, znany bardziej jako kwasowy morderca na swój przydomek zasłużył tym, że zwłok swoich ofiar pozbywał się rozpuszczając je w kwasie siarkowym. Był zuchwały i pewny siebie. Przekonany, że bez ciała nie ma zbrodni pewny tego, że popełnia zabójstwa. Doskonałe, wierzę, że nigdy nie zostanie schwytany i skazany,
gdy szczegóły jego zbrodnie wyszły w końcu na światło dzienne. Angielska prasa nazywała je najbardziej wstrząsającymi zabójstwami w historii Wielkiej Brytanii. Jak to często bywa w przypadku seryjnych zabójców? Na początku nic nie wskazywało, że urodzony w roku 1908 john zostanie przestępca, choć wychował się w kochającej i religijnej rodzinie. Jego dzieciństwo było dość osobliwe. O czym w książce kwasowy morderca napisał David brifet.
I jego rodzice byli członkami bardzo konserwatywnego ruchu religijnego. Jako skrajni puryści i antyklerykałowie skutecznie oddzielili swojego syna od grzesznego świata zewnętrznego. Z tego powodu chłopiec został pozbawiony wielu rzeczy, do których dostęp mieli wszyscy jego rówieśnicy. Nie znał Bożego Narodzenia, nie wiedział, czym była Wielkanoc, nie miał nawet kolegów. Poza tym nie uprawiał sportu, przez co nie brał udziału w jakichkolwiek rozgrywkach czy zawodach. Zamiast tego godzinami czytał wskazane przez rodziców
fragmenty Biblii. Ojciec ostrzegał go przed całym złem tego świata i czyhjącymi na każdym kroku pokusami, które mogły zepchnąć jego syna w najniższe poziomy piekła. Każdego dnia chłopiec słyszał, że we wszystkich swoich działaniach powinien uważać, aby nie zasmucać pan, gdy john próbuje dowiedzieć się, dlaczego koledzy z klasy dokuczają mu i naśmiewają się z całej jego rodziny. W odpowiedzi słyszał, że działo się tak, ponieważ to właśnie
jego rodzinę wybrał bóg i z tego powodu wszyscy mu zazdrościli. Zdaniem jego ojca bóg nigdy nie wybierał ludzi takich, jakiego koledzy, czyli pełnych grzechu i niewiary i dlatego muszę podążać ścieżką gorliwej wiary, choćby wszyscy dookoła pluli na nich, drwili i obrzucali kamieniami. Chłopiec nie miał najmniejszych powodów, aby. Nie wierzyć własnemu ojcu, który nieustannie powtarzał, że on sam został wybrany i to dwukrotnie najpierw przez szatana, a później przez samego Boga i miał
na to niezbity dowód. Mężczyzna posiadał na swoim czole charakterystyczne znamię niebieskawą plamkę, która według jego własnych słów była znakiem samego diabła. Został przez niego naznaczony, bo bardzo zgrzeszył. W dzieciństwie jednak, gdy dorósł dobry pan, zlitował się nad nim i ocalił go przed szatanem. Matka Johna nie miała podobnego znaku i na to też znalazło się wytłumaczenie. Była ona prawdziwym aniołem, którego na ziemię zesłał bóg. Opowieści rodziców robiły na
chłopcu ogromnych wrażeń. Za każdym razem, gdy mijał kogoś na ulicy, bacznie mu się przeglądał w poszukiwaniu boskich lub diabelskich znaków. Dorastał w przeświadczeniu, że był synem nawróconego grzesznika i anioła. To z jednej strony go uszczęśliwiało, ale z drugiej budziło w nim ogromny niepokój. Bał się popełnić choćby najmniejszy grzech, który zostawiłby na jego czole widoczny ślad. Po pewnym czasie przekonał się jednak, że drobne psoty i kłamstwa uchodziły mu na sucho.
Diabeł go nie naznaczał drzemiąca w nastolatku, młodzieńcza ciekawość wygrała. Postanowił sprawdzić, jak daleko może się posunąć, aby Szatan nie zostawił śladu na jego skórze. Coraz częściej kłamał, zaczął kraść po szkole, wdawał się w bójki z wyśmiewającymi go rówieśnikami i nic nie pojawiło się znamie. Szatan nie wyciągnął po niego swoich łap, bóg go nie upomniał. Czyżby był kimś wyjątkowym? Zaczął żyć w przekonaniu, że cokolwiek zrobi, nie poniesie
żadnych konsekwencji. Doszedł również do wniosku, że do tej pory był przez swoich rodziców oszukiwany. Kłamstwo nie było grzechem, ale najlepszym środkiem do zdobycia upragnionego celu. Po ukończeniu szkoły zajął się pracą fizyczną, ale wytrzymał tylko kilka miesięcy. Nie znosił brudu i zmęczenie, dlatego postanowił, że na życie będzie zarabiać głową, a nie mięśniami. Wkrótce zaczął sprzedawać polisy ubezpieczeniowe. Był niezwykle przekonywujący, potrafił namówić każdego do
wszystkiego. Szybko stał się idealnym sprzedawcą. Nosił najlepsze garnitury, miał gładko przyczesane włosy i stylowy wąsik. W jego niebieskich oczach krył się. Wybłysk, który na wielu jego klientach robił ogromne wrażenie. Życie, którego do tej pory nie znał, zaczęło mu się bardzo podobać. Miał w końcu przyjaciół. Wyglądał modnie, Kobiety się za nim oglądały, im więcej kłamał, tym większe korzyści osiągał, a co za tym idzie, miał więcej pieniędzy. Policja po raz pierwszy zwróciła na niego uwagę, gdy próbował
sprzedawać samochody, które do niego nie należały. Interes kręcił się bardzo dobrze, ale po kilku miesiącach john został aresztowany. Trafił do więzienia w zamkniętej celi spędził 15 miesięcy. Za swoje przestępstwa został wykluczony z religijnej wspólnoty. Rodzice przestali utrzymywać z nim jakikolwiek kontakt. On jednak nie bardzo się tym przejął jego głowy zaprzątały w
tym czasie myśli zupełnie innego rodzaju. Odkrył, że istniały łatwiejsze sposoby zarobienia pieniędzy niż siedzenie w nieogrzewanym biurze. Przez długie godziny. Zaczął więc podrabiać dokumenty, dzięki którym wyłudzał luksusowe towary. Sprzedawał je później po znacznie zaniżonych cenach. Dorobił się w ten sposób sporej sumy, ale znów miał pecha. Kolejny raz wylądował za kratkami, tym razem na kilka lat nie poddał się jednak i po wyjściu na wolność postanowił
próbować swoich sił w zupełnie innej branży. Choć nie był prawnikiem, otworzył 3 kancelarie adwokackie wydrukował sobie stosowne wizytówki i zaczął ogłaszać się w lokalnych gazetach. Oferował sprzedaż udziałów, które wcześniej miały należeć do jego zmarłych klientów. Oczywiście po cenie niższej niż rynkowa ludzie zaczęli wysyłać mu pocztą czeki, z których zaczął się utrzymywać. Wpadł, ponieważ popełnił błąd na jednym z wydrukowanych dokumentów sprzedaży. Pewna bogata klientka zwróciła
na to uwagę, że w pisowni nazwy miasta, w którym rezydowała kancelaria zrobiona była literówka. I to w kilku miejscach. Kobieta uznała, że żaden radca prawny. Nie popełniłby tak podstawowego błędu to rodziło u niej obawę, że została oszukana. O swoich podejrzeniach natychmiast powiadomiła policję i ci szybko potwierdzili obawy klientki. Wkrótce john po raz trzeci trafił do więzienia, tym razem miał w nim spędzić 21 miesięcy. Odsiadując swój wyrok przysiągł
sobie, że już nigdy więcej nie da się zamknąć całą odsiadkę poświęcił na udoskonalenie kolejnego planu, który postanowił zrealizować, gdy tylko odzyska wolność. Chcąc żyć na poziomie wyższych sfer, musiał nauczyć się popełniać zbrodnie doskonałe, jako że uważał się za kogoś lepszego od drobnych oszustów irzezimieszków, z którymi został uwięziony, postanowił to udowodnić całemu światu, ale przede wszystkim samemu sobie. Szybko chłonął całą wiedzę przekazywaną mu przez zatwardziałych recydywistów, z
którymi się zaprzyjaźnił. To właśnie oni zwrócili mu uwagę. Czego wcześniej nie był do końca świadomy, że najsłabszym ogniwem oszustwa jest ofiara, która widzi jego twarz, a później z łatwością mogła go rozpoznać na okazanym jej zdjęciu większość jego więziennych kompanów przez takie rozpoznanie trafiła za kratki, popełniając swoje oszustwa. John nie mógł założyć na głowę maski jak podczas zwykłego napadu na bank. Musiał wzbudzać zaufanie, dlatego aby zminimalizować
ryzyko potencjalnej wpadki, musiał zdaniem jego przyjaciela recydywisty za wszelką cenę wyeliminować właśnie te najsłabsze ogniwo, czyli jego ofiarę. Słowa więziennego mentora wziął sobie głęboko do serca. Kolejne miesiące poświęcił na studiowanie brytyjskiego prawa karnego, w końcu doszedł do prostego wniosku. Jeśli nie będzie ciała, nie będzie też zbrodni. Jedna myśl nie dawała mu tylko spokoju. Co zrobić, aby człowiek zniknął tak zupełnie bez śladu?
Odpowiedź znalazł w jednej z książek opisującej sprawy francuskiego oszusta i zabójcy, który swoje ofiary rozpuszczał w kwasie siarkowym. Czy może być lepszy sposób na bezkarność niż całkowite pozbycie się ciała bez śladów i dowodów zbrodni? John jest zafascynowany sprawą kryminalną, o której czytał co prawda 10 lat wcześniej Francuz został schwytany i stracony, ale tym akurat john się nie przejął.
On był przecież mądrzejszy i sprytniejszy niż jak. Iś prymitywny żabojad z pewnością nie popełni tych samych błędów. Jego Plan był prosty, zamierzał zbliżać się do bogaczy, zyskać sobie ich zaufanie, a następnie zostać ich wspólnikiem w interesach. Na koniec planował przejąć ich majątek, a później sprawić, że jego ofiary znikną bez śladu i to w taki sposób, że nikt niczego nie będzie w stanie mu udowodnić. Uważał, że tylko on mógł popełnić zbrodnie doskonałą.
Szybko poznał zabójcze działanie kwasu siarkowego. Pracując w więziennym warsztacie blacharskim, miał do niego niemal nieograniczony dostęp. Wykradał jego niewielkie ilości, które magazynował w swojej celi. Później zaczął z nim eksperymentować, gdy znajdował się poza zasięgiem wzroku strażników rozlewał żrącą substancję do kilku puszek. Do każdej z nich inną ilość i w innym stężeniu jego więzienne eksperymenty opisał aron eliot w artykule opublikowanym w
brytyjskim kwartalniku poświęconym seryjnym zabójcom. Do pojemników wkładał martwe myszy i cierpliwie czekał uważnie, obserwując, w jakim czasie znajdujący się w puszce kwas rozpuści wszystkie tkanki i kości. Robił przy tym notatki, kreślił wykresy i dokonywał stosownych obliczeń. Niedługo później opracował swój własny wzór, który w przyszłości zamierzał wykorzystać. Latem czterdziestego czwartego roku w końcu opuścił więzienne mury. Był wówczas przekonany, że dopiero teraz nadszedł jego czas.
Czuł się prawdziwym geniuszem zbrodni. W zachodnim Londynie wynajął niewielki garaż, do którego zawiózł beczki. Wypełnił je kwasem, który kupił na podstawie podrobionych przez siebie dokumentów. Uznał, że oto nadszedł już najwyższy czas. Aby wprowadził w życie swój idealny Plan, pierwsza ofiara niemal sama wpadła mu w ręce w londyńskim domu publicznym spotkał swojego dawnego przyjaciela William maxon. Pochodził z bogatej rodziny żyjącej z pobierania czynszów z
6 posiadłości 10 lat wcześniej john pracował u niego jako szofer, teraz ich drogi zeszły się ponownie i dawni przyjaciele znów zaczęli spędzać ze sobą mnóstwo czasu o tym, jak zwabił Billa do swojego warsztatu wspomniał. Później biorący udział w śledztwie inspektor jego relacja znalazła się w opublikowanej 4 lata później książce lorda dan boy'a. Zdradził swojemu przyjacielowi, że prowadzi warsztat naprawy maszyn, na co ten odparł, że ma
kilka takich, które wymagają pilnej naprawy. Uczynny mechanik zgodził się zająć nimi bez żadnej zwłoki. Jednocześnie zaprosił przyjaciela, by towarzyszył mu podczas pracy. Miała to być dla nich obu doskonała okazja do powspominania starych dobrych czasów. Gdy obaj znaleźli się już w garażu, ogłuszył go tempem narzędziem, a następnie podciął mu gardło. Później zdjął kosztowności i ubranie przygotowaną wcześniej beczkę położył na boku i przyciągnął do niej ciało. Zajęło mu to pół godziny,
ponieważ musiał złożyć ciało na pół, aby je zmieścić. Nogi przycisną jak najbliżej tułowia. Dopiero wtedy był w stanie wepchnąć zwłoki do środka. Z trudem postawił ciężką beczkę pionową. Owinął wokół siebie płaszcz przyjaciela i przystąpił do następnego kroku wyliczonego. Według przygotowanego wcześniej wzoru. Of fartuch i gumowe rękawiczki ochronne dopiero wtedy zaczął napełniać beczkę kwasem. Miał z tym spore trudności, ale w końcu udało mu się wlać
pierwsze wiadro. Kwas przedostający się do organizmu wytworzył opary, które uniemożliwiały mu kontynuowanie roboty. Nie spodziewał się tego garaż miał bardzo słabą wentylację, więc kilka razy musiał wychodzić na zewnątrz, by zaczerpnąć powietrza. Minęło kilka godzin, zanim zwłoki zostały całkowicie zanurzone w bulgoczącej ciecz zimny do tej pory kwas, reagując z wilgocią ciała, stał się intensywnie gorący, zmęczony john zakrył beczkę, zamknął garaż i poszedł do domu, aby się
zdrzemnąć. W tym czasie jego przyjaciel bardzo powoli zamieniał się w płynny szlam. Do garażu wrócił dopiero 2 dni później zajrzał do beczki, zobaczył czarną substancję pokrytą czerwonymi smugami. Jej smród był nie do zniesienia metalowym prętem zamieszał w beczce, sprawdzając w ten sposób, czy aby na pewno bill całkowicie się rozpuścił. John był z siebie zadowolony, choć ciecz okazała się być dużo bardziej zakrzepła, niż się tego spodziewał. Było jednak dostatecznie płynna,
aby wylać ją w duży odpływ kanalizacyjny. W to samo miejsce trafiły także niewielkie pozostałości kostne z dna beczki. Tym oto sposobem William spłynął najpierw do londyńskiej kanalizacji, a następnie do tamizy. Zabójca doznał prawdziwej euforii, zabił człowieka i wiedział, że nikt nigdy nie odnajdzie jego ciała. Zwłoki po prostu nie istniały. Brak dowodów zbrodni był dla niego potwierdzeniem jego własnego geniuszu. Po wyczyszczeniu beczki
postanowił zadbać o przejęcie majątku swojej ofiary. Najpierw musiał uwiarygodnić zniknięcie swojego przyjaciela w oczach jego najbliższych pamiętał, czego bill bał się najbardziej i postanowił to wykorzystać z wyraźnym smutkiem w głosie poinformował jego rodziców, że poprzedniego dnia ich syn uciekł do Szkocji tuż po tym, jak otrzymał powołanie do wojska przed opuszczeniem ojczyzny.
Wręczył genowi list pożegnalny i poprosił o przekazanie go rodzicom. Swoim odręcznym pismem William wyjaśnił im, że nie zamierza nosić munduru i strzelać do ludzi, a wróci do ojczyzny, gdy tylko sytuacja na to pozwoli. Na koniec przeprosił ich za to, że wszystko potoczyło się tak szybko i nie miał nawet czasu się z nimi osobiście pożegnać. Wciąż trwała druga wojna światowa, a ich syn wielokrotnie odgrażał się, że gdyby upomniała się o niego armia, to ucieknie. Dlatego rodzice nie mieli powodów, by podejrzewać
jakąkolwiek mistyfikację. Tym bardziej, że john przekazał im list ewidentnie Napisany ręką ich syna. Przecież doskonale znali jego charakter pisma. Nie wiedzieli jednak, że prawdziwym autorem tych pożegnalnych. Głów był zabójca ich syna, gdy john przygotował już wszystkie dokumenty, przepisujące na niego posiadłość. Okazało się wtedy, że jego przyjaciel nie do końca był z nim szczery. Akty własności wskazywały jasno, że pełnoprawnymi właścicielami domów wciąż pozostawali jego rodzice, chcąc doprowadzić swój
Plan do końca ich także postanowił się pozbyć. W tym celu zbliżył się do nich na tyle, że uznali go za przyjaciela domu. Niedługo później oboje zniknęli w tajemniczych okolicznościach. John zaczął wtedy rozpowiadać wśród ich sąsiadów, że zanim wyjechali do Stanów Zjednoczonych, gdzie zamieszkał ich syn przepisali swoje posiadłości właśnie na niego. Jako dowód pokazywał listy oraz stosowne pełnomocnictwa. Podpisy wydawały się być autentyczne, więc londyńscy urzędnicy niczego nie
podejrzewali. Nigdy tak naprawdę nie dowiedzieliśmy się, w jaki sposób zginęli. Osady z beczek, w których rozpuścił ich ciała, spłynęły do londyńskiej kanalizacji. W krótkim czasie kwasowy morderca skutecznie wymazał ślad po całej rodzinie. Nikt nigdy nie zgłosił ich zaginięcia i nigdy byśmy się o tym nie dowiedzieli, gdyby on sam się do tej zbrodni nie przyznał. John natychmiast sprzedał wszystkie nieruchomości należące do upłynionej rodziny.
Przejęty majątek wynosił równowartość dzisiejszych 100000 £. Z taką kwotą mógł spokojnie sobie żyć przez długie lata. On jednak potrzebował splendoru. Drogich aut i modnych ubrań nie oszczędzał na niczym, więc pieniądze znikały tak szybko, jak ciała jego ofiar. Był lekkomyślny i rozrzutny, myślał sobie łatwo, przyszło, łatwo poszło. Nie martwił się tym, bo był pewny, że następnym razem zdobędzie jeszcze więcej. Skoro nikt nie podejrzewał go o dokonanie 3 zabójstw, to niby
dlaczego mieliby go podejrzewać? O kolejne? Czuł się nietykalny i nie zamierzał na tym poprzestać. 2 lata później znów pogrążył się w długach. Jego wybór padł więc na bezdzietne małżeństwo. Hendersonów doktor archibald, jego żona rozalii. Żyli drogą pil. Najlepsze alkohole dużo podróżowali i mieli piękne domy. John odpowiedział na ich ogłoszenie o sprzedaży kilku z nich przedstawił się jako ekspert branży nieruchomości i zaoferował swoją pomoc przy
dokonywaniu transakcji przez 5 kolejnych miesięcy. Powoli zdobywał ich zaufanie. Opłacał podstawione osoby, które udawały oszustów, a on bohatersko ich wszystkich demaskował w wolnych chwilach grał z małżeństwem na fortepianie. Opowiadał przy tym całkowicie zmyślone historie na temat swojego życia pełnego doznanych krzywd. Dodatkowo obdarowywał ich drobnymi upominkami. Przez cały czas twierdził, że już od pewnego czasu wytrwale pracuje nad nowym wynalazkiem,
które zrewolucjonizuje brytyjski, a może i nawet światowy przemysł. Bardzo im tym zaimponował. Nic więc dziwnego, że doktor i jego żona z czasem zaczęli traktować Johna jak własnego syna, którego nigdy nie mieli. Pewnego dnia zaproponowali mu zamieszkanie u nich. Oczywiście, jeśli tylko by zechciał zostać członkiem ich rodziny. John nie tylko chciał, ale od samego początku bardzo na to liczył. Jego Plan idealny ewidentnie zmierzał w najlepszym z możliwych dla niego kierunków. Wprowadził się do nich pod
koniec 1947 roku. Niezwykle gościnni małżonkowie wspierali go we wszystkim, jak tylko mogli najlepiej pomogli mu nawet wynająć nowy, trochę większy garaż, aby po przeprowadzce miał gdzie pracować nad swoim tajemniczym wynalazkiem. Kilka tygodni później john przytargał tam 2 beczki. Nauczony doświadczeniem nieco obszerniejszy od poprzednich, postarał się również o odpowiedni zapas kwasu siarkowego. 12 lutego 49 roku sprowadził do swojego garażu doktora hendersona.
Twierdził, że chcemy pokazać efekty swojej pracy i w końcu opowiedzieć o swoim wynalazku, o czym wcześniej skrzętnie milczał. Lekarz jako miłośnik wszelkich nowinek chętnie zgodził się odwiedzić warsztat Johna, gdy na miejscu spostrzegł, że żadnego tajemniczego wynalazku nie ma, było już za późno. John strzelił mu w tył głowy z rewolweru, który wcześniej ukradł z posiadłości hendersonów. Następnie wrócił po żonę doktorat. Udając przerażenie, poinformował, że jej małżonek doznał w garażu poważnego
wypadku. Kobieta natychmiast udała się tam razem z johnem i wkrótce straciła życie w ten sam sposób, jak chwilę wcześniej jej mąż i chciała rozpuścił w kwasie. Dopiero gdy makabryczna zawartość beczki była już gotowa do opróżnienia. Nagle spostrzegł, że jego nowy Garaż NIE miał odpływu kanalizacyjnego, jaki był w poprzednim. Choć był to dla niego niewątpliwy problem, zbytnio się tym nie przejmował. Mimo że nad niebeczek wciąż znajdowały się nierozpuszczone
kawałki ciał. Wylał całą ich zawartość na podwórze przed garażem pomiędzy stertę ziemi i starego gruzu, czując się całkowicie bezkarny i nieuchwytny, kompletnie zbagatelizował fakt, że pozostawił w ten sposób oczywiste dowody swojej winy. Był przekonany, że nawet jeśli ktoś przypadkowo znajdzie jakiś drobny kawałek kości, nigdy nie domyśli się do kogo wcześniej należały i tym bardziej nie będzie w stanie odkryć. Z czyjej ręki ta osoba straciła
życie? Pozostało mu do wykonania jeszcze ostatnia część planu. Wytłumaczenie nagłego zniknięcia hendersonów i przejęcie ich całego majątku podrabiając pismo rozalii wysłał kilka listów do ich znajomych. W każdym zawarł wytłumaczenie nagłego wyjazdu parę małżonków najdłuższy, bo aż piętnasto stronicowy zaadresował do brata Kobiety, który zaniepokojony brakiem kontaktu z siostrą jej mężem zaczął zadawać jonowi mnóstwo pytań. Zapowiedział nawet, że wkrótce zawiadomi policję o ich
tajemniczym zniknięciu napisane ręką Johna słowa. Jego siostry brzmiały jednak wystarczająco wiarygodnie. Jej mąż dokonał niedawno nielegalnego zabiegu aborcji. Sprawa się jednak wydała, przez co lekarz popadł w poważne kłopoty. Aby uniknąć aresztowania, oboje pospiesznie opuścili kraj. Udali się do południowej Afryki. Tam zamierzają osiąść na stałe list. Kończył się informacją, że tuż przed wyjazdem wszystkie swoje posiadłości w Anglii przepisali johnowi, ponieważ bezgranicznie
mu ufali. Była też wyraźna prośba, aby brat nie próbował ich odszukać, ponieważ w ten sposób nieświadomie może naprowadzić policję na ich ślad. Siostra oczywiście obiecała, że odezwie się za jakiś czas. Gdy tylko cała sytuacja nieco się uspokoi, brat oczywiście uwierzył w każde słowo zawarte w przeczytanym liście i nawet podziękował jonowi za obietnicę utrzymania w tajemnicy nagłej ucieczki hendersonów. Także i tym razem kwasowy
morderca szybko spieniężył cały przejęty przez niego dobytek. I choć wzbogacił się bardziej niż poprzednio pieniędzy, wystarczyło mu zaledwie na rok. Po tym czasie zaczął się rozglądać za kolejnym celem jego wybór padł na oliw bogatą sześćdziesięcio, dziewięcioletnią wdowę. Przedstawił się kobiecie jako inżynier, biznesmen oraz inwestor jadali wspólne kolacje w hotelowej restauracji. Wdowa otwarcie opowiadała mu nie tylko o sobie, ale i o chęci pomnożenia swojego ogromnego majątku.
Słuchał jej z wielkim zainteresowaniem i wiedział, że takiej okazji nie może przepuścić. Gdy tylko usłyszał, że kobieta chciałaby otworzyć firmę produkującą sztuczne paznokcie, natychmiast przyznał, że od dawna w jego głowie siedział identyczny pomysł. Pochwalił się nawet, że zaczął już sporządzać wstępne projekty i szkice potrzebował tylko odpowiedniego wspólnika lub wspólniczki kogoś właśnie takiego jak rozmówczyni, czyli damy o wysokim poczuciu elegancji i dobrego gustu.
Czas następnych wspólnych posiłków. Snow, ambitne plany o podbiciu najpierw Anglii, a później Europy i kto wie, może nawet całego świata, czyż nie byli duetem idealnym? Ona miała pieniądze, a on talent do ich pomnażania w końcu bogata, ale i naiwna. Wdowa uznała, że john spadł jej z nieba. Z łatwością udało mu się zrobić wrażenie na bogatej w dobie szybko nakłonił ją do. Zostanie jego wspólniczką. Zaproponował również obejrzenie jego projektów, a nawet dokonanie w nich odpowiednich. Kobieta zgodziła się odwiedzić
garaż, który john nazwał swoją pracownię artystyczną. W piątek 18 lutego 49 roku razem weszli do środka. Gdy tylko wdowa pochyliła się nad stertą papierów wskazanych przez jej nowego wspólnika, jako wstępne projekty padł strzał z rewolweru. Z tego samego, z którego wcześniej zabił małżeństwo. Kobieta upadła na ziemię. Wtedy rozebrał ją i zdjął biżuterię. Jej ciało umieścił w beczce. I zalał kwasem. Pomimo użycia maski przeciwgazowej gryzące opary
kwasu nie pozwoliło mu przebywać w garażu zbyt długo zrobił więc sobie przerwę w pobliskiej kawiarni zamówił gotowane jajka z tostem. Uczył sobie przy tym prawie godzinną pogawędkę z właścicielem. Był wyśmienitym nastroju. Przecież właśnie popełnił kolejną zbrodnię. Doskonałą szacował, że tym razem zarobię na tym blisko 40000 £, czyli równowartość dzisiejszych 700000. Mniej więcej na tyle szacowany był wówczas cały majątek wdowy. Do garażu wrócił następnego dnia
opróżnił zawartość beczki, wylewając ciemny szlam na podwórze i znów nie przejął się resztkami kości ofiary, które nie zdążyły się jeszcze rozpuścić. Hendersonów też przecież nikt nie znalazł, wiedział, że pozostało mu jeszcze jedna rzecz do zrobienia, powiadomienie jedynej przyjaciółki wdowy. Niejakiej pani lane, do której udał się następnego popołudnia, rozmawiając z nią, było oczywiście odpowiednio zaniepokojone. Oznajmił zaskoczonej kobiecie, że jej przyjaciółka poprosiła go
kilka godzin wcześniej, aby odebrał ją spod sklepu i przywiózł do hotelu, czekał w umówionym miejscu od rana przez kilka godzin. Jednak wdowa nie pojawiła się, dlatego przyszedł, aby zapytać jej przyjaciółkę, czy nie wie przypadkiem, co stało się z jego dobrą znajomą, jednak nie zdawał sobie sprawy, że tym razem trafił na niezwykle podejrzliwą osobę. I to taką, na której absolutnie nie zrobi wrażenia. Jego urok osobisty. Wiedziała doskonale, że jej przyjaciółka mnie pojawiła się w
hotelowej restauracji już poprzedniego dnia, zarówno w czasie obiadu, jak i późniejszej kolacji. A przecież jeszcze nigdy nie opuściła posiłku bez wcześniejszego powiadomienia o tym swojej przyjaciółki. Pani lane postanowiła zgłosić sprawę policji. Jednocześnie poprosiła Johna o zawiezienie do komisariatu. Zgodził się bez wahania. Przecież był zmartwiony nieobecnością Kobiety, z którą był umówiony, obiecał nawet wszelką. Pomoc w odnalezieniu wdowy policja rozpoczęła stosowne śledztwo.
Pracownikom hotelu pokazano zdjęcia zaginionej oraz przekazano opis jej wyglądu. Niemal wszyscy ją tam znali, ponieważ kobieta mieszkała w tym miejscu już od 2 lat. Kierownik hotelu zeznał, że w ostatnich dniach spędzała wyjątkowo dużo czasu z pewnym podejrzanym dżentelmenem. Opisał go jako mężczyzna w średnim wieku, który wyraźnie wyróżniał się na tle tych wszystkich bogatych, starszych kobiet, z którymi rozmawiał. Policjanci postanowili sprawdzić ten trop. Szybko okazało się, że człowiekiem tym był john George. Hey, już wcześniej karany za
oszustwa oraz fałszerstwa. Co więcej, trzykrotnie siedział w więzieniu. Policjanci dotarli do niego bez większego problemu, a on od razu zadeklarował, że jest otwarty na współpracę. Starał się być pomocny i nawet osobiście udzielał funkcjonariuszom wskazówek mających przyczynić się do odnalezienia zaginionej Kobiety. Na wszelkie pytanie odpowiadał z wyraźnym zaniepokojeniem. Twierdził przy tym, że jest reżyserem filmowym, co wkrótce okazało się być jego kolejnym kłamstwem.
Detektywi, sprawdzając go, trafili na wynajęty przez niego garaż. Postanowili zajrzeć do środka. Wewnątrz odkryli kilka pojemników z kwasem siarkowym specjalną odzież ochronną oraz rewolwer. Po dokładnym przeszukaniu pomieszczenia znaleźli także dokumenty należące do małżeństwa hendersonów oraz 3 osób o nazwisku max sło. Rodziców i ich dorosłego syna. Były to między innymi ich dowody osobiste prawa jazdy oraz paszporty, jako że nikt nie zgłosił ich zaginięcia.
Nie wiedziano jeszcze, że te osoby także zniknęły bez śladu. Najważniejszym odkryciem śledczych był rachunek z pralni za usługę czyszczenia płaszcza. Bardzo podobnego do tego, który nosiła zaginiona wdowa. Jeszcze tego samego dnia jeden z jubilerów zgłosił na policję przyjęcie większej ilości drogiej biżuterii. Okazało się, że należała ona do poszukiwanej Kobiety, co potwierdziła jej przyjaciółka.
Mężczyzna, który sprzedawał te kosztowności na pokwitowaniu, podpisał się jako john George hey. Chwilę później john został aresztowany. Na początku twierdził, że nie ma z tym zaginięciem nic wspólnego. Gdy jednak zrozumiał, że coraz więcej poszlak wskazywało właśnie na niego, zapytał, przesłuchując tego go inspektora. Jakie są teoretyczne szanse na to, że ktoś zostanie zwolniony ze szpitala psychiatrycznego dla groźnych kryminalistów? Po tym, jak nie uzyskał
odpowiedzi na to pytanie, jego zachowanie diametralnie się zmieniło. Stał się arogancki i zuchwały. Był przekonany, że policja nie będzie w stanie mu niczego udowodnić. W pewnym momencie postanowił nawet zagrać z inspektorem w otwarte karty. Z wyraźną dumą w głosie oświadczył, że nawet gdyby powiedział nam prawdę, nie uwierzylibyśmy mu, że zabrzmiałoby to dla nas zbyt fantastycznie. Następnie przyznał, że tej starej wdowy już nie ma, że zniknęła całkowicie i żaden ślad po niej nie został, że rozpuścił
ją w kwasie. Jedyne, co jego zdaniem mogliśmy odnaleźć to szlam, który wylał przed swoim garażem. Twierdził, że wszystkie ślady zbrodni zniknęły, a my bez ciała ofiary nigdy nie udowodnimy mu popełnienia morderstwa. Co więcej, przyznał się nie tylko do zabicia wdowy, ale również do rozpuszczenia w kwasie rodziny maxłon, hendersonów oraz 3 innych osób. I rzeczywiście na podwórzu za jego garażem policjanci dokonali makabrycznego odkrycia przez kolejne 3 dni dokładnie przesiewali.
W tym miejscu kwaśny szlam, jednak żmudny i czasochłonne. Badania opłaciły się zlepki i cuchnącej substancji wydobyto ponad 13 kg ludzkiej tkanki tłuszczowej, 3 kamienie żółciowe, część lewej stopy, 18 niewielkich fragmentów ludzkich kości oraz nienaruszone protezy dolnych i górnych zębów. O ile ludzki szczątków nie można już było w żaden sposób zidentyfikować. To szybko ustalono, kto był właścicielem znalezionych protez.
Osobisty dentysta zaginionej wdowy potwierdził, że należały one właśnie do niej. Odnalezione dowody wstrząsnęły johnem. Absolutnie nie spodziewał się tego rozwoju wypadków. Przecież jego zbrodnie miały być idealne bez ciał, bez śladów, a nie pozostało mu nic innego, jak wszelkimi sposobami uniknąć grożącej mu kary śmierci. Postanowił więc udawać osobę chorą na umyśle. Liczył, że w tym sposobem zostanie zamknięty w szpitalu
psychiatrycznym. Na poczekaniu wymyślił wersję, że wszystkich zabójstw dokonał po to, aby wypić krew swoich ofiar. Opowiedział nawet policjantom o tym, kiedy stał się wampirem. Scenariusze usłyszeli, że 5 lat temu miał poważny wypadek samochodowy, gdy krew z jego rozbitej głowy spłynęła mu prosto do ust. Doświadczył przerażających wizji, zobaczył przed sobą Las krzyży, które nagle zmieniły się w drzewa. W jednej chwili zaczęły się one wić, po czym wypłynęła z nich
ludzka krew. Wtedy do każdego z tych drzew podszedł człowiek bez twarzy. Do kielicha zbierał cieknącą z nich krew. Gdy go już całkowicie napełnił, przyszedł do niego, dał mu ten kielich i kazał wypić jego zawartość do dna ze strachu wypił, po czym stracił przytomność. Gdy się obudził, nie mógł już zapanować nad zewnętrzną potrzebą wypicia ludzkiej krwi. Jeszcze przed procesem zbadało go wielu biegłych psychiatrów. Wszyscy zgodnie twierdzili, że oskarżony symulował.
Ich zdaniem był zupełnie zdrowy i jak najbardziej mógł wziąć udział w procesie, który miał się rozpocząć 2 miesiące później. Zebrane dowody wystarczyły, aby ława przysięgłych uznała kwasowego mordercę w innym zarzucanych mu 6 zabójstw z premedytacją. 3 innych, do których się przyznał, nie udało mu się udowodnić wyrok za te przerażające zbrodnie mógł być tylko jeden kara śmierci przez powieszenie. 4 miesiące później john trafił w odpowiednie ręce. Naczelny kac Zjednoczonego Królestwa Albert pear point
wiedział najlepiej, co czynić z takimi zbrodniarzami. 10 sierpnia 49 roku o godzinie 8:00 rano pociągnięty przez Alberta drążek zwolnił, zapadnie, która otworzyła się z hukiem. Wymierzając tym samym sprawiedliwość oraz udowadniając, jak bardzo mylne było przekonanie, że bez ciała nie ma zbrodni. Brytyjski profesor kryminologii David Wilson przyznał w filmie dokumentalnym zrealizowanym przez kanał crime and investigation, że kwasowy
morderca stanowił bardzo nietypowy przypadek seryjnego zabójcy swoich ofiar szukał wśród przedstawicieli klasy wyższej, których zniknięcie łatwo mogło zostać zauważone przez wiele osób. Ekspert dodał również, że john potrafił wzbudzać zaufanie, co bardzo pomogło mu w jego przestępczej działalności. Gdyby seryjnym mordercą wyrastały rogi, ludzie z łatwością mogliby ich unikać. Niestety nie wyrastają. Dzięki temu skutecznie udaje im się wtopić w tłum. Są wśród nich także ci
czarujący, którzy wydają się być bardzo wiarygodni przez to z łatwością zdobywają zaufanie swoich potencjalnych ofiar. Taki właśnie był słynny kwasowy morderca. Na nowo odcinek zapraszam w nadchodzący poniedziałek. Słuchaj na Spotify, YouTube i innych aplikacjach podcastowych. Możesz mnie także znaleźć na Instagramie pod nazwą Marcin myszka, jeden, Obserwuj mój profil, aby być na bieżąco i poznać kulisy podcastowych realizacji.
Źródła wykorzystane do stworzenia materiału artykuł Catherine ramsland, opublikowany w roku 2007 na portalu crimber artykuł, aarona elliota, opublikowany w numerze czwartym kwartalnika serial killer w roku 2014 książka Davida brifeta. Opublikowana w Londynie w roku 1988 przez wydawnictwo field place Press książka jonathana outsa, john George hey, the aced
beat murder opublikowana w burns lee w roku 2014 przez wydawnictwo pen and sourde books, sprawozdanie lord iced buff murder wydane po raz pierwszy w Londynie w roku 1953 nakładem wydawnictwa William hotch. Film dokumentalny murder casebook George john. Zrealizowane w roku 2011 przez kanał crime and investigation.
Specjalne wydanie Kryminatoriu. To tematyczny maraton złożony z wcześniej publikowanych odcinków, połączonych wspólnym motywem. Przygotowany z myślą o tych, którzy wolą dłuższe sesje słuchania - w samochodzie, podczas...
Premiera serialu „Prawo bestii” na Netfliksie to dobra okazja, żeby przypomnieć prawdziwą historię Mariusza Trynkiewicza - sprawę, która przed laty wstrząsnęła całą Polską. W tym materiale udostępniam szósty rozdział...
[reklama] Partnerem odcinka jest Oponeo.pl: https://www.oponeo.pl/kryminatorium #Oponeo #ZmieniamyOponyNaLepsze OPIS SPRAWY Z ODCINKA: Weteran armii Stanów Zjednoczonych ukradł z wojskowej zbrojowni w San Diego czołg...
[reklama] Kupuj kosmetyki i perfumy szybko oraz wygodnie na https://www.flaconi.pl/ Z kodem MYSZKA12 otrzymasz 12% rabatu do 19.11.2026*. *Rabat nie obowiązuje na marki i produkty wykluczone z promocji oraz nie łączy...
W noc pasterki 1976 roku, na drodze między Połańcem a Zrębinem, zginęły trzy osoby: młode małżeństwo oraz 12-letni chłopiec. Milicja od razu uznała to za zwykły wypadek drogowy. Tyle że żadnego wypadku nie było. To, co...