Budapeszt, noc z 3 na 4 grudnia 2008 roku. Francuska studentka wraca pieszo z pubu do swojego domu. Tuż przed godziną trzecią w nocy w chodzi na most nad Dunajem, łączący Budę z Pesztem - jednak nigdy z niego nie schodzi. Na środku mostu zostawia swoją torebkę z telefonem, pieniędzmi i dokumentami, a sama znika bez śladu. Tak rozpoczyna się sprawa tajemniczego zaginięcia Ophélie Bretnacher, która odbiła się szerokim echem zarówno nad Dunajem, jak i nad Sekwaną.
Audio and video play straight from the show's own hosting. PodSubs stores and serves no media.
Transcript
From the show. Tap a time to play from there.
Budapeszt, noc trzeciego na 4 grudnia 2008 roku. Młoda francuska wraca pieszo z pubu do domu około trzeciej nad ranem. Wchodzi na most nad dunajem łączącym budę z pesztem i to właśnie tam wydarza się coś, co pozostaje zagadką. Do dziś na moście znaleziono jej torebkę z telefonem, pieniędzmi i dokumentami. Ale sama ofelia bred nasze zniknęła bez śladu. Ta tajemnicza sprawa poruszyła nie tylko Węgry, ale i całą Francję. Gierscy śledczy i francuska
opinia publiczna mieli jednak zupełnie inne teorie na temat tego, co mogło się wydarzyć tej nocy. Dziś przyjrzymy się wszystkim wersjom i zastanowimy się, która z nich wydaje się bardziej prawdopodobna. Nazywam się Marcin myszka, a ty słuchasz krymina tori podcastu, o mrocznych i zagadkowych sprawach kryminalnych. Premiera nowych odcinków w każdy poniedziałek nad ranem na Spotify, a o siedemnastej na YouTube zaobserwuj podcast na Spotify, aby być na bieżąco. Kryminatorium otwieramy akta
tajemnic. Już od blisko 40 lat studenci z krajów Unii Europejskiej. Mogą korzystać z przywileju międzynarodowej wymiany w ramach programu Erasmus. Głównym celem tego programu, którego nazwa nawiązuje do wielkiego humanisty i pedagoga epoki oświecenia erazma z rotterdamu, jest podnoszenie poziomu kształcenia, oferując studentom możliwość rozwoju i nauki na zagranicznych uczelniach w całej Europie. Na przestrzeni tych wszystkich
lat dla wielu ambitnych studentów. Uczestnictwo w programie Erasmus było wielkim marzeniem. I zdecydowana większość młodych ludzi z otrzymanej szansy skorzystała nie tylko ucząc się, ale także pracując czy odbywając praktyki w zupełnie nowych dla nich miejscach, poznając jednocześnie nie tylko historię, ale przede wszystkim kulturę krajów, w których mieli okazję spędzić trochę czasu. Dziś opowiem wam o jednej z takich wymian, która nie zakończyła się happy endem. Bo niestety dla niektórych
uczestników erasmusowej wymiany ten wymarzony wyjazd okazał się prawdziwym koszmarem. Jedną z takich osób była dwudziesto, 2 letnia francuska studentka, która ponad 15 lat temu opuściła swoją ojczyznę z wielkimi nadziejami i jeszcze większą ekscytację. Jednak w stolicy Węgier zamiast upragnionego rozwoju i nowej wiedzy znalazła śmierć.
Każdy, kto ją znał, nie miał wątpliwości w oczach swoich przyjaciół. Dwudziestodwuletnia ofelia bred nasze była osobą pogodną i życzliwą. Bez przerwy tryskającą optymizmem, nawet w najtrudniejszych chwilach uwielbiała kontakt z ludźmi, a przede wszystkim była ciekawa świata. Marzyłaby poznać inne kraje. Ich historię, kulturę i panujące w nich obyczaje. Jej chłopak, gregory. Mocno ją w tym wspierał. Byli parą od kilku lat, tworząc
udany związek. Początkowo nie chciał, aby ofeli wyjeżdżała samotnie w miejsca, u których we Francji krążyły mroczne opowieści, jednak wiedząc, że może bezgranicznie ufać swojej ukochanej, z czasem zmienił swoje nastawienie. Po pierwszym roku studiów spędziła wakacje w Pradze, gdzie wzięła udział w szkoleniu związanym z kierunkiem jej studiów, czyli finansami międzynarodowymi. Pobyt w stolicy Czech uzmysłowił jej, że Europa środkowa nie jest
taka szara i nudna, jak wcześniej. Myślała, że wciąż mocno zakorzenione w głowach ludzi z Zachodu. Wyobrażenie krajów byłego bloku socjalistycznego. Mocno odbiega od prawdy. Na własne oczy zobaczyła, że ten region może i nieco biedniejszy, w niczym nie przypomina miejsc rodem z filmów post apokaliptycznych z morzem ruin rozpadających się bloków z Wielkiej płyty rdzewiającymi, wrakami starych samochodów i ogromem szarych biedaków żyjących nocami swoje zmarznięte
dłonie nad płonącymi koszami na śmieci. W tętniącej życiem Pradze poznała wielu ludzi, z którymi się zaprzyjaźniła. Byli dokładnie tacy, jak ona. Życzliwi, uśmiechnięci i zabawni chodziło z nimi na imprezy lub włóczyło się nocą po praskich ulicach. Wnioski, jakie wyciągnęła z tych nocnych eskapad taniej samej były ogromnym zaskoczeniem. Wbrew temu, co wcześniej słyszała, stolica nad wełtawą była bezpieczna.
Mało tego, była znacznie bezpieczniejsza niż jej Paryż. Nikt jej nie zaczepiał, nikt nie próbował jej okraść w ciemnych zaułkach. Nie czyhali na przechodniów. Członkowie miejscowych gangów traktujących napadanie na ludzi jako swoją pracę na pełen etat w Paryżu. Samotne Kobiety nie wychodziły na nocne spacery, zwłaszcza przez miejsca oblegane przez skupiska. Tych mniej rodowitych paryżan w Pradze ten problem w ogóle nie występował. Wielokrotnie wracała sama do
swojego hotelu w środku nocy i nie spadł jej nawet włosy z głowy. O feliks była zachwycona pragą tak bardzo, że po powrocie do Francji zapragnęła zwiedzić inną stolicę. Jej wybór padł na węgierski Budapeszt. Miasto piękne, zabytkowe, pełne kontrastów, ogromnych możliwości, ale i wielu niesprawiedliwych stereotypów. Dwudziestodwuletnia studentka zapragnęła na własnej skórze przekonać się, czy nad dunajem
będzie się czuła tak samo wspaniale jak wcześniej nad wełtawą. Aby zrealizować swój cel, zgłosiło się do programu Erasmus. Liczyło, że dzięki międzynarodowej wymianie studentów będzie mogła spędzić w Budapeszcie więcej czasu za mniejsze pieniądze, a gdy ze swojej uczelni otrzymała odpowiedź, że zakwalifikowało się do programu i że w stolicy Węgier spędził cały rok z radości, nie mogła usiedzieć na miejscu. Na początku stycznia 2008 roku.
Samolot z Paryża spod ekscytowaną of felina pokładzie. Po 2,5 godzinnym locie wylądował bezpiecznie na Budapeszt pańskim lotnisku. O to w życiu tej francuskiej studentki rozpoczął się nowy etap. Nie miała jednak pojęcia, że będzie to także ostatni etap. Po przybyciu do stolicy Węgier zamieszkała w budzie, czyli w zachodniej części miasta. Zakwaterowanie znalazła w domu
małżeństwa miejscowych chirurgów. W zamian za darmową gościnę francuska studentka w wolnych chwilach opiekowała się ich małymi dziećmi. Zabierała je na spacery lub odbierała z przedszkola. Oczywiście taki układ jak najbardziej odpowiadał obu stron. Nad dunajem kontynuowała studia z zakresu finansów międzynarodowych. I szybko zaprzyjaźniła się z grupą studentów z innych europejskich krajów, którzy podobnie jak ona, w Budapeszcie,
znaleźli się dzięki programowi Erasmus. Razem nie tylko się uczyli, ale również odwiedzali budapesztańskie knajpy i lokale usytuowane głównie w peszcie, czyli we wschodniej części miasta. Studiując, odbywało jednocześnie praktykę w firmie zajmującej się księgowością, Budapeszt spodobał jej się jeszcze bardziej niż Praga zachwycała się niemal wszystkim architekturą, zabytkami, urokliwymi, uliczkami, pięknymi parkami oraz
niezwykłą otwartością ludzi. W zdecydowanej większości przyjaźnie nastawionych do wszystkich obcokrajowców. Jak to zwykle bywa, im więcej miłych chwil tymczas, szybciej płynie. Na początku grudnia jej roczny pobyt. Wreszcie zaczął zbliżać się do końca ofelii było rozdarte. Z jednej strony nie chciała wyjeżdżać, ale z drugiej miała już w głowie kolejne wielkie plany. Najpierw 20 grudnia 2008 roku miała udać się do Wiednia, gdzie od pół roku mieszkali jej
rodzice. Ojciec kilka miesięcy wcześniej rozpoczął pracę w tamtejszej firmie marketingowej. Gdy tylko nadarzyła się okazja, załatwił u siebie swojej córce szkolenie, które miało rozpocząć tuż po świętach Bożego Narodzenia. Latem planowała wspólny wyjazd ze swoim chłopakiem do Malezji, a po powrocie para zamierzała zamieszkać razem w Paryżu, a później wspólny wolontariat w jednym z krajów Ameryki Łacińskiej. Świat stał przed nią otworem, a mimo to przygnębiały ją myśli o
tym, że zbliżał się czas pożegnania z budapesztem. O feli raczej unikała nocnego życia, jednak dała się namówić swoim przyjaciołom na jeden taki wspólny, imprezowy wypad, bo i okazja była wyjątkowa. Połączenie imprezy mikołajkowej z imprezą pożegnalną. W środowy wieczór, 3 grudnia 2008 roku na miejsce swojej zabawy grupa studentów wybrała nieistniejący już dziś pub portside the cuba, znajdujący
się niemal w samym centrum zatłoczonego Budapesztu. Dobra zabawa, latynoskie rytmy, taniec i dość tani alkohol przyciągały w to miejsce wielu młodych ludzi, głównie studentów of feli i jej przyjaciele. Również bawili się wyśmienicie. Lokal, który powinien tamtej nocy zamknąć się o godzinie 1:00 z powodu ogromnej ilości gości pozwolił uczestnikom bawić się dłużej. Pierwsza zmęczenie poczuła ofelii. Od około wpół do trzeciej w nocy
próbowała namówić swoich towarzyszy do wyjścia, ale oni nie chcieli nawet o tym słyszeć. Dlatego francuska postanowiła do domu wrócić sama. Kwadrans później stała już na przystanku, czekając na jakikolwiek autobus jadący w kierunku swojego domu. Na próżno. Nocna komunikacja miejska w Budapeszcie nie była w tamtych latach zbyt obfita, a już niemal niemożliwym było przejechanie o tej porze autobusem na drugą stronę dunaju. Do budy, gdzie mieszkała francuska, nie chcąc tracić
czasu na daremne czekanie, dwudziestodwulatka postanowiła wrócić do domu piechotą. Czekał ją pół godzinny spacer, dość dobrze oświetlonymi ulicami przez most łańcuchowy. Dobrze znała drogę i nawet przez myśl jej nie przeszło, że może przydarzyć się coś złego. Małżeństwo lekarzy, u których mieszkała pierwszy raz zaniepokoiło się rano, gdy
wyjeżdżali do pracy. Pokój studentki był pust, a i łóżko wyglądało tak, jakby nikt na nim nie spał minionej nocy pomyśleli jednak, że pewnie impreza pożegnalna znacznie się przedłużyła, a francuska postanowiła przenocować u którejś ze swoich koleżanek. Jednak kilka godzin później. Otrzymali telefon z przedszkola informujący, że wciąż nikt nie odebrał ich dzieci. Ich niepokój powrócił ze zdwojoną siłą. To właśnie ofelia miała to
zrobić. Próbowali się do niej dodzwonić, ale telefon dwudziesto dwulatki był wyłączony. Ich domowego telefonu także nie odbierała. To właśnie wtedy po raz pierwszy pomyśleli, że musiało się stać coś złego. Gdy po natychmiastowym przyjeździe do swojego domu potwierdzili dalszą nieobecność ich rezydentki postanowili czym prędzej skontaktować się z policją. Zgłosili nam zaginięcie francuskiej studentki, wskazując nawet konkretny lokal, w którym
miała się ona bawić poprzedniej nocy. Przyjęliśmy zgłoszenie, ale przyznaje, że początkowo podeszliśmy do tej sprawy z lekkim lekceważeniem, ponieważ nie od dziś wiadomo, że studenci często potrafią tak u nas zabalować, że docierają do swoich domów z dość znacznym opóźnieniem. Tuż po wizycie na komisariacie lekarzy skontaktowali się z przebywającymi w Austrii rodzicami zaginionej i ojciec natychmiast zadzwonił do francuskiej ambasady w Budapeszcie.
Zamiast spodziewanej pomocy, usłyszał jednak, że stolica Węgier to jedno z najbezpieczniejszych miast w Europie, więc nie było powodów do obaw, że jego córce na pewno nic się nie stało i niedługo wróci do domu cała i zdrowa. To jednak nie uspokoiło przerażonego ojca. Tym bardziej, że chwilę później niemal identyczne słowa usłyszał, gdy skontaktował się z budapeszteńską policją. Jednak już wkrótce pewne znalezisko całkowicie zmieniło
nastawienie miejscowych funkcjonariuszy. Wywracając całą sprawę do góry nogami? Dość niemrawo prowadzone śledztwo nabrało tempa, gdy okazało się, że w noc zaginięcia francuski 2 włoskich studentów znalazło na moście łańcuchowym łączącym budę z pesztem damską torebkę. Znalezisko odnieśli na najbliższy komisariat policji, ale oficer dyżurny wcisnął ją
gdzieś w kąt obok innych zagubionych przedmiotów. Właściwie to przypadek sprawił, że któryś z funkcjonariuszy postanowił zajrzeć do środka. Tam był telefon komórkowy. Portfel z gotówką i kartą płatniczą oraz kilka dokumentów na nazwisko ofe libret nasze. Po wpisaniu tych danych do systemu okazało się, że dwudziestodwuletnie studentka figuruje jako osoba zaginiona. Policjanci szybko dotarli do włoskich znalazców. Zeznali oni, że torebka leżała
całkiem z boku w takim miejscu, że niemożliwym było jej przypadkowe zgubienie przez kobietę przechodzącą przez most chodnikiem. Raczej ktoś musiał ją tam położyć celowo. Poszukiwania francuskie rozpoczęły się od sprawdzenia zapisów miejskiego monitoringu. I faktycznie, kamery zarejestrowały ją tuż przed godziną 3:00 w nocy, szła pieszo kierując się w stronę mostu łańcuchowego, miała przy sobie torebkę znalezioną później na
moście. Nikt jej nie zaczepił, nikt jej nie śledził. Jedna z kamer uchwyciła moment, w którym wchodzi ona na most, ale monitoring po drugiej stronie rzeki nie zarejestrował, aby z niego schodziła na samym moście. Niestety, nie było monitoringu. Jej torebka została znaleziona dokładnie o trzeciej w nocy, a więc zaledwie kilka minut po tym, jak studentka weszła na most. Włosi zeznali, że w chwili, gdy oni sami przechodzili przez dunaj, nie widzieli na moście
żadnej młodej Kobiety ani po jednej, ani po drugiej. Stronie śledczy uznali ich zeznanie za wiarygodne przesłuchanie przyjaciół, z którymi bawiła się tamtej nocy. Niewiele pomogły, nikt nie widział jej od chwili, gdy pożegnała się z nimi i wyszła z lokalu, sprawdzono jej telefon był rozładowany. Okazało się, że od chwili opuszczenia pubu pozostawał nieaktywny. Dwudziestodwulatka nie wykonała w tym czasie, ani nie odebrała żadnego połączenia. Nie wysłała oraz nie odebrała
choćby jednego esemesa. Nie połączyła się z internetem tuż po tym jak weszła na most. Jej telefon wyłączał się następnym cloudiem policjantów było przesłuchanie wszystkich taksówkarzy kursujących tamtej nocy w pobliżu trasy, którą przemieszczała się o feli. Żaden z nich jej nie widział. Czy włoscy studenci mogli mieć coś wspólnego z tajemniczym zniknięciem? Sprawdzano ten wątek, zapis z monitoringu po 2 stronach mostu. Wskazał, że czas ich przejścia z
jednego końca na drugi. Odpowiadał szybkiemu hodowli dorosłych mężczyzn. To zdawało się potwierdzać ich zeznanie, że bardzo się wtedy spieszyli, a gdy przechodząc na drugą stronę zauważyli odłożoną z boku, pod filarem damską torebkę. Postanowili zabrać ją i zanieść na najbliższy komisariat oddalony nieco ponad 600 m od mostu. Uznaliśmy, że nie mieliby oni czasu na zatrzymanie się na moście łańcuchowym w celu
zaczepienia przechodzącej razem z nimi Kobiety. A już na pewno nie mogli na nią napaść, na przykład zrzucając ją potem z mostu. Gdyby tak było, obaj zeszliby z mostu po drugiej stronie. Co najmniej kilkadziesiąt sekund później, niż wskazał to miejski monitoring. Poza tym, zdaniem śledczych gdyby napadli oni na kobietę w celu kradzieży jej torebki, to przecież nie oddaliby jej w stanie nienaruszonym w najbliższym komisariacie. Łącznie z telefonem, gotówką i kartą płatniczą.
Weszła na most, ale już z niego nie zeszła. Wszystko wskazywało więc na to, że cokolwiek stało się francuzce, miało to miejsce właśnie na nim. Było tylko jedno wytłumaczenie na to, w jaki sposób zniknęła. Musiała wpaść do rzeki i dokładnie na tym skupili się węgierscy śledczy zaczęli się zastanawiać, co do tego doprowadziło. Czyżby zemdlała i spadła z mostu? To raczej nie wchodziło w grę. Grube żelazne barierki są na tyle wysokie, że niemożliwe było
przypadkowe. Wypadnięcie. Można się co prawda przecisnąć przez niedołę, ale przecież osoba, która z jakiegoś powodu traci przytomność, upada tam, gdzie stoi. A nie pełza niczym dżdżownica w stronę najbliższej szpary, aby przez nią przypadkowo wypaść. Była też druga opcja. Ktoś ją zaatakował, a następnie przerzucił przez barierkę do wody. Teoretycznie było to jak najbardziej możliwe, ale nagrania z monitoringu wskazywały jasno, że w czasie, w
którym musiało się to wydarzyć, tylko 2 Włochów zeszło z mostu. Nawet jeżeli z jakiegoś powodu postanowili oni pod wpływem chwili do tego będąc niemalże w biegu wrzucić do dunaju, przypadkowo mijaną przez nich na moście kobietę, a później jak gdyby nigdy nic pójść dalej, a jej torebkę z pełną zawartością oddać policji. Nie było na to żadnych dowodów. Początkowo rozważano taką możliwość, ale szybko ją wykluczono. Była też trzecia opcja.
Zdaniem śledczych najbardziej prawdopodobna francuska studentka postanowiła targnąć się na własne życie, a po pozostawieniu swojej torebki tuż przy filarze, po prostu przeszła przez balustradę. I wskoczyła do lodowatej rzeki? Fakt, że wciąż nie odnaleziono jej ciała, tłumaczono silnym prądem rzecznym, który wyniósłby zwłoki znacznie dalej. Tydzień po zaginięciu węgierska policja oświadczyła, że wszystko wskazywało na to, że właśnie ta ostatnia hipoteza może być
wyjaśnieniem tajemniczego zaginięcia i że prawdopodobnie jej ciało popłynęło z nurtem, a jego znalezienie jest tylko kwestią czasu. Z takimi wynikami śledztwa nie zgodził się ojciec zaginionej, który w wywiadzie udzielonym francuskiemu dziennikowi. La Paris ję stanowczo temu zaprzeczał, stwierdził, że jego córka nie mogła odebrać sobie życia, ponieważ miała wielkie życiowe plany. Poza tym była szczęśliwa. Otaczało ją mnóstwo przyjaciół, a do tego planowała wspólną przyszłość ze swoim chłopakiem.
Przyznał jednak, że z każdym kolejnym dniem szansę na odnalezienie jej żywej maleją. Policja po ogłoszeniu najbardziej prawdopodobnej teorii wyraźnie straciła zapał do dalszych poszukiwań. Najwyraźniej czekali tylko na odnalezienie ciała, aby późniejsza sekcja udowodniła, że mieli rację. Ich zdaniem sprawa zaginięcia była wyjaśniona. Wtedy do akcji wkroczyli rodzice ofelii. 15 grudnia jej ojciec przybył do stolicy Węgier w
towarzystwie adwokata oraz kilku francuskich dziennikarzy. Powiedział wówczas mediom, że według niego jego córka padła ofiarą przestępstwa. Że prawdopodobnie została porwana na moście przez nieznanych sprawców, którzy unikając miejskich kamer wywieźli ją w nieokreślone miejsce. Jednocześnie zaoferował nagrodę w wysokości 2 miliona forintów, co stanowiło wówczas kwotę blisko 8000 € dla każdego, kogo zeznania przyczynią się do
ustalenia prawdy o losie ofelii. Pomimo obiecanej nagrody nie otrzymaliśmy żadnych nowych wskazówek. Nie pojawili się nowi świadkowie, a ci starzy nie odzyskali w cudowny sposób pamięci. Rozumieliśmy próby wyparcia myśli, że jego córka mogłaby odebrać sobie życie, ale nic nie wskazywało na to, że to my, czyli policja, myliliśmy się, sądząc, że cała sprawa nie była tak tajemnicza, jak twierdziły francuskie media. A sprawa zaginięcia francuski była już wtedy nad sekwaną
tematem numer jeden. Francuska opinia publiczna oskarżyła węgierską policję o brak zaangażowania i pójście na łatwiznę. Wytykano im niekompetencje opieszałość i obojętność na tragedie rezydującej u nich cudzoziemki. Na początku stycznia 2009 roku na paryskich polach marsowych zebrało się ponad pół tysiąca osób. Poprzez swój marsz milczenia domagali się oni wzmocnienia współpracy między policją
francuską i węgierską w celu wyjaśnienia tajemniczego zaginięcia ich rodaczki. Przedstawicieli tego protestu przyjął u siebie ambasador Węgier, obiecując spełnienie wszystkich żądań. W tym samym czasie ponad 100 francuskich studentów w Budapeszcie przeszło w całkowitym milczeniu trasą, którą pokonała ofeli tuż przed swoim zaginięciem. Swoje oburzenie za nieudolne prowadzenie tak ważnego śledztwa wyraziło publicznie także wielu francuskich parlamentarzystów. Prezydent Francji osobiście
skontaktował się z premierem Węgier, domagając się wpłynięcia na węgierskich śledczych. Ta polityczna interwencja przyniosła zamierzony skutek. Do śledztwa włączono kilkunastu dodatkowych śledczych. Dostali oni odgórne polecenie sprawdzenia z największą wnikliwością wszystkich, nawet najmniej prawdopodobnych hipotez. Dopiero wtedy specjalnie wyszkoleni nurkowie sprawdzili dno dunaju nie tylko w okolicy mostu łańcuchowego, ale także na
odcinku kilkuset metrów od niego. Nie natrafiono jednak ani na ciało zaginionej francuskiej, ani na żadną część jej garderoby. 23 stycznia 2009 roku francuskie dzienniki poinformowały o wielkim przełomie w sprawie. W la parisien Napisano. Węgierscy śledczy dotarli do nowych świadków. Jednym z nich jest znany w Budapeszcie prawnik.
Jego zeznania są sensacyjne. Twierdzi on, że 10 stycznia, a więc ponad miesiąc po zaginięciu francuskiej studentki, widział ją w centrum Budapesztu, brudna, w podartych ubraniach. Żebrała na ulicy o coś do jedzenia? W dalszej części artykułu można było przeczytać, że początkowo wspomniany prawnik nie zwrócił na żebraczkę uwagi, ale później rozpoznał ją na zdjęciu. Gdy oglądał telewizyjny reportaż o zaginięciu, następnego dnia wrócił w to miejsce, ale po
tajemniczej kobiecie nie było już śladu. Nie tylko on miał spotkać ofel 2, inni mężczyźni także zgłosili się na policję, twierdząc, że widzieli zaginioną w 2 różnych częściach węgierskiej stolicy. Za każdym razem żebrała na ulicy? Śledczy natychmiast sprawdzili te doniesienia. Ale na próżne nigdzie nie odnaleziono wspomnianej Kobiety. Nie było jej widać także na miejskim monitoringu. Ostatecznie uznano ten trop za niewiarygodny. Nie przeszkodziło to jednak
rodzinie zaginionej francuski odzyskać wiarę, że kiedyś ich córka wróci do domu. Jej ojciec był teraz święcie przekonany, że. Dziewczyna wskutek jakiegoś tragicznego wypadku po prostu straciła pamięć i od tego czasu błąkała się gdzieś po budapesztańskich zakamarkach. Wynajęty przez niego prywatny detektyw przybył do Węgier, ale nie dotarł on do żadnych śladów, potwierdzających ten sensacyjną hipotezę. Na kolejny przełom trzeba było
czekać kilka tygodni. Rankiem 12 lutego 2009 roku rzecznik prasowy budapeszteńskiej policji na pośpiesznie zwołanej konferencji wydał komunikat. Wczoraj około godziny 18:00 nad brzegiem dunaju nieco ponad 8 km na południe od mostu łańcuchowego. 2 żeglarzy rzecznych zauważyło dryfujące ciało młodej Kobiety.
Według posiadanych przez nas informacji na chwilę obecną nie możemy wykluczyć, że jest to ciało dwudziestodwuletniej francuskiej studentki, która zaginęła w naszym mieście na początku grudnia ubiegłego roku. Zdaniem lekarza, który prowadził oględziny zwłok w miejscu ich odnalezienia, ciało przebywało w wodzie co najmniej 2 miesiące. Stopień rozkładu uniemożliwił bezpośrednie rozpoznanie zmarłej, jednak posiadana przez nią biżuteria oraz ubiór wskazywały na to, że była to ofe
potwierdzić. Miały to badanie DNAO tym odkryciu. Natychmiast poinformowano rodzinę zaginionej studentki. Na pytanie o przyczynę jej śmierci, odpowiedź miała dać przeprowadzona kilka godzin później sekcja zwłok, a ta zdaniem lekarza sądowego nastąpiło w wyniku utonięcia. Jednak na ciele denatki nie stwierdził absolutnie żadnych śladów mogących sugerować, że straciła życie wskutek fizycznej napaści. Lub jakiegokolwiek innego przestępstwa.
Kilka dni później potwierdziły się najgorsze obawy wszystkich osób zaangażowanych w tę sprawę. Badania DNA nie pozostawiły żadnych wątpliwości odnalezione zwłoki należały do ofelii. W pierwszej połowie marca ciało dwudziestodwuletniej studentki zostało przetransportowane do Francji na wniosek złożony przez prawnika rodziny ofiary. W Paryżu przeprowadzono drugą sekcję, ale i tym razem wyniki badania wykluczyły udział osób trzecich. Wniosek lekarza sądowego był
podobny do tego, do którego doszedł jego węgierski odpowiednik. Śmierć nastąpiła z powodu uduszenia w wyniku utonięcia i była ona następstwem nieszczęśliwego wypadku lub odebrania sobie życia. W oficjalnym piśmie przesłanym francuskiemu prokuratorowi generalnemu ojciec zmarłej studentki zakwestionował wyniki obu sekcji, wciąż upierając się, że jego córka padła ofiarą przestępstwa po konsultacji ze swoim adwokatem wymienił on
wszystkie jego zdaniem, niejasności związane ze śledztwem i śmiercią córki. Obejmowały one między innymi, brak przeprowadzenia analizy okrzemek spłuc zmarłej, które pozwoliłyby określić, w którym. Nie fragmencie rzeki doszło do zgonu. Zauważył także, że węgierska policja nie sporządziła raportu z analizy logowań telefonu na trasie jej ostatniej drogi. Prywatny detektyw zatrudniony przez ojca dotarł do mężczyzny twierdzącego, że przechodząc
nocą z trzeciego na 4 grudnia 2008 roku, tuż przy moście łańcuchowym, słyszał kobiecy krzyk dobiegający gdzieś z mostu. Miało to miejsce tuż przed trzecią, a więc mniej więcej. I zaginięcia dwudziestodwulatki. Następnego dnia świadek zgłosił się na policję, ale śledczy nie wykazali zainteresowania. Kazali mu czekać w domu na stosowne wezwanie do złożenia zeznań. Jak się miało później okazać. Człowiek ten nigdy nie został
przesłuchany. Ostatnią wątpliwością ojca było miejsce odkrycia ciała. Znajdowało się ono w miejscu, w którym nie powinno. Wyłowiono je z tak zwanego martwego odpływu dunaju na wyspie czepel. Jest to zbiornik wodny połączony z rzeką woda z dunaju, płynąc z nurtem na południe nie wpływa do niego bezpośrednio. Gdyby faktycznie kobieta wpadła do rzeki w okolicach mostu łańcuchowego silny prąd rzeczny wyniósłby jej ciało daleko poza
Budapeszt. Jeden z francuskich ekspertów od ruchu rzek stwierdził nawet, że w ciągu 2 miesięcy, jakie minęły od chwili zaginięcia do znalezienia ciała. Zwłoki mogły przepłynąć dunajem nawet kilkaset kilometrów. Zdaniem ojca powyższe wnioski były mocnym dowodem przemawiającym za tym, że ktoś umieścił ciało jego córki we wspomnianym miejscu celowo, aby maksymalnie odwlec ich znalezienie. Francuska prokuratura przesłała
dokument prokuraturze węgierskiej, jednak tamtejsze władze pozostały głuche na prośby i apele ojca zmarłej studentki. Który nie doczekał się odpowiedzi zwrotnej. Naszym zdaniem dwudziestodwuletnia francuska nie padła w naszym kraju ofiarą żadnego przestępstwa o charakterze kryminalnym, choć rozumiemy, że okoliczności jej śmierci mogą budzić zrozumiałe wątpliwości zwłaszcza u osób najbliższych. Ofierze nie udało nam się bowiem ustalić, czy zmarła wskutek
nieszczęśliwego wypadku, czy popełniła samobójstwo. Pomimo trwających przez kilka następnych lat francuskich nacisków na budapeszteńską policję, w kwietniu 2014 roku śledztwo w sprawie śmierci studentki zostało oficjalnie zamknięte, pomimo zapewnień rodziny, że nie spocznie ona dopóki nie odkryje prawdy o ostatnich chwilach życia córki. Od tamtej pory a minęło już ponad 10 lat.
Nie pojawiły się w mediach nowe informacje o tej tajemniczej sprawie. Tajemniczej. Oczywiście dla Francuzów, bo zdaniem Węgrów żadnej tajemnicy tam po prostu nie było. Źródła wykorzystane do stworzenia materiału artykuły publikowane od grudnia 2008 do lutego 2010 roku na stronie dziennika lepa chrisja Artykuły na stronie dziennika leżurnal demans artykuł, opublikowany 3
grudnia 2009 roku na stronie lestu republico artykuł, opublikowany 9 kwietnia 2014 roku na węgierskim portalu hirado.
Specjalne wydanie Kryminatoriu. To tematyczny maraton złożony z wcześniej publikowanych odcinków, połączonych wspólnym motywem. Przygotowany z myślą o tych, którzy wolą dłuższe sesje słuchania - w samochodzie, podczas...
Premiera serialu „Prawo bestii” na Netfliksie to dobra okazja, żeby przypomnieć prawdziwą historię Mariusza Trynkiewicza - sprawę, która przed laty wstrząsnęła całą Polską. W tym materiale udostępniam szósty rozdział...
[reklama] Partnerem odcinka jest Oponeo.pl: https://www.oponeo.pl/kryminatorium #Oponeo #ZmieniamyOponyNaLepsze OPIS SPRAWY Z ODCINKA: Weteran armii Stanów Zjednoczonych ukradł z wojskowej zbrojowni w San Diego czołg...
[reklama] Kupuj kosmetyki i perfumy szybko oraz wygodnie na https://www.flaconi.pl/ Z kodem MYSZKA12 otrzymasz 12% rabatu do 19.11.2026*. *Rabat nie obowiązuje na marki i produkty wykluczone z promocji oraz nie łączy...
W noc pasterki 1976 roku, na drodze między Połańcem a Zrębinem, zginęły trzy osoby: młode małżeństwo oraz 12-letni chłopiec. Milicja od razu uznała to za zwykły wypadek drogowy. Tyle że żadnego wypadku nie było. To, co...