🕵️ [autorpomocja] Trwa PRZEDPSRZEDAŻ mojej gry detektywistycznej. Zamów AKTA TAJEMNIC ▶️ https://alt.pl/akta-tajemnic-marcin-myszka/ OPIS SPRAWY Z ODCINKA: We wrześniu 1957 roku ze szczecińskiego Kanału Odry przypadkowy wędkarz wyłowił przepołowione zwłoki niezidentyfikowanej kobiety. Milicjanci prowadzący śledztwo wierzyli, że ustalenie jej tożsamości pozwoli im szybko namierzyć i schwytać zabójcę. Gdy dotarli do jej męża, ten uparcie twierdził, że jego żona wciąż żyje i ma się lepiej niż kiedykolwiek. Czy śledczy się pomylili? A może główny świadek próbował ich okłamać?
Audio and video play straight from the show's own hosting. PodSubs stores and serves no media.
Transcript
From the show. Tap a time to play from there.
Szczecin ulica, o której starzy mieszkańcy mówili szeptem, że przyciąga zło, nie jakieś tam drobne złodziejaszki czy awantury, nie zło w tej najczystszej i najbardziej przerażającej formie, jakby nad tym obszarem trochę ponad kilometr starych kamienic wisiała jakaś klątwa, coś, czego nie da się racjonalnie wytłumaczyć. Dzisiaj to ulica niemierzyńska, ale nie zawsze tak się nazywała, kiedy wojna się skończyła i niemiecki Szczecin wreszcie stał
się polski. Te ulice ochrzczono mianem wilsona, a kilka lat później do trzypiętrowej kamienicy pod siódemką wprowadził się pewien człowiek. Ślusarz kulawe zajął mieszkanie na parterze i od pierwszego dnia dał się we znaki wszystkim sąsiadom. Nikt go nie lubił, nikt go nie szanował, nikt nie chciał z nim rozmawiać i nikt nawet nie przypuszczał, że w przyszłości zostanie on tym najbardziej osławionym mieszkańcem tej ulicy, którą w międzyczasie przemianowano na rewolucji
październikowej. Ludzie nie myśleli, że ten niepozornie wyglądający łysiejący mężczyzna. Stanie się częścią słynnej miejskiej legendy. A jego nazwisko będzie w Szczecinie synonimem prawdziwej bestii w ludzkiej skórze. Fani tru krajem pewnie już wiedzą, o kim mówię. Tak Józef cypek, legendarny rzeźnik z niebuszewa, skazany i stracony w 1952 roku za zabójstwo młodej sąsiadki. Ale to nie o nim będzie dzisiaj, bo ta ulica nie tylko z jego powodu została naznaczona.
Nie tylko on rzucił cień na te stare kamienice. Lata pięćdziesiąte i kolejna zbrodnie okrutna i krwawa taka, o której mówiło się w całym kraju i tutaj właśnie zaczyna się nasza historia, bo 5 lat po sprawie Józefa cypka 100 m od miejsca, w którym mieszkał w kamienicy numer 22, doszło do innego zabójstwa, również szokującego i makabrycznego. A może nawet i bardziej ofiarą także była kobieta, ale powody
tej okrutnej zbrodni były jednak zupełnie inne. Ta sprawa wstrzą. Była szczecinem, gazety znikały jak świeże bułeczki. Całe nakłady, ludzie chcieli wiedzieć wszystko chcieli znać każdy szczegół. Walentyna Mazur to jej nazwisko było wtedy na ustach całego miasta. Ale wiecie, co? Bardzo szybko o tym zapomniano? Sprawca znikł w cieniu, w cieniu swojego osławionego poprzednika kulawego ślusarza sprzed 5 lat i dziś jak mówisz niemierzyńska, no to ludzie od razu myślą cypek
rzeźnik z niebuszewa, a ta druga. Praktycznie wymazana z pamięci, dlatego dziś przedstawię właśnie te historie, tę drugą, bardziej zapomnianą zbrodnie po sąsiedzku. Ale zanim przejdziemy do szczegółów tej historii, chce się na chwilę zatrzymać i przypomnieć, że tylko do 16 grudnia macie czas, aby zamówić moją grę kryminalną. Akta tajemnic z darmową dostawą. Zrób prezent sobie lub komuś bliskiemu, kupisz ją szybko i
bezpiecznie na akta.alt.pl. A do odsłuchu dzisiejszej historii zapraszam razem z partnerem meble living room. To właśnie ta firma dostarczyła ten odjechany, wygodny fotel do mojego studia. Podcast owego na hasło krymina tori um, macie do końca stycznia 10% zniżki w salonach living room. Krymina tori, um, otwieramy akta tajemnic? Lata pięćdziesiąte nadbrzeże
kanału odry to było ulubione miejsce szczecińskich wędkarzy amatorów. Przychodzili tu po pracy w weekendy gromadzili się zwykle przy ulicy wasko da gamy. Dzisiaj to nadbrzeże wieleckie w pobliżu przystani dla Łodzi. Potrafili tak siedzieć godzinami z wędką w ręku, czekając cierpliwie, aż jakaś głodna ryba. Skusi się na przynętę? Spokojne miejsce senne, idealne na relaks po ciężkim dniu, ale tej niedzieli tego 22 Września
1957 roku. Jeden z tych wędkarzy wyłowił coś, czego nigdy nie zapomni. Często tam bywałem zarośnięta gęsto krzewami i wysokim zielskiem. Okolica była dobrym miejscem także dla takich jak ja. Którzy pod pretekstem złowienia kolacji próbowali znaleźć przy Odrze odrobinę wyciszenia lub w towarzystwie oddanych kumpli od
kielicha golnąć sobie kilka głębszych, tak dla zdrowotności i dla chwilowego zapomnienia, że przyszło nam żyć w tak trudnych czasach powojennej polski ludowej. Stanisław miał 50 parę lat. Typowy wędkarz, niedzielny poranek, 22 Września 1957 roku przyszedł nad kanał odry ze swoją wędką. Rozłożył swoje składane
krzesełko, otworzył skrzynkę pełną haczyków i spławików przynętę miał własnej roboty. Przygotowaną dzień wcześniej zaczynały już świtać, kiedy zarzucił wędkę pierwszy raz i czekał, patrzył w spokojną wodę i czekał cierpliwie. Ale ryba nie brała absolutnie tego dnia nic była dziewiąta rano Stanisław pomyślał sobie, no chyba dzisiaj nie ma na co liczyć za zimno jak na wrzesień, a wiklinowy koszyk ten na ryby
wciąż stał pusty, zjadł kanapki od żony, wypił herbatę z termosu, złożył krzesełko i przez chwilę chciał już wracać, ale był uparty i to bardzo i nie chciał wracać z pustymi rękami. Kilka ostatnich razy zarzucił wędkę, poczuł opór. Znał to uczucie, ale teraz było inaczej. Silniejsze, dużo silniejsze uśmiechał się, bo wiedział, że to musi być wielka ryba kręcił kołowrotnie myśląc gorączkowo,
ile może ważyć kilogram 2 3 może 4, a może nawet 5. Czy to w ogóle możliwe, czy pływają w Odrze aż tak wielkie ryby? A może to tylko zwykła, wyrzucona przez kogoś stara opona, ciągnąc swoją zdobycz ze wszystkich sił? Stanisław był pewny, tylko jednego nie dowie się, dopóki nie wyciągnie z wody tego, co właśnie zaczepiło się o jego haczyk. Na początku nawet nie rozpoznał, co wyciągnął z wody, musiał
minąć kilka sekund, a może nawet więcej, zanim w tym kawałku czegoś, co złowił, dostrzegł to to, czego nigdy, przenigdy nie chciałby zobaczyć w tej jednej chwili jego ocena tej ostatniej próby zarzucenia wędki całkowicie się zmieniła. To, co sekundę temu było najlepszą decyzją dnia. Nagle stało się tą najgorszą, kompletnie nie wiedział, co teraz zrobić, krzyczeć, wzywać pomocy, a może po prostu uciec
jak najdalej od tego koszmaru, którego nieświadomie stał się częścią. Najpierw zwymiotował. Nie mógł się powstrzymać, a potem zbierając resztki sił, pobiegł do pobliskiego komisariatu państwowej milicji. Tam łamiącym się głosem opowiedział oficerowi dyżurnemu, co przed chwilą wyłowił z kanału. Na miejsce natychmiast przybyli funkcjonariusze i zobaczyli coś makabrycznego do zakończonej haczykiem.
Wędkarskiej żyłki była przyczepiona górna część tułowia, Kobiety z głową i z rękami. Wszystko razem. Ta część ciała była przewiązana kilkukrotnie drutem i obciążona ktoś przymocował do niej kostkę brukową, żeby ciało nie wypłynęło. Nikt nie miał wątpliwości, to co wyłowiono z odry. Ta górna połowa zwłok Kobiety. Należała do ofiary okrutnego zabójstwa. Młodzi milicjanci byli przerażeni tym, co zobaczyli, ale musieli działać
profesjonalnie. Najpierw zabezpieczyli ludzkie szczątki. Każdy detal miał przecież znaczenie, a potem wezwali funkcjonariuszy z wydziału kryminalnego Komendy Miejskiej milicji Obywatelskiej. To była już sprawa dla specjalistów. Dla tych, którzy wiedzieli, jak prowadzić śledztwo w sprawie zabójstwa. Przeczytałem później w jakiejś
gazecie. Że milicjanci za pomocą bosaków przez kilka następnych godzin przeszukiwali dno kanału metr po metrze i w końcu znaleźli brakującą dolną połowę tułowia z nogami. Tę część także owinąłem kilka razy drutem i obciążyłem kostką brukową. To miejsce wydawało mi się idealne na ukrycie ciała. I ta kiedy pewnie było? Gdyby nie ten przeklęty wędkarz.
Szczegółowe oględziny miejsca odkrycia zwłok prowadzono do późnych godzin popołudniowych na dnie kanału niczego więcej nie odnaleziono. Znacznie więcej szczęścia mieli funkcjonariusze przeszukujący porośnięte krzewami. Nabrzeże znaleźli tam kilka przedmiotów, które uznali za podejrzane znaleziska. Te opisał później Stanisław Szczepaniak w swoim artykule opublikowanym w czasopiśmie problemy kryminalistyki. Między innymi m.
Dolną część walizki podróżnej, kilka metrów dalej znaleźli coś jeszcze całą gazetę. Głos szczeciński sobotnie wydanie z 21 Września 1957 roku. Czyli z poprzedniego dnia i na tej gazecie też były plamy bardzo podobne do tych z walizki, może identyczne już w tym momencie śledczy zaczęli układać sobie obraz zdarzeń. Każdy szczegół miał znaczenie.
Gazeta z wczoraj plamy krwi walizka to nie był przypadek. Odkryli jeszcze coś 2 rozkładane strony kuriera szczecińskiego z 15 sierpnia tego samego roku, czyli miesiąc wcześniej. Śledczy od razu wyciągnęli wniosek. Te przedmioty porzucił sprawca, a może sprawcy? Bo przecież na tym etapie śledztwa. Nie można było wykluczyć żadnej możliwości. Może ta kobieta padła ofiarą kilku zabójców.
Albo zabójcy, które miało wspólnika, a może nawet więcej niż jednego. Trzeba było sprawdzić każdą hipotezę nie zakładać niczego z góry, tylko zbierać fakty. Krok po kroku odtwarzać. Co tam tak naprawdę się wydarzyło. W trakcie trwających oględzin na miejsce wezwano lekarza sądowego. Po przybyciu i obejrzeniu zwłok stwierdził on, że z całą pewnością górna i dolna część ciała należały do tej samej Kobiety w wieku około 40 lat. Na jej czaszce widniało kilka
ran tłuczonych zadanych bez wątpienia twardym przedmiotem przypominającym młotek. Sekcja zwłok przeprowadzona przez specjalistów, dokładna i drobiazgowa potwierdziła to, co lekarz podejrzewał już na miejscu odkrycia ciała. Śmierć nastąpiła wskutek złamania kości sklepienia i podstawy czaszki. Sprawca użył narzędzia tempo krawędzi. Z tego mógł to być zwykły młotek. Coś, co ma prawie każdy z nas w
swoim domu. Ale to nie wszystko, co ustalono. Krew zmarłej należała do grupy, a brzadkiej grupy żadnej zawartości alkoholu. Nawet śladu. Ofiara była trzeźwa, a zwłoki przebywały w wodzie nie dłużej niż kilkanaście godzin i to maksymalnie, co to oznaczało, że do zbrodni doszło prawdopodobnie poprzedniego wieczoru. Albo późnym popołudniem mogło to być w sobotę 21 Września. Każdy z tych szczegółów zawężał
pole poszukiwań. Każdy dawał śledczym kolejną wskazówkę na lewym nadgarstku ofiary był ślad wyraźny ślad po pasku zegarka. Ale żadnego zegarka przy zwłokach nie znaleziono, podobnie jak obrączki, po której został także ślad na palcu. Ta okoliczność mogła wskazywać chociażby na rabunek. No że sprawca zabił kobietę, żeby ukraść zegarek i jej obrączkę. Niby wszystko się zgadza, prosta sprawa, ale była jedna myśl,
która nie dawała milicjantom spokoju, bo spójrzcie, oni mieli przecież za sobą lata służby. Widzieli wszystkich możliwych złodziei, ale nigdy, przenigdy nie spotkali takiego, które najpierw okradłby swoją ofiarę z wartościowych przedmiotów, jak zegarek i obrączka. A potem kawałkował zwłoki owinął obie części w gazetę, włożył do podróżnej walizki, przeniósł niewiadomo skąd nad brzeg kanału odry owinął drutem, obciążył
kostką brukową i wrzucił do rzeki nietypowe jak na zwykłego złodzieja. Za wiele wysiłku za dużo pracy żaden zwykły złodziej tak nie postępuje, coś tu się nie zgadzało. Dlatego szybko odrzucono motyw rabunkowy. To nie był zwykły rabunek, coś innego musiało być powodem tej zbrodni. Śledczy uznali, że zabójca zabrał zegarek i obrączkę już po tym, jak kobieta nie żyła niejako przy okazji. Może jako pamiątkę, może jako trofeum, ale to rodziło kolejne
pytanie, dlaczego ją zabił i co najważniejsze? Kim był ten sprawca? Czy coś łączyło go z ofiarą? Może była to jego znajoma, sąsiadka, krewna, a może była dla niego zupełnie przypadkowa? Niewłaściwe miejsce i niewłaściwy czas, żeby dowiedzieć się, kim był sprawca. Najpierw trzeba było ustalić, kim była zamordowana kobieta. Jej zwłoki sfotografowano, a z palców obu dłoni pobrano odciski. Każdy szczegół mógł przecież
mieć znaczenie znalezioną na miejscu część walizki, drut i kostki brukowe poplamione krwią gazety. Wszystko zabrano do badań. Śledczy liczyli, że dzięki tym śladom, które znajdą na tych przedmiotach, uda się pchnąć całe śledztwo do przodu. Ale na razie żadnych tropów, Zero wskazówek nie było punktów zaczepienia, mnóstwo pytań i żadnych odpowiedzi. Czy to było działanie wielokrotnego mordercy, takiego, którego dzisiaj nazwalibyśmy
seryjnym zabójcą? A może zbrodnia w afekcie? Nagły wybuch emocji, akt zemsty? Może to było zabójstwo zaplanowane i przemyślane do ostatniego szczegółu. Póki co cała sprawa od samego początku wyglądała bardzo tajemniczo. Tego, że mnie schwytają niebawem
się w ogóle, no może trochę, gdy już znaleźli ciało. Zastanawiałem się wtedy, czy ktoś widział, jak wrzucam je do wody, a jeśli tak, to czy zawiadomił milicję? Bardzo się postarałem, aby nie pozostawić żadnych śladów wskazujących na mnie ani na zwłokach, ani na tych wszystkich rzeczach, które wyrzuciłem. No ale przecież i gdy nie wiesz,
kto cię obserwuje z ukrycia. Dalsze badania przyniosły kolejne szczegóły. Drut, którym sprawca owinął zwłoki, był miedziany średnica 1,5 milimetra, otoczony bawełnianą warstwą izolacyjną nasączoną smołą. Łączna długość ponad 20 m. Śledczy próbowali ustalić, skąd dokładnie pochodził ten drut. Kto go kupił, gdzie i kiedy, ale okazało się to niemożliwe. To był typowy miedziany drut
nawojowy dość popularny, stosowany powszechnie do wykonywania cewek oraz uzwojeń w transformatorach silnikach prądnicach. Praktycznie każdy elektryk mógł mieć taki drut w swoim mieszkaniu kostki brukowe, którymi sprawca obciążył zwłoki były kamienne, regularne sześciany one również były wtedy bardzo popularne, powszechnie stosowane w całym Szczecinie. Śledczy sprawdzili okolice miejsca wyłowienia ciała, żadnego składowiska kostki
brukowej w pobliżu nie było też żadnych śladów wyciągnięcia tych kamiennych bloków z chodnika czy jezdni. To oznaczało jedno sprawca skądkolwiek przyszedł, przyniósł kostki ze sobą specjalnie i z premedytacją. Podobnym niepowodzeniem zakończyły się badania znalezionego na nadbrzeżu spodu. Od walizki podróżnej. Fragment przyklejonej do niego nalepki bagażowej okazał się całkowicie nieczytelny. Nie stwierdzono również żadnych
odcisków palców, co umocniło śledczych w przekonaniu, że sprawca działał w rękawiczkach. Ślady krwi na papierze gazetowym z dna walizki wskazywały, że wcześniej znajdowały się w niej przeciętne na pół zwłoki. Walizka była stanowczo zbyt mała, żeby pomieścić obie części przepołowione tego ciała. To było oczywiste. Sprawca musiał przybyć z 2 bagażami 2 walizkami. Śledczy Jeszcze raz przeszukali
całą okolicę dokładnie metr po metrze, ale nie znaleziono ani brakującej części tej przebadanej już walizki, ani tej drugiej całej. Co się z nią stało? Gdzie jest tego nie udało się ustalić. Wreszcie wzięto pod lupę poplamione krwią gazety i tutaj ówczesna technika kryminalistyczna okazała się bezsilna. Jedyne co udało się stwierdzić ponad wszelką wątpliwość, to to, że zaschnięta krew na gazetach
miała grupę a b, więc grupa krwi zgadzała się z tą należącą do ofiary. Ale to było za mało, zdecydowanie za mało, żeby w tej sprawie nastąpił jakikolwiek przełom. Podsumowując, ten pierwszy etap śledztwa milicyjni eksperci doszli do ważnego wniosku sposób, w jaki sprawca potraktował ciało, mógł wskazywać na jedno zabójcę. Nie tylko dobrze znał swoją ofiarę, ale prawdopodobnie był z nią w jakiś sposób związany.
Wspomniany już przed chwilą Stanisław Szczepaniak. W swoim artykule opublikowanym w problemach kryminalistyki zwrócił uwagę na istotny szczegół tylko takiej osobie, osobie związanej z ofiarą mogło zależeć na rozkawałkowaniu zwłok. Po co, żeby łatwiej je przenieść i łatwiej je ukryć? Bo zastanówmy się przypadkowy zabójca, ktoś, kto nie znał swojej ofiary, raczej nie zadałby sobie tyle trudu, aby ukryć ciało, tyle pracy.
Zwykle w takich przypadkach ciało pozostaje w jednym kawałku bezpośrednio na miejscu zbrodni. Albo gdzieś w najbliższym sąsiedztwie, a tutaj tutaj ktoś poświęcił mnóstwo czasu i wysiłku, żeby ukryć tożsamość ofiary. Tymczasem nic nie wskazywało na to, żeby do zabójstwa tej niezidentyfikowanej jeszcze czterdziestolatki doszło w pobliżu miejsca, gdzie ją wyłowiono. Śledczy sprawdzili nabrzeże portowe centymetr po centymetrze, żadnych śladów krwi.
A gdyby zabójca przeciął ciało Kobiety właśnie tam, gdzie ją uśmiercił krwi, byłoby mnóstwo. Ogromne ilości nie dałoby się tego tak łatwo ukryć. Co więcej, lekarz sądowy stwierdził coś jeszcze, zanim ciało znalazło się w wodzie, nie krwawiło już od dobrych kilku godzin, a to oznaczało, że kobieta została zabita gdzie indziej. Rozczłonkowano ją w innym miejscu, a dopiero potem przeniesiono tam na kanał. Śledczy liczyli więc na to, że
poznając w końcu tożsamość tej Kobiety, będą mogli przyjrzeć się osobom z jej najbliższego otoczenia, rodzinie, znajomym, sąsiadom. No i dzięki temu znajdą zabójcę. Oczywiście pod warunkiem, że ich teoria się sprawdzi. Ta teoria o bliskiej relacji między sprawcą a ofiarą. Codziennie przeglądałem gazety, aby dowiedzieć się co piszą na ten temat, czy wiedzieli, kim była ofiara i czy już kogoś
podejrzewają, ale w rubrykach milicyjnych nie było o tym ani słowa, tak jakby to się nigdy nie wydarzyło. Czułem jednak, że wcześniej czy później przyjdą do mnie. Dlatego miałem już w głowie kilka wytłumaczeń na temat tego, gdzie wtedy byłem i co robiłem. Szczecińscy śledczy od samego początku wierzyli, że ustalenie tożsamości ofiary nie będzie większym problemem. Dlaczego?
Bo dysponowali wyraźnym zdjęciem twarzy zmarłej, z dużym prawdopodobieństwem mogli również wskazać jej wiek. Około 40 lat stan cywilny ślad po obrączce sugerował, że była mężatką. No i mieli też orientacyjny czas zgonu, czyli moment jej ewentualnego zniknięcia. To były solidne punkty zaczepienia. Dobre podstawy do dalszych działań, dlatego śledczy wierzyli, że te informacje, czyli zdjęcie wiek, ślad po
obrączce czas znacznie ułatwią im identyfikację Kobiety. Wydawało się, że to tylko kwestia czasu, jednak wbrew temu optymistycznemu nastawieniu przez kilka kolejnych dni milicjantom nie udało się dowiedzieć. Kim była ta kobieta? Co wydawało się proste okazało się niemożliwe. Bo nikt nie zgłosił w ostatnim czasie zaginięcia takiej Kobiety, nikt jej nie szukał i nikt o nią nie pytał. Śledczy oczywiście pokazywali
jej zdjęcia osobom mieszkającym w pobliżu ulicy vasco dagama chodzili pukali dom po domu, mieszkanie po mieszkaniu, ale nikt jej nie rozpoznał. Absolutnie nikt to było dziwne, nawet bardzo dziwne kobieta w tym wieku prawdopodobnie mężatka. Znika i co i nikt tego nie zauważa. Nikt jej nie szuka, to nie pasowało do żadnego znanego im schematu. Czas pracował na korzyść sprawcy. Każda minuta każda godzina była na wagę złota.
Milicja rozważała nawet opublikowanie w miejscowej prasie. Fotografii zmarłej. Tak, żeby w ten sposób, kto się rozpoznał, ale to traktowano jako ostateczność. W tamtych czasach nie było to zbyt często stosowana praktyka, ale potem nieoczekiwana pomoc przyszła z Warszawy 26 Września, czyli 4 dni po wyłowieniu zwłok do Komendy Miejskiej milicji Obywatelskiej w Szczecinie wpłynęło pismo z centralnej rejestratury daktyloskopijnej.
To była odpowiedź na wysłane wcześniej zapytanie, czy w bazie głównej danych znajdują się odciski palców pasujące do tych, które pobrano od niezidentyfikowanej ofiary? I okazało się, że pasowały. Zabitą okazała się trzydziestosiedmioletnia walentyna, urodzona 1 sierpnia 1920 roku w Wilnie, od 2 lat posiadająca obywatelstwo polskie
zamieszkała w Szczecinie przy ulicy rewolucji październikowej. Swego czasu była ona kilka razy zatrzymana jako osoba podejrzewana o przemyt, choć ostatecznie nie została skazana za popełnienie jakiegokolwiek przestępstwa. Jej odciski palców trafiły do milicyjnej kartoteki. Pod wskazany adres natychmiast przybyli szczecińscy policjanci. Zapukali do drzwi raz drugi, trzeci. Nikt im nie otwierał, nikogo w mieszkaniu nie zastali.
Zrobili więc to, co robią inni. Wszyscy dobrze. Śledczy zaczęli przesłuchiwać sąsiadów i sąsiedzi, jak to zwykle bywa, wiedzieli całkiem sporo. Po tych rozmowach milicjanci od razu ustalili, że walentyna Mazur od kilku miesięcy mieszkała pod numerem 22. Razem ze swoim mężem józefem. Był on sprzedawcą w domu handlowym, jednak od kilku dni nikt jej nie widział. Nie zdziwiło to jednak innych mieszkańców kamienicy, ponieważ
już wcześniej kobieta rzadko wychodziła z domu, nie miała stałej pracy, a w wolnych chwilach. Zajmowała się chałupnictwem. Małżeństwo mazurów nie miało dzieci i co ciekawe, nie utrzymywali też kontaktów ze swoimi krewnymi, jakby odcięli się od rodziny, trzymali się z boku. Nikt ich specjalnie nie znał dla nikogo z sąsiadów. Nie było tajemnicą, że walentyna czasami handlowała złotą biżuterią przywiezioną ze Związku Radzieckiego. Sąsiedzi wiedzieli o tym, ale
mówili o tym tylko między sobą. Nielicjanci nie powiedzieli im, że kobieta nie żyje. Zamiast tego zapytali, dlaczego jej nie ma i gdzie jest jej mąż. Oboje zniknęli przecież jednocześnie, ale na to pytanie żaden z mieszkańców kamienicy nie potrafił odpowiedzieć. Po prostu nie wiedzieli, nikt nic nie widział, nikt niczego nie słyszał. Po przesłuchaniu sąsiadów śledczy postanowili porozmawiać
z mężem ofiary. Z józefem mazurem nurtowały ich głównie 2 kwestie. Po pierwsze, dlaczego w dalszym ciągu nie zgłosił na milicję faktu zaginięcia swojej żony? Przecież nie widział jej na oczy co najmniej od 4 dni, 4 dni i nic, żadnego ogłoszenia, żadnego niepokoju. No i po drugie, jak zareaguje na wiadomość, że jego małżonka została brutalnie zamordowana? Jego reakcja mogła powiedzieć
śledczym bardzo wiele. Jeszcze tego samego dnia mężczyzna został sprowadzony na komisariat Komendy Miejskiej. W celu przesłuchania wiadomo na razie tylko w charakterze świadka, ale pytań do niego śledczy mieli sporo. Aby kogoś skazać, trzeba mu najpierw udowodnić, że faktycznie popełnił zbrodnię, o którą się go oskarża. Niemożliwe się to staje, gdy nie ma ku temu bezspornych dowodów
takiej winy, bo samo przecież tylko przekonanie milicjanta, nawet to najbardziej trafne, że schwytał najprawdziwszego zbrodniarza nie wystarczy by człowieka postawić przed sądem. Żaden sędzia nie pośle człowieka na szubienicę, tylko dlatego. Że mu źle z oczu patrzy prawda? To jest oczywista, więc dopóki na mnie dowodów nie mieli. Spałem spokojnie.
Józef Mazur nie zdradzał żadnego zdenerwowania, gdy milicjanci zaczęli go wypytywać o żonę, siedział spokojnie i ze spokojem w głosie. Wyjaśniał, że jej nieobecność nie wzbudziła w nim żadnego niepokoju. Dlaczego? No, bo kilka dni temu wyruszyła w podróż do Legnicy i miała wrócić do domu pociągiem, który przyjedzie do Szczecina za niespełna godzinę. Co więcej, Józef zaczął ponaglać przesłuchujących go policjantów. Jak sam twierdził, powinien niedługo wyjść po żonę na
dworzec, musi tam być, żeby ją odebrać, dlatego właśnie nie zgłosił wcześniej jej zaginięcia. No bo po co? Przecież doskonale wiedział, gdzie jest w Legnicy i wiedział, kiedy wróć, gdy poinformowano go, że żadnym pociągiem, jego żona już nigdy nie przyjedzie, bo od kilku dni nie żyje. Józef kategorycznie temu zaprzeczył, uparcie przekonywał milicjantów, że walentyna nie tylko żyje, ale ma się lepiej niż kiedykolwiek.
A nawet i tutaj zaczął się jeszcze oburzać. Oskarżył funkcjonariuszy o to, że próbują mu bezczelnie wmówić jej śmierć, że na pewno pomylili ją z inną kobietą z kimś, kto przypominał jego żonę. Wtedy pokazano mu zdjęcia zrobione na miejscu znalezienia ciała. Fotografią już nie mógł zaprzeczyć. Po krótkiej chwili przyznał. Tak, bez wątpienia to były zwłoki jego żony i tutaj śledczy zauważyli coś kluczowego.
Wypowiedział to całkowicie bez emocji. Jego twarz nie wykazywała ani smutku, ani żalu. Żadnego wstrząsu, żadnego szoku. Co więcej, sprawiał wrażenie, jakby nie był tym nawet specjalnie zaskoczony. Jakby już to wiedział. Niezwłocznie po okazaniu mu zdjęć Józef Mazur został poinformowany, że od tej chwili jest on zatrzymany pod zarzutem zabójstwa swojej żony walentyny. Podejrzany zareagował na to obojętnie. Nie skomentował tego faktu, a jedynie wzruszył ramionami.
Do zabójstwa się nie przyznał, ale nie odmówił złożenia wyjaśnień. Następnie przez kilka godzin ze spokojem opowiadał o historii jego znajomości ze zmarłą. Walentyna pochodziła z Wilna. Gdy wojna się rozpoczęła i sowieci zajęli wschodnią część polski przyjęła obywatelstwo radzieckie. Czy zrobiła to dobrowolnie, a może zostało do tego zmuszona? Józef nie wiedział i szczerze mówiąc, nigdy go to specjalnie nie interesowało.
Poznali się w Niemczech, oboje zostali wywiezieni tam na roboty przymusowe i tam. W 1943 roku wzięli ślub. Po zakończeniu wojny wrócili razem do Polski. Zamieszkali w Lublinie, ale niedługo później przeprowadzili się do Szczecina. Zajęli mieszkanie na pierwszym piętrze kamienicy przy ulicy jagiełły 22. Choć początkowo Józef zeznał, że ich małżeństwo od samego początku było bardzo udane, a pożycie z żoną układało mu się
niemal wzorowo, później zmienił zdanie i to było dosyć ważne. Śledczy od razu to zauważyli. Przyznał, że często miewali gorsze okresy, a on sam swoją żoną szybko się znudził. Na początku nawet nie myślał o rozwodzie. Ale potem poznał niejaką Marię i wkrótce wdał się z nią w romans. I wtedy zaczął myśleć coraz częściej coraz natarczywiej jak się z tego wypalonego już małżeństwa wycofać.
Problem był jeden, walentyna nie chciała się zgodzić na rozwód, ale Józef uważał, że nie ma na świecie rzeczy niemożliwych. Trzeba tylko chcieć i mieć głowę pełną pomysłów. Józef nie potrzebował zbyt wiele czasu, aby wpaść na pomysł. Jego zdaniem był idealny, jeśli on sam nie może się uwolnić od żony, to na pewni uwolni go od niej władza ludowa.
Jak pomyślał, tak zrobił. Namówił więc swoją kochankę do napisania anonimowego donosu. Jego treść informowała wprost, że niejaka walentyna Mazur zamieszkała w Szczecinie przy ulicy jagiełły 22. Tak naprawdę jest rosjanką, a obywatelstwo polskie zdobyła nielegalnie w celu jego uzyskania miało posłużyć się sfałszowanym oświadczeniem świadków. Dowodzili oni przed sądem w Lublinie, że przed wojną walentyna, jako mieszkanka
kresów. Była rodowitą Polką, jakby tego było mało. Zdaniem anonimowej donosicielki walentyna w trakcie wojny miała współpracować z Niemcami. A za pieniądze otrzymane od gestapo wydawała ukrywających się Żydów. Donos o takiej właśnie treści trafił najpierw na komisariat milicji w Lublinie, a gdy nie pojawił się żaden odzew, Józef wysłał go pocztą bezpośrednio do
radzieckiego konsulatu. Ślubujący się w takich anonimowych donosach. Sowieccy dyplomaci okazali się znacznie skuteczniejsi niż Polska milicja. Niedługo później walentyna została zmuszona do opuszczenia polski, musiała wyjechać i zameldować się w związku radzieckim. Zamieszkała w charkowie. Stamtąd pochodziła jej rodzina od strony ojca wydawałoby się, że potem nagłym wyjeździe żony Józef powinien czuć się szczęśliwy. W końcu osiągnął to, czego
chciał, pozbył się żony, ale tak nie było. Szybko się znudził swoją nową kochanką Marią, a gdy ona go zostawiła dla innego adoratora, Józef zatęsknił za żoną. Nagle przypomniał sobie, że jednak nie było z nią aż tak źle napisał do niej list do charkowa. Walentyna odpisała, odwzajemniła jego uczucia i wybaczyła mu przez następne 3 lata. Małżonkowie utrzymywali ze sobą listowny kontakt. Józef namawiał żonę, żeby
załatwiła sobie polskie obywatelstwo i wróciła do niego. Wysłał jej nawet pieniądze na ten cel, żeby mogła przekupić, kogo trzeba i załatwić odpowiednie dokumenty, ale i to jest naprawdę istotne. To nie przeszkodziło mu w znalezieniu sobie kolejnej kochanki nowej, bo widocznie tęsknota za żoną miała swoje granice. Oczywiście nie przyznał się żonie, że Helena wprowadziła się do ich mieszkania do ich wspólnego mieszkania.
Obiecał nawet helenie, że gdy tylko wezmą z żoną rozwód, to natychmiast się z nią ożeni. I tak by pewnie trwał między 2 kobietami. Gdyby pewnego dnia Helena go nie porzuciła, nie mogła już znieść bycia tą trzecią. Józef, tylko na to czekał na początku 1955 roku spakował się i wyjechał do charkowa do swojej ukochanej żony. W następnym roku, gdy w końcu walentyna legalnie odzyskała
polskie obywatelstwo. Razem wrócili do Szczecina, zamieszkali na ulicy rewolucji październikowej 22. Józef wrócił do swojej dawnej pracy jako sprzedawca w domu handlowym. Wszystko wyglądało na nowy początek. Józef Mazur z zadziwiającą wręcz drobiazgowością opowiadał milicjantom historię swojego małżeństwa. Jego wyjaśnienia były logiczne i
rzeczowe, ale narracja zmieniła się nagle, gdy doszedł do momentu wyjazdu żony do Legnicy. Zaczął wtedy mówić chaotycznie, często zasłaniając się niepamięcią. To wzbudziło podejrzenie przesłuchujących go funkcjonariuszy. Mazur zapytany o to, gdzie był w sobotnie popołudnie, czyli w chwili, gdy według ustaleń śledczych jego żona została zamordowana, odparł, że był w domu. Tamtego dnia wrócił z pracy 4 godziny wcześniej, niż powinien o piętnastej, zamiast o
dziewiętnastej zwolnił się, bo strasznie bolała go głowa. Z tego powodu po powrocie już nigdzie nie wychodził. Dopiero następnego dnia, czyli w niedzielę po południu. Udał się do fryzjera. Wrócił po godzinie, a niedługo później przyszli po niego milicjanci. Śledczy to sprawdzili, przesłuchano fryzjera i fryzjer stwierdził coś zupełnie innego, że w niedzielę jego zakład był zamknięty z powodów rodzinnych. Po prostu nie pracował.
Oświadczenie tego świadka przedstawiono podejrzanemu i wtedy Mazur zaczął się gubić. Najpierw mówił jedno, a teraz coś innego. Zaczęło się sprzeczności, niekonsekwencję, a to dla śledczych był jasny sygnał, coś tu się nie zgadzało. Nagle całkowicie zmienił swoją wersję wydarzeń. Wtedy w jego opowieści pojawił się niejaki leon, zwany longką, porucznik lotnictwa Armii Czerwonej. Mazur twierdził, że był to dawny
znajomy jego żony z charkowa. Że kilka razy odwiedził mazurów w ich mieszkaniu, zawsze w obecności jakiegoś cywila, także Rosjanina sugerował, że to właśnie ten lońka przywoził jego żonie złote obrączki, zegarki i futra ostatni raz zawitał do nich 15 Września. Przyjechał własnym samochodem, próbował namówić walentynę na wspólny wyjazd do Legnicy. Chciałaby kobieta pomogła mu sprzedać w tym mieście kilka złotych obrączek, zegarków oraz futer przywiezionych przez niego
zsrr. Mazurowa bez wahania się zgodziła, pomimo wyraźnego sprzeciwu męża pomiędzy małżonkami wywiązała się wtedy ostra awantura. Ostatecznie Józef zgodził się na wyjazd żony. W piątek, 20 Września, około dwudziestej drugiej. Kobieta wyszła z mieszkania razem z lońką i jego towarzyszem. Następnie cała trójka wsiadła do zaparkowanego pod kamienicą samochodu i odjechali z Legnicy. Walentyna miała wrócić sama pociągiem właśnie w chwili, gdy
Józef gorączkowo próbował wytłumaczyć milicjantom okoliczności jej nieobecności i w pewnej chwili jakby od niechcenia rzucił uwagę, że to na pewno ten lońka zamordował jego żonę, a następnie już bez niej opuścił Szczecin. Co mogło być motywem zbrodni? Tego Mazur nie wiedział, może byli kochankami, zabił ją z powodu zazdrości, a może pokłócili się o pieniądze ze sprzedaży chodi tego towaru nie
wykluczał również, że 2 Rosjan mogło pozbawić jego żony życia z pobudek fill czystoseksualnych od samego początku szczecińskim śledczym ten lońka wydawał się postacią całkowicie zmyśloną. Na wszelki wypadek postanowili to jednak sprawdzić. Okazało się wtedy, że zarówno konsul Związku Radzieckiego. Jak i jednostki wojskowe Armii Czerwonej kategorycznie wykluczyły możliwość, żeby w Polsce przebywał w tym czasie radziecki porucznik lotnictwa o imieniu leon, zwany lońką
człowiek, którego opisywał Mazur, po prostu nie istniał. Poza tym wszyscy sąsiedzi zgodnie zeznali to samo, że w ostatnim czasie mazurów nikt nie odwiedzał, a już na pewno nie jacyś Rosjanie. Co więcej i to było kluczowe. Sobotnie popołudnie słyszeli coś niepokojącego, takiej domagający się z mieszkaniem mazurów najpierw męski krzyk, a potem kilka głośnych uderzeń na końcu kobiecy jęk.
Józef próbował to wyjaśnić. Twierdził, że hałas może i był, bo naprawiał wtedy półkę w łazience, ale krzyków i jęków nie było, bo był wtedy w mieszkaniu sam. Jednak oględziny mieszkania wydawały się potwierdzać wersję sąsiadów. A nie wersja Józefa. W łazience mazurów nie było żadnych półek, była za to poplamiona krwiąścierka. W mieszkaniu znaleziono również kawałek drutu pasujący do tego, którym sprawca przymocował
kostkę brukową do zwłok. Marynarka Józefa nosiła świeże ślady spierania rękawów, miała też zaschniętą krew na podszewce. Był też zegarek, którego pasek idealnie pasował do odcisku pozostawionego na nadgarstku ofiary. Przeszukano również piwnice podejrzanego i tam znaleziono coś istotnego. Kilka sześciennych kostek brukowych, takich samych jak te, które mi ktoś próbował obciążyć przepołowione zwłoki walentyny
zabezpieczono także dowód osobisty walentyny i to był kolejny kluczowy szczegół. Bez tego dokumentu nigdy nie ruszała się z domu. Nigdy zdaniem śledczych na pewno nie zostawiłaby swoich dokumentów, wyjeżdżając w podróż do Legnicy. To było po prostu niemożliwe. Po przeszukaniu mieszkania milicjanci byli już pewni. Oprawca walentyny Mazur od kilku godzin był w ich rękach. Józef został aresztowany pod zarzutem zabójstwa żony.
On wciąż się wypierał, nie przyznawał się do niczego, ale szczecińscy śledczy nie wierzyli w ani jedno jego słowo. Starałem się jeszcze jakoś od tego wymigać. Przysięgałem, że ja nie mam ze śmiercią mojej żony nic wspólnego. Ale jedna z sąsiadek widziała, jak w sobotę wieczorem wyniosłem z mieszkania walizki.
Wsiadłem z nimi do zamówionej taksówki. Kierowca to potwierdził, a moja znajoma widziała z daleka. Jak szedłem z tymi walizkami w kierunku kanału odry. Oczywiście zaprzeczyłem tym zeznaniom, ale wiedziałem już wtedy, że już się z tego nie wywinę. Józef Mazur nie przyznał się do zamordowania własnej żony, konsekwentnie zaprzeczał, a co za tym idzie, nie zdradził prawdziwego motywu zabójstwa. Ale śledczy nie potrzebowali
jego przyznania się, aby złożyć puzzle w całość. Na podstawie zeznań świadków założyli, że od pewnego czasu miał romans z kobietą. Kolejną kobietą jej imienia. Mnie udało się ustalić, albo świadkowie go nie znali, albo nie chcieli podać. W tym czasie między małżonkami narastał konflikt coraz silniejszy. Józef zażądał rozwodu, a walentyna tak jak wcześniej kategorycznie się nie zgodziła. I wtedy Józef postanowił
rozwiązać ten problem po swojemu. Jednocześnie żona zagroziła mu, że jeśli on nie zostawi kochanki, to ujawni wszystkim jego niechlubne szczegóły z przeszłości. Tak miała przynajmniej powiedzieć swojej kuzynce, co dokładnie miała na myśli zdradzona kobieta? Chodziło o jakieś czyny wstydliwe czy przestępcze? A może o działalność Józefa podczas wojny, taką jak współpracę z Niemcami? O co on sam oskarżał wcześniej żonę tego milicjantom nie udało
się ustalić. Jego proces rozpoczął się 30 lipca 1958 roku. W dalszym ciągu twierdził, że był niewinny. Nie przyznawał się obrońcy. Próbowali jeszcze wykazać przed sądem, że ich klient był niepoczytalny, że działał w stanie chorobowym, ale biegi psychiatrzy stanowczo temu zaprzeczyli. Józef Mazur był w pełni poczytalny. 1,5 miesiąca później został uznany winnym zabójstwa swojej żony i skazany na karę
śmierci. Ostatecznie jednak ten żono zabójca nie skończył na szubienicy. Jakiś czas później Sąd Najwyższy uznał, że oskarżony dopuścił się zbrodni w afekcie w emocjach i zmienił zasądzony mu wyrok na karę dożywotniego pozbawienia wolności. O ciekawym epilogu tej sprawy napisał w problemach kryminalistyki Stanisław Szczepaniak, ekspert od spraw kryminalnych. W 1964 roku Józef Mazur,
odbywający wówczas orzeczoną karę, wpadł na pomysł wniesienia powództwa cywilnego o spadek po żonie w depozycie sądu pozostała bowiem jej biżuteria, której Mazur wskutek niepomyślnego dla niego zbiegu okoliczności nie zdołał w wyznaczonym sobie czasie zagarnąć. Czy ostatecznie udało mu się to zrealizować? O tym źródła? Milczą, bo po jego skazaniu prasa przestała się tym
interesować i dalsze losy żono bójce ze Szczecina są nieznane. Józef Mazur zniknął za kratami i już nikt się nim nie interesował. Nie było dla mnie sprawiedliwszej kary niż więzienie, choć inni myśleli inaczej. Wielu ludzi chętnie zobaczyłoby mnie na szubienicy, a potem w trumnie. No ale każdy ma przecież prawo do własnego zdania.
Zrobiłem co zrobiłem. Dostałem za to, co dostałem. Czy się to komuś podoba czy nie? I nic już tego nie zmieni. Ta historia pokazuje coś niezwykle ważnego. My miłośnicy tru krajem, często skupiamy się na sprawcach, ale prawdziwymi bohaterami są śledczy. To oni z chaotycznych strzępków dowodów i sprzecznych zeznań przypadkowych odkryć, muszą ułożyć logiczną całość, odciąć
się od emocji, zaufać faktom, zauważyć te detale, które wydają się nieistotne, a okazują się kluczowe. Kostki brukowe w piwnicy, dowód osobisty, zeznania sąsiadów. Fryzjer, którego zakład był zamknięty. Każdy z tych szczegółów osobno właściwie nic nie znaczy, ale razem prowadzą do prawdy i zastanawiam się czy wy po odsłuchaniu i przeczytaniu tych wszystkich historii potrafilibyście wcielić się w rolę takiego milicjanta lub
policjanta? Akta tajemnic gra detektywistyczna, która pozwala wam to sprawdzić. Fabuła PRL Poznań, połowa lat osiemdziesiątych, ciało młodej kelnerki nad stawem z odciętą dłonią. To nie była przypadkowa zbrodnia i teraz wy musicie Odkryć prawdę. Dostajecie 7 teczek z fizycznymi dowodami. Są tam zdjęcia, protokoły, zeznania, listy, wycinki z gazet, wszystko odtworzone z dbałością o szczegóły. Analizujecie te materiały
łączycie fakty przez dedykowaną stronę internetową, nadajecie bieg śledztwu i odblokowujecie kolejne etapy. Aż do wykrycia sprawcy albo skazania niewinnej osoby to od was zależy wszystko? 3 4 godziny gry idealny wieczór w cenie wyjścia do restauracji i teraz uwaga tylko do 16 grudnia trwa darmowa dostawa na acta tajemnic. Jest też specjalny pakiet z dużą zniżką na zestaw moja książka
plus gra zamów szybko i bezpiecznie na acta.alt.pl. I zrób prezent sobie lub komuś bliskiemu. Sprawdź, czy potrafisz myśleć jak śledczy. Źródła wykorzystane do stworzenia materiału artykuł Stanisława szczepaniaka, perfidia żono bójce opublikowany w sześćdziesiątym czwartym numerze magazynu problemy kryminalistyki, Warszawa 1966 rok artykuły prasowe publikowane w kurierze szczecińskim od lipca do Września 1958 roku, artykuły
prasowe publikowane w głosie szczecińskim w sierpniu i wrześniu 1958 roku.
Specjalne wydanie Kryminatoriu. To tematyczny maraton złożony z wcześniej publikowanych odcinków, połączonych wspólnym motywem. Przygotowany z myślą o tych, którzy wolą dłuższe sesje słuchania - w samochodzie, podczas...
Premiera serialu „Prawo bestii” na Netfliksie to dobra okazja, żeby przypomnieć prawdziwą historię Mariusza Trynkiewicza - sprawę, która przed laty wstrząsnęła całą Polską. W tym materiale udostępniam szósty rozdział...
[reklama] Partnerem odcinka jest Oponeo.pl: https://www.oponeo.pl/kryminatorium #Oponeo #ZmieniamyOponyNaLepsze OPIS SPRAWY Z ODCINKA: Weteran armii Stanów Zjednoczonych ukradł z wojskowej zbrojowni w San Diego czołg...
[reklama] Kupuj kosmetyki i perfumy szybko oraz wygodnie na https://www.flaconi.pl/ Z kodem MYSZKA12 otrzymasz 12% rabatu do 19.11.2026*. *Rabat nie obowiązuje na marki i produkty wykluczone z promocji oraz nie łączy...
W noc pasterki 1976 roku, na drodze między Połańcem a Zrębinem, zginęły trzy osoby: młode małżeństwo oraz 12-letni chłopiec. Milicja od razu uznała to za zwykły wypadek drogowy. Tyle że żadnego wypadku nie było. To, co...