[autopromocja] https://www.najlepszypodcast.pl/ - sprawdź kurs o robieniu podcastów! -------------------- Ten materiał to zbogacona w wideo i odświeżona wersja odcinka nr 121 opublikowanego w listopadzie 2020 roku. -------------------- OPIS ODCINKA: Ferdynand Grüning był jednym z najgroźniejszych przedwojennych polskich morderców i gwałcicieli. Przez niemal ćwierć wieku na swoje ofiary wybierał małe, bezbronne dzieci. Kusił je cukierkami, a one ufały mu bezgranicznie, nazywając wujkiem. Schwytanie tego bezlitosnego zwyrodnialca doprowadziło policję do rozwiązania wielu niewyjaśnionych zabójstw, a jego głośny proces wstrząsnął całą opinią publiczną. Ówczesna prasa ze szczegółami opisywała bestialski szlak zbrodni, znaczony krwią ofiar wędrownego blacharza - nadając mu budzący grozę przydomek „Wampira Łodzi”.
Audio and video play straight from the show's own hosting. PodSubs stores and serves no media.
Transcript
From the show. Tap a time to play from there.
Każdy chciał wejść na salę rozpraw, aby na żywo zobaczyć człowieka, któremu dziennikarze nadali budzący grozę przydomek wampira z Łodzi. Jego procesem żyła cała ówczesna Łódź, a przed gmachem sądu zgromadził się niewyobrażalny tłum. Jednak, ku wielkiemu rozczarowaniu opinii publicznej większość jego procesu toczyła się przy drzwiach zamkniętych. A wszystko dlatego, że szczegóły popełnionych przez niego zbrodni uznano za zbyt drastyczne dla uszu zwykłych obywateli. Dziś niewielu już o nim pamięta.
Herdynant greening był jednym z najgroźniejszych przedwojennych polskich seryjnych sprawców. Przez niemal ćwierć wieku dawał upust swoim chorym żądzom bezlitośnie, polując na bezbronne ofiary kusił je cukierkami, a one ufały mu bezgranicznie, nazywając nawet wójtem. Schwytanie tego okrutnego zwyrodnialca doprowadziło zdeterminowanych łódzkich policjantów do rozwiązania wielu starych, niewyjaśnionych spraw, a obecnie na sali sądowej
reporterzy z najmniejszymi szczegółami. Opisywali bestialski szlak zbrodni znaczony, krwawymi śladami wędrownego blacharza. Zanim zaczniemy szybki komunikat auto promocyjny rozpoczęła się sprzedaż kursu Master podcast, w którym miałem przyjemność wziąć udział. Jeżeli marzysz o stworzeniu własnego podcastu, ale nie do końca wiesz, jak się za to zabrać lub jeśli już jesteś twórcą, ale chcesz robić to skuteczniej, ten podcast jest dla ciebie. Zawiera on 13 szczegółowych
odcinków, podzielonych na ponad 60 lekcji wideo przygotowanych przez ekspertów i czołowych twórców podcastu. Ja również przygotowałem swoją lekcję dotyczącą podcastów true crime, opowiadam w niej o sposobach na stworzenie nowego programu o formatach pod kastowych, zbieraniu informacji jak i o strategiach, które pomogą przyciągnąć nowych słuchaczy. Obecnie trwa przedsprzedaż kursu, która potrwa do 20 listopada. W tym okresie można kupić Master podcast w obniżonej cenie
dostępne są 2 wersje, basic, twórz oraz pro twórz i zarabiaj. Zainteresowanych zapraszam na stronę najlepszy podcast.pl. Tam znajdziecie wszelkie informacje. Link zostawiam także w opisie odcinka. Krymina tori, um, otwieramy akta tajemnic. Późnym popołudniem siedemnastego października 1938 roku do drzwi domu sołtysa wsi kościuszków, będącej dzisiaj częścią kutna,
zapukał nieznajomy mężczyzna szukający noclegu. Przedstawił się jako pięćdziesięciotrzyletni wędrowny blacharz ferdynand greening z Łodzi chodził od domu do domu za niewielką opłatą naprawiając ludziom garnki i patelnie. Sołtys nie miał miejsca dla niespodziewanego gościa, ale polecił mu, aby udał się do zagrody rolnika Antoniego. Po drugiej stronie osady wystawił mu nawet stosowny dokument, gwarantujący otrzymanie noclegu. Choć Przybysz w swoim podartym ubraniu wyglądał dość biednie,
sprawiał raczej wrażenie kogoś, komu mimo wszystko można było zaufać. Zawód jego nie należał. W tamtych czasach do rzadkości, a sołtys uważał wręcz, że tacy jak on mogą we wsi przynieść więcej pożytku niż szkody, zwłaszcza że zawsze tam było sporo rzeczy do naprawienia. Tym bardziej, że wędrowiec drogo się nie cenił. Za swoje usługi. Wyglądał zbyt wiele. Zwykle wystarczało mu coś do jedzenia. Jakieś wygodne miejsce do spania? Uważał, że ciepły kąt czasami jest więcej warte niż pieniądze.
Sołtysem szybko się więc dogadał, ale jako nie tutejszy nie znał drogi do rolnika Antoniego, dlatego grzecznie poprosił o przydzielenie mu jakiegoś miejscowego przewodnika, który odprowadziłby go do wskazanego gospodarstwa. Sołtys miał na prośbę blacharza gotową odpowiedź akurat w jego domu przebywała dziewięcioletnia. Ładzie bag rowska, którą rodzice wysłali po sołtysowe mleko. Dziewczynka mieszkała po sąsiedzku, więc ochoczo zgodziła się zaprowadzić wędrowca do domu rolnika.
Zanim oboje udali się w drogę, sołtys usłyszał jeszcze, jak władzie oznajmiła blacharzowi, że jej matka także ma wiele garnków do naprawy. Na co nieznajomy mężczyzna bardzo się ucieszył. Około godziny 7:00 wieczorem blacharz zgłosił się we wskazane miejsce. Poprosił rolnika o wodę do umycia rąk. Gospodarz zauważył wówczas, że mężczyzna ma zakrwawione dłonie. O nic jednak nie pytał, uznając, że blacharz najpewniej skaleczył się podczas pracy. Chwilę później wędrowiec zjadł
kolację i położył się spać w stodole. 3 godziny później rolnik antoniu słyszał głośne dobijanie się do drzwi jego chałup nocnym. Gościem okazał się być jego sąsiad. Ojciec władzi dziewczynka nie wróciła na noc do domu, a zaniepokojony bag rowski od sołtysa dowiedział się, że jego córka po raz ostatni widziana była w obecności przybysza, którego ugościł Antoni. Mężczyźni razem poszli do stodoły, by zapytać ferdynanda o władzie. Gdy wybudzili go ze snu,
zareagował niegrzecznie. Po prostu w ostrych słowach kazał im się czym prędzej wynosić, przy okazji zapewniając ich, że nieco zaginionej dziewczynce nie wie. Na koniec dodał jeszcze, że nie jest stróżem obcych dzieci, więc powinni pytać kogoś innego, a jemu lepiej niech dadzą Święty spokój. W tym momencie u rolnika zjawił się sam sołtys, który od razu zauważył na ubraniu blacharza ślady krwi. Bojąc się najgorszego nakazał przypilnować wędrowca, a sam udał się na najbliższy
posterunek policji państwowej. Gdy tylko funkcjonariusze przybyli na miejsce, ferdynand został zatrzymany w celu złożenia wyjaśnień. Początkowo nie przyznawał się do winy. Dopiero na komisariacie, gdy spostrzegł, że przeciwko niemu jest coraz więcej poszlak, wyjawił, że dziewczynka nie żyje. Przyznał też, że to on był sprawcą zabójstwa dziewięcioletniej władysławy. Doprowadzony przez policję na pola za wsią, wskazał miejsce, gdzie zakopał zwłoki dziecka.
Oględziny ciała wykazały, że zbrodni dokonano na tle seksualnym, a dziewczynka zmarła wskutek zadania jej wielu ciosów blacharskimi nożycami. Przeprowadzona w stodole rewizja ujawniła ukryte w słomie odcięte kawałki ciała ofiary, które sprawca uwinął w papier. Podejrzany mężczyzna został natychmiast aresztowany i przewieziony do łódzkiego więzienia. Tam miał oczekiwać na proces. Rozpoczęte. Śledztwo szybko wykazało, że nie była to jego pierwsza tak potworna zbrodnia.
Zwyrodnialec swoją morderczą działalność miał prowadzić od blisko ćwierćwiecza, zyskując tym samym przydomek wampira z Łodzi. Ferdynand greening przyszedł na świat w 1886 roku w niezbyt zamożnej rodzinie łódzkiego palacza fabrycznego, jako drugi z kolei syn. Pochodził do szkoły rosyjskiej, a w domu uczył się niemieckiego. Był grzeczny i spokojny, uważano go za najzdolniejszego w
rodzinie, nie lubił towarzystwa, stronił też od kolegów. Z biegiem lat jego charakter uległ jednak zmianie. Coraz częściej zaczął popadać w złość. Stał się konfliktowy i agresywny. Podczas kłótni z rodzeństwem. W jego obronie zawsze stawała matka, która zmuszała resztę dzieci do ustępowania ferdkowi. Gdy był nastolatkiem, ojciec zabierał go ze sobą do pracy i przyuczał do zawodu. W wieku 23 lat wstąpił do armii rosyjskiej, szybko jednak został z niej odesłany do domu.
O powodach nagłego wydalenia poborowego rozpisywała się ilustrowana Republika, podając, że w armii rosyjskiej. Służył zaledwie 9 miesięcy. Zwolniono go za nieobyczajne zachowania z powodu częstego uprawiania onanizmu, podczas którego niekiedy tracił nawet przytomność. Po wydaleniu ze służby ożenił się i niedługo później został ojcem. Dziecko wkrótce jednak zmarło. Małżeństwo groningów szybko się rozpadło, czego głównym powodem
był pociąg ferdynanda. Zarówno do alkoholu, jak i do innych kobiet. Rodzina zerwała z nim wszelkie kontakty. Jego starszy brat nie krył z jakiego powodu. Co chętnie później opowiadał odwiedzającym go dziennikarzom. Reporterzy słyszeli od niego, że brata swojego nie lubił, jednocześnie bardzo się go bał. Określił go nawet jako człowieka z natury niedobrego. Oskarżył go też o nadmierne picie alkoholu dla nikogo w rodzinie. Nie było tajemnicą, że gdy popił zaczepiał obce Kobiety, ich wiek był dla niego bez znaczenia.
Podobnie jak uroda. Po pewnym czasie starszy brat zerwał z nim wszelkie kontakty, jak sam podkreślał. Głównie z powodu tego, że bał się o własną żonę. Z czasem jego obsesja na punkcie seksu przybrała na sile, a on sam czuł coraz większe zainteresowanie małymi dziećmi, tak dziewczynkami jak i chłopcami. Tak młode ofiary nie były w stanie bronić się przed nim tak skutecznie, jak wcześniej czyniły to osoby dorosłe. W roku 1914 został aresztowany po raz pierwszy. Oskarżono go wtedy o zgwałcenie sześcioletniej dziewczynki.
Groziła mu za to bardzo surowa kara. Plany łódzkiej prokuratury pokrzyżował jednak wybuch pierwszej wojny światowej. Wskutek działań wojennych proces gwałciciela został odwołany, po czym on sam zniknął bez śladu. Dopiero po 12 latach, już w niepodległej Polsce. Jego nazwisko wróciło na pierwsze strony gazet. Jak się można było tego po nim spodziewać, nie był to powrót chwalebny. Na początku sierpnia, 26 roku
łódzki dziennik Express wieczorny ilustrowany doniósł o wstrząsającym mordzie dokonanym na dziecku. Łodzianin sadysta popełnił ohydną zbrodnię w turku. W lesie napadł i wykorzystał siedmioletnią dziewczynkę, po czym ją zamordował. Zakończone śledztwo przyniosło pomyślne rezultaty. Policja natrafiła na ślad zbrodniarza i ujęła go. To czterdziestoletni mieszkaniec Łodzi, odprowadzony do urzędu śledczego. Początkowo wszystkiego się wyparł, jednak przyciśnięty do
muru przyznał się do popełnienia zbrodni za. Dopuszczenie się tak potwornej zbrodni ferdynand został skazany na kary dożywotniego pozbawienia wolności. Jego rodzeństwo odetchnęło z ulgą na myśl, że ich zwyrodniały brat już na zawsze zostanie usunięty ze społeczeństwa. Innego zdania była jednak matka ferdynandda. Młodsza siostra sprawcy, adela. Przyznała później na łamach prasy, że na wieść o jego skazaniu ich matka nieomal postradała zmysły. Informacja ta wstrząsnęła
kobietą tak bardzo, że zaraz po powrocie z rozprawy poważnie się rozchorowała. Niedługo później zmarła. Nadzieje rodzeństwa na zatrzymanie ferdynanda w więzieniu, do końca jego marnego żywota prysły w 1932 roku, kiedy w Polsce ogłoszono amnestię dla więźniów na jej mocy. Wyrok zmniejszono mu z dożywocia do 12 lat. Rozporządzenie prezydenta rp oznaczało, że łódzki zbrodniarz na wolność wyjdzie już za 6 lat. Wyszedł 4 lata wcześniej, bo już
w kwietniu 1934 roku na dwumiesięczną przepustkę, podczas której miał podleczyć chore oczy. Wkrótce okazało się, że obawy jego rodzeństwa były w pełni uzasadnione. Przerwę w odbywaniu kary spędził u siostry w jednej ze wsi pod łodzią. Kobieta niechętnie się na to zgodziła, ale mimo wszystko starała się jakoś zaopiekować własnym bratem. Zenon robił jednak wszystko, aby jej to utrudnić. W domu bywał niezwyklerzadko trudnił się już wtedy w drobnym
blacharstwem, więc całe dnie, a często także i noce spędzał w okolicznych wsiach zarobku. Z tego nie miał jednak żadnego. Jego siostra dawała mu w tym czasie pieniądze, aby zmienił zawód i zajął się jakimś handlem. On jednak wszystko od razu przepijał. Jednak to nie alkohol był wtedy jego największym problemem. Kilka dni przed powrotem do więzienia obudziły się w nim te najgorsze instynkty. 30 maja 34 roku w trakcie swojej pierwszej
wędrówki po wsiach blacharz dotarł nieopodal zgierza. Tam zauważył kilku chłopców grających w piłkę. Od razu się nimi zainteresował, przysiadł więc na kamieniu i bacznie ich obserwował. W pewnej chwili poczuł dziwne uczucie w trakcie późniejszego procesu. Przyznał, że zrodziła się w nim wtedy nagła chęć krwi. Zawołał do siebie, jednego z chłopców o imieniu tadek i zaproponował mu odprowadzenie się do tramwaju. W zamian obiecał kilka groszy. I garść cukierków.
Chłopiec zgodził się, ale chciał iść razem ze swoimi kolegami, na co blacharz się nie zgodził. Postanowił więc wybrać w tym celu innego chłopca, jedenastoletniej józio. Zgodził się bez wahania. Za swoją usługę otrzymał 50 groszy i słodycze. Następnie razem udali się w stronę przystanku tramwajowego. Od tej chwili zaginął wszelki ślad po nieszczęśliwym chłopcu. Dopiero kilka tygodni później na jednym z pól odnaleziono niewielki ludzki szkielet. Obok leżały podarte ubrania i czapka, na której widniał
ręcznie wyhaftowany napis, chudobiński Józef, klasa czwarta. Łódzki głos poranny w swoich relacjach z późniejszego procesu poszedł o krok dalej, próbując zrekonstruować ostatnie chwile życia zamordowanego chłopca. Zdaniem reporterów ferdynand wyprowadził swoją ofiarę w pole. Nagle rzucił się na chłopca, chcąc go wykorzystać. Józef bronił się. Wówczas mężczyzna wyjął ze swojej skrzynki z narzędziami blacharskimi nożyce i zadał nimi kilka ciosów. Chłopiec upadł, zalewając się
krwią, a po kilku chwilach skonał. Gdy było już po wszystkim, zabójca zakopał zwłoki, a następnie ruszył w dalszą drogę. Kilka dni później wrócił do więzienia po dwumiesięcznej przerwie, gdy zbrodnie pod zdzieżem wyszła na jaw, nikomu nie przyszło nawet do głowy, że sprawca tego bestialskiego mordu przebywał od jakiegoś czasu w swojej celi. Zwłaszcza że miesiąc później katowicki dziennik 7 groszy poinformował o schwytaniu osoby podejrzanej o zamordowanie jedenastolatka spod zwierza.
Aresztowany wtedy w ogrodzieńcu trzydziestoczteroletni Józef sąrzeń, na swoje nieszczęście także był wędrownym blacharzem. Co odpowiadało zeznaniom chłopców, którzy widzieli jak ich kolega odchodzi z nieznajomym. Czy mężczyzna został później oczyszczony z zarzutów? A może własną głową zapłacił za zbrodnię, której nie popełnił? Dziś już się tego niestety nie dowiemy. Ówczesna prasa skutecznie ten fakt przemilczała.
Minęły kolejne 4 lata na wiosnę, trzydziestego ósmego roku greening opuścił więzienne mury. Był teraz wolnym człowiekiem. Ten nowy etap w swoim życiu rozpoczął tak jak zakończył poprzedni, zamordował jedenastoletnią dziewczynkę, której imienia nigdy nie udało się policji ustalić. 3 miesiące później na swojej drodze spotkał 2 siostry z piotrkowa trybunalskiego. Starszą z nich ośmioletnią lucynę poprosił o pomoc w odwiezieniu paczki pod wskazany przez niego adres. 3 godziny później na zakrwawioną, ale
wciąż żyjącą dziewczynkę natknął się Józef Stępień, mieszkaniec pobliskiej wsi. Dziecko miało wielką ranę na szyi, gdy w końcu odzyskała przytomność, ośmiolatka potrafiła odpowiedzieć na pytanie o swoje imię i miejsce zamieszkania. Nie pamiętała jednak, co się wydarzyło odwieziona. Do szpitala powoli odzyskiwała pamięć. Ilustrowana Republika przytoczyła później wypowiedzi policjanta prowadzącego śledztwo w sprawie napaści na dziewczynkę.
W pierwszej chwili nie wiedzieliśmy jeszcze, że dziecko zostało również wykorzystane seksualnie. Sądziliśmy tylko, że ktoś zadał jej cios, wszyję dopiero następnego dnia, gdy zbadano ją w szpitalu. Dowiedzieliśmy się o tym makabrycznym. Szczególe lucynka była bardzo słaba i przestraszona. Nie mogłem od niej wydobyć nic więcej, jak tylko to, że jakiś wujek bo tak go nazwała, wziął ją na rower i zawiózł w kierunku lasu. Tam zaprowadził ją na pole żyta, kazał jej zdjąć majteczki, a gdy nie chciała, rzucił się na nią i
zaczął dusić. Nagle poczuła cios i straciła przytomność. Nic więcej nie pamiętała. Policjantom nie udało się ustalić, kim był tajemniczy wujek, o którym wspomniała. Nie było nawet pewności, czy mężczyzna, który wiózł ją na rowerze i późniejszy napastnik, to ta sama osoba? Dziewczynka raz twierdziła, że zaatakował ją człowiek z rowerem. Innym razem była święcie przekonana, że był to zupełnie ktoś inny. Przez ponad 4 kolejne miesiące ferdynand pozostawał bezkarny. Krążył dalej pomiędzy wioskami,
próbując zarobić na życie naprawianiem garnków. W chwilach wolnych od pracy wciąż dawał upust swym bestialskim żądzom, aż trafił do wsi kościuszków pod kutnem. To właśnie tam, siedemnastego października, trzydziestego ósmego roku, tuż po zabójstwie dziewięcioletniej władzi, został aresztowany. Dopiero, gdy policja przyjrzała się uważniej okolicznościom zbrodni, w kościuszkowie zauważono uderzające podobieństwo do sprawy ośmioletniej lucyny. Na szczęście poprzednia ofiara
przeżyła. Funkcjonariusze pokazali wciąż przybywającej w szpitalu dziewczynce fotografie blacharze, gdy tylko go ujrzała, zbladła zaczęła się cała trząść, a po chwili krzyknęła, że to właśnie ten człowiek rzucił się na nią w polu. Policjanci zaczęli przeglądać inne sprawy zabójstw dzieci. W okolic. Szukano wszelkich podobieństw do ataków na Lucyna i władzie i szybko takie przypadki znaleziono.
Przyciśnięty do muru ferdynand przyznał się nie tylko do 2 ostatnich ataków, ale również do zabicia jedenastoletniego. Józefa spod zgierza w roku, trzydziestym czwartym. Opowiedział z niezwykłą szczerością, że zbrodni tej dokonał w trakcie przerwy w odsiadce, w miarę postępu śledztwa lista potencjalnych ofiar wampira z Łodzi stawało się coraz dłuższa. W listopadzie 38 roku dziennik orędownik napisał. Do. 4 znanych już zbrodni tego potwora doliczyć można jeszcze kolejne.
W roku 1923 zamordował on pod częstochową ośmioletnią dziewczynkę, a w roku 1925. Biorą jego opadła dwunastolatka, dziełem krwawego wampira. Jest też zabójstwo dziecka pod łodzią z czerwca tego roku oraz wykorzystanie dziewczynki w Łodzi, do którego doszło przed 3 tygodniami. Kierujący. Śledztwem prokurator Okręgowy dopisał do tej listy kolejne zbrodnie w pierwszych dniach po odzyskaniu wolności ferdynand zabił jedenastolatkę, której
zwłoki utopił w rzece. Tydzień przed dokonaniem swojej ostatniej zbrodni z jego ręki, życie straciła również sześćdziesięcioośmioletnie bezdomna żebraczka z Kalisza. Kobieta ta okazała się być jego jedyną dorosłą ofiarą. Zdaniem prokuratora ferdynand był odpowiedzialny za dopuszczenie się 10 zgwałceń, w tym 9 dokonanych na dzieciach oraz 9 zabójstw jednego usiłowania zabójstw. Zebrane dowody pozwalały jednak oskarżyć wampira z Łodzi jedynie
o zbrodnie, do których sam się przyznał. A więc do zabójstwa jedenastoletniego, Józefa spod zgierza i dziewięcioletniej władysławy z kościuszkowa, a także do usiłowania zabójstwa ośmioletniej lucyny z piotrkowa. Akt oskarżenia obejmował także 3 przypadki zgwałcenia ze szczególnym okrucieństwem ku wielkiemu zadowoleniu ówczesnej opinii publicznej. Oskarżonemu groziła za to kara śmierci 28 lutego 39 roku. W dniu rozpoczęcia procesu w
łódzkich dziennikach nastąpił prawdziwy wysyp artykułów poświęconych zbrodnia żowi, ilustrowana Republika donosiła na pierwszej stronie. To wampir z Łodzi. Dopuścił się szeregu ohydnych mrożących krew w żyłach zbrodni na tle seksualnym. Do wszystkich przyznał się w trakcie śledztwa i z całym cynizmem opisał w najdrobniejszych szczegółach. Sweczyny. Przedstawia on typ zboczeńca o cechach sadystycznych, a żądza zabicia człowieka. Tego już od dłuższego czasu, w
czasie przesłuchania dodał, że po wyjściu z więzienia w dalszym ciągu będzie zabijał. Proces trwał zaledwie 7 godzin, a przez większość czasu rozprawa odbywała się przy drzwiach zamkniętych. Po zapoznaniu się z aktami sprawy sędzia uznał, że zarówno mowy prokuratora, jak i wyjaśnienia oskarżonego będą zbyt drastyczne, by ich szczegóły mogły się przedostać do prasy. Podobnie postąpiono z zeznaniami złożonymi przez ośmioletnią
lucynę, która jako jedyna przeżyła atak w wampira. Wszystkie inne zeznania były przez ówczesne dzienniki relacjonowane z najmniejszymi nawet szczegółami. Krótko przed godziną 9:02 policjanci wprowadzili go na salę ubranego w więzienny strój. Oskarżony zasiadł na ławie z opuszczoną głową i w tej pozycji trwał już przez całą rozprawę. Mając wzrok, tempo wbity w ziemię nie reagował żadnym odruchem na zeznania świadków. Dziennikarze od razu zwrócili uwagę, że nie tylko postawa wampira z Łodzi, ale i jego
odpowiedzi na pytania zadawane przez sędziego sprawiały wrażenie. Symulowanie choroby umysłowej, imię i nazwisko nie pamięta. Czy ma na imię ferdynand? Może tak, a może nie, czy wie dlaczego jest na sali sądowej? Nie wie, czy zabił dwoje dzieci, nie wie, tak mówią, ale jeśli tak mówią, to niech tak będzie, że zabił. On się tego nie wypiera. Tak mniej więcej wyglądało całe jego przesłuchanie, ale doskonale wiedział, co robił. Dobrze zdawał sobie sprawę, że tylko uznanie go za osobę
niepoczytalną może uchronić go przed karą śmierci przez cały czas trwania procesu. Oskarżony wpatrywał się w jeden punkt i nie reagował na wydawane przez pilnujących go policjantów polecenia. Się nie rozpoznawać nawet swojego rodzeństwa, które zeznawało w charakterze świadków. O ile jednak brat ferdynanda obciążył go na wszelkie możliwe sposoby, to siostra, u której mieszkał podczas przerwy w odbywaniu kary, próbowała część winy zrzucić na niewłaściwe jej zdaniem, wychowanie ferdynanda
przez matkę. Twierdziła, że jej brat zawsze najchętniej sam się bawił, nikomu się nie zwierzał ani nie skarżył, tylko matce się żalił, a ona lubiła go najbardziej ze wszystkich. Dzieci. I choć ferdynand często źle się zachowywał, matka zawsze go broniła, a reszcie jego rodzeństwa kazała mu we wszystkim ustępować. Mówiła przy tym, że on i tak jest nieszczęśliwy. To właśnie z tego powodu od najmłodszych lat myślał, że mu wszystko było wolno i że cokolwiek by zrobił za swoje czyny nigdy nie poniesie żadnych
konsekwencji. Na wszystkie pytania oskarżone odpowiadał niechętnie. Z dość dużym opóźnieniem, zazwyczaj twierdził, że niczego nie wie lub nie pamięta, co skrzętnie zanotowali dziennikarze. Relacjonujący proces. Zdaje się, że postanowił symulować chorobę psychiczną i nie będzie odpowiadać na żadne pytania. Udaje, że nie rozumie, co się do niego mówi. Jeśli rzeczywiście symuluje, robi to niezwykle zręcznie, bo istotnie sprawia on wrażenie
człowieka będącego niespełna rozumu. Tylko czasami na pytania sędziego, czy przyznaje się do tego, co zeznali świadkowie, nie odrywając wzroku z podłogi, powtarzał jedną i tę samą formułkę, że jeśli tak mówią, że to zrobił, to widocznie musiało tak być. A jeśli tak, to on się tego nie wypiera. Wszyscy dziennikarze zgodnie podkreślali, że oskarżony sprawiał bardzo niesympatyczne wrażenie, choć widać było, że
był silny fizycznie, trzymał się pochyło, był przygarbiony, wyraźnie zmęczony, w oczy rzucała się jego łysiejąca głowa, zapadłe policzki i koścista twarz. Pora na zmarszczkami. Wszyscy reporterzy zgodnie podkreślali, że wyglądał na znacznie więcej niż jego 53 lata. Wybiła równo piętnasta, gdy po 6 godzinach od rozpoczęcia rozprawy sędzia ogłosił przerwę, a następnie z całym składem sędziowskim. Udał się na naradę przed wydaniem wyroku.
Na sali zapanowało wtedy wielkie poruszenie. Dziennikarze w pośpiechu notowali każde zapamiętane słowo. Publiczność nerwowo gestykulował, a próbując obrazowo wyrazić swoją opinię na temat wyroku, jakie ich zdaniem powinien zapaść. I tylko jedna osoba na sali wciąż zachowywała lodowaty spokój, ferdynand nadal siedział nieporuszony ze wzrokiem wbitym w podłogę. Tak jakby zupełnie nie zdawał sobie sprawy, że już za chwilę. Sędzia zdecyduje o długości jego
dalszego życia. Dokładnie godzinę później na sali numer jeden łódzkiego Sądu Okręgowego rozległ się dźwięk dzwonka. Tuż po tym, jak skład sędziowski ponownie zajął swoje miejsca, główny sędzia odczytał wyczekiwany przez wszystkich zebranych wyrok. Sąd postanowił za każdą z jego zbrodni z osobna i za wszystkie 3 łącznie skazać go na karę śmierci przez powieszenie oraz na pozbawienie praw honorowych i publicznych praw. Obywatelskich na zawsze. Zarówno wśród zebranych na sali
dziennikarze, jak i publiczności zapanowała prawdziwa euforia. Ludzie zaczęli bić brawo i wzajemnie sobie gratulowali. Wampir z Łodzi nawet się nie poruszył, przyjmując ogłoszony wyrok zupełnie spokojnie, powolnym krokiem wyszedł z sali niedługo później. Karetka pod silną eskortą odwiozła go do więzienia. Dalsze losy wampira z Łodzi dziś są niezwykle trudne do ustalenia, żeby nie powiedzieć
niemożliwe, pewno jest w zasadzie jeden fakt. 3 miesiące po skazaniu go na karę śmierci miała się odbyć rozprawa w łódzkim sądzie apelacyjnym. Nie doszło do niej, ponieważ została odroczona na inny termin. Powodem tego opóźnienia była konieczność poddania sprawcy ponownej obserwacji psychiatrycznej. O co wnioskował jego obrońca? Czy odroczona? Rozprawa się odbyła. A jeśli tak, to kiedy? Tutaj pewności nie mamy. Przedwojenna prasa nie poświęciła już temu wydarzeniu zbyt wiele uwagi.
Kilku zdaniowe artykuł w ilustrowanej Republice stwierdził jedynie bardzo lakoniczne, że proces zbrodniarza ma zostać wkrótce przeniesiony z Łodzi do Warszawy. Nie wiadomo nawet, czy kiedykolwiek został na nim wykonany wyrok śmierci. Podobno wampir z Łodzi żył jeszcze na 2 tygodnie przed wybuchem. Drugiej wojny światowej, gdy jego brat miał zostać skazany przez sąd za drobną kradzież. Czy faktycznie tak było? Bardzo możliwe, ale inne źródła całkowicie milczą na ten temat, choć z bestialskimi zbrodniami
łódzkiego wampira, jego późniejszym procesem żyła cała przedwojenna Polska. Dziś ten seryjny sprawca jest raczej postacią zapomnianą w czasie wojennej zawieruchy ludzie mieli znacznie poważniejsze problemy niż interesowanie się tym, czy blacharza spotkała zasłużona kara. Natomiast już po wojnie grasować zaczęły w naszym kraju kolejne wampiry. Sprawcy, równie groźnie i krwawi, jak ten z Łodzi, a często nawet bardziej ferdynand ustąpił im miejsca, a sam
niezauważony, jak to miał często w zwyczaju, skrył się gdzieś w mroku historii. Źródła wykorzystane do stworzenia materiału artykuł opublikowany 2 marca 1939 roku w dzienniku orędownik. Artykuły publikowane od października 1938 roku do marca 1939 w dzienniku ilustrowana Republika, artykuł opublikowany 1 marca 1939 roku w dzienniku
głos poranny. Artykuł opublikowany 2 sierpnia 1926 roku w dzienniku Express wieczorny ilustrowane artykuł, opublikowany 1 marca 1939 roku w dzienniku echo, artykuł opublikowany 22 sierpnia 1934 roku w dzienniku 7 groszy.
Specjalne wydanie Kryminatoriu. To tematyczny maraton złożony z wcześniej publikowanych odcinków, połączonych wspólnym motywem. Przygotowany z myślą o tych, którzy wolą dłuższe sesje słuchania - w samochodzie, podczas...
Premiera serialu „Prawo bestii” na Netfliksie to dobra okazja, żeby przypomnieć prawdziwą historię Mariusza Trynkiewicza - sprawę, która przed laty wstrząsnęła całą Polską. W tym materiale udostępniam szósty rozdział...
[reklama] Partnerem odcinka jest Oponeo.pl: https://www.oponeo.pl/kryminatorium #Oponeo #ZmieniamyOponyNaLepsze OPIS SPRAWY Z ODCINKA: Weteran armii Stanów Zjednoczonych ukradł z wojskowej zbrojowni w San Diego czołg...
[reklama] Kupuj kosmetyki i perfumy szybko oraz wygodnie na https://www.flaconi.pl/ Z kodem MYSZKA12 otrzymasz 12% rabatu do 19.11.2026*. *Rabat nie obowiązuje na marki i produkty wykluczone z promocji oraz nie łączy...
W noc pasterki 1976 roku, na drodze między Połańcem a Zrębinem, zginęły trzy osoby: młode małżeństwo oraz 12-letni chłopiec. Milicja od razu uznała to za zwykły wypadek drogowy. Tyle że żadnego wypadku nie było. To, co...