🕵️ [autorpomocja] Bilety na konwent znajdziesz tutaj: https://www.ebilet.pl/biznes/konferencje/kryminalne-miasto?partner=mymusiclive OPIS SPRAWY Z ODCINKA: Zabrano ją z domu bez ostrzeżenia. Przez dekady nikt nie wiedział, co się z nią stało. Rodzina miała tylko jedno zdjęcie i imię. A potem pojawił się podcast, który uruchomił lawinę.
Audio and video play straight from the show's own hosting. PodSubs stores and serves no media.
Transcript
From the show. Tap a time to play from there.
Czy podcast może naprawdę coś zmienić i nie nie tylko nagłośnić sprawę, ale doprowadzić do odkrycia prawdy? Po kilkudziesięciu latach w tej serii zaglądamy za kulisy głośnych śledztw dziennikarskich, które zamiast skończyć się na kilku odcinkach, uruchomiły lawinę zdarzeń. Zmieniły życie, ludzie, a czasem poruszyły całe państwa. W 2018 roku pewne dziennikarka ruszyła z drugim sezonem swojego podcastu. Tym razem nie opowiadała o zbrodni, ale o zagadce. Przed lat dziewczynce z
rdzennych terenów Kanady, która pewnego dnia zniknęła i nigdy nie wróciła do domu, rodzina szukała jej przez dekady. Dokumenty milczały. Urzędnicy rozkładali ręce, a jedynym tropem było stare zdjęcie i jej imię kleo. Jak udało się odnaleźć prawdę i co z niej wynikło? Posłuchajcie. Autopromocja w Polsce rynek true crime rośnie w siłę. Zagadek także wciąż czeka na
swój przełom o tych sprawach i nie tylko pogadamy już szesnastego i 17 maja we Wrocławiu podczas kryminalnego miasta jedynego konwentu true crime w Polsce to dwudniowe wydarzenie, na którym spotkasz twórców podcastów profilerów byłych śledczych i ekspertów. Od bezpieczeństwa wspólnie wejdziemy w świat kryminalistyki i kryminologii. I historii, które nie dają o sobie zapomnieć. Dołącz do nas. Zobacz, jak wygląda prawdziwe
śledztwo od kulis. Link do biletów znajdziesz w opisie odcinka. Krymina tori, um, otwieramy akta tajemnic? 7 maja 1965 roku w rezerwacie Indian cree, utworzonym w kanadyjskiej prowincji saska Chełm przyszło na świat dziewczynka. Ponieważ ówczesne władze Kanady wymuszały nadawanie rdzennym dzieciom imion maksymalnie z europeizowanych, a indianie z
tego plemienia nie posługiwali się nazwiskami, dziewczynka otrzymała 3 imiona kriopatra, semagańs nikotin. Najbliżsi nazywali ją po prostu kleo. Pierwszy okres jej życia praktycznie nie różnią się od dzieciństwa innych indiańskich dzieci z rezerwatu. W tamtym czasie rząd Kanady skupiony głównie na rozwoju białej części społeczeństwa, nie bardzo interesował się losem przedstawicieli tak zwanych pierwszych narodów, bez szans na
znalezienie dobrze płatnej pracy, odcięci od pomocy społecznej. Indianie żyli w skrajnej nędzy i ubóstwie. Zamknięci w rezerwatach zdani byli niemal wyłącznie na siebie dostęp do edukacji i opieki zdrowotnej był ograniczony, a oferowany im zatrudnienie ograniczało się do najcięższych i najgorzej opłacanych prac, których nie chcieli podejmować biali mieszkańcy. Brak pieniędzy, brak perspektyw, brak szans na poprawę sytuacji.
Do tego dochodziło poczucie izolacji i porzucenia. Głód, choroby i szerzący się alkoholizm wyniszczały społeczność rdzennych od środka. Populacja dramatycznie malała, ale pomimo to, jeśli wierzyć krewnym cleo, dziewczynka dobrze znosiła wszystkie trudy życia. Była pogodnymi, wiecznie uśmiechniętym dzieckiem, trochę psotna, trochę nieśmiała, ale zawsze posłuszna i odpowiedzialna. Uwielbiała zabawy z rówieśnikami i zbieranie polnych kwiatów.
Pierwsze lata jej życia mijały beztrosko być może dlatego, że jako kilkuletnia dziewczynka. Nie zdawało sobie sprawy z ponurej przyszłości, która ją czeka. Nie miała pojęcia o tym, co dorośli indianie nazywali przeklętym dniem dla małej kleo. On mógł nadejść w każdej chwili. To bez odpowiedzi bez ostrzeżenia i co najważniejsze, bez zgody jej rodziców. Ten przeklęty dzień w końcu nadszedł. Kiedy panią przyszli, nie miała
jeszcze 6 lat, wczesną wiosną siedemdziesiątego pierwszego roku przed jej domem zatrzymał się duży, lśniący samochód z dziwnymi symbolami po obu stronach i wysiadło z niego 2 białych mężczyzn, którzy natychmiast skierowali się do drzwi rozpadającej się chaty skleconej z przypadkowych kawałków drewna po rdzewiałej blachy i kartonowych płyt. Całą procedurę mieli wyćwiczoną niemal do perfekcji. Akcja przebiegała błyskawicznie, po wejściu do środka
przedstawili się jako pracownicy kanadyjskiego Ośrodka Pomocy społecznej. Ich wzrok szybko powędrował na siedzącą w kącie małą kleo. Złapali ją za rękę i wyprowadzili na podwórze protestującym rodzicom machnęli przed oczami plikiem urzędowych dokumentów. Prawo było prawem. Matka i ojciec kleo wiedzieli, że jakikolwiek opór nie miał najmniejszego sensu. Wystraszoną dziewczynkę czym prędzej zaprowadzono do
służbowego samochodu oznaczonego po bokach. Symbolem Ośrodka Pomocy społecznej usiadła na tylnym siedzeniu pomiędzy 2 groźnie wyglądającymi mężczyznami, którzy przez całą dalszą podróż nie odezwali się do niej ani jednym słowem, gdy odjeżdżali być może dziewczynka odwróciła się, aby przez tylną szybę patrzeć w milczeniu, jak jej rodzinny dom. Z każdą kolejną sekundą. Stawał się coraz mniejszy. Dlaczego 2 całkowicie obcych jej
ludzi zebrało ją siłą praktycznie niczego nie tłumacząc i nie wyjaśniając zapłakanym rodzicom, dlaczego zachowywali się jakby przyszli po niebezpiecznego przestępcę? Którego należało natychmiast posadzić w więzieniu. Przecież niespełna sześcioletnia dziewczynka nie zrobiła nic złego. Czy została porwana? Nie, czy był to akt zemsty również nie. Czy jej wywiezienie miało być karą dla niej lub jej rodziców? Oczywiście też nie. No właśnie to co spotkało kleo
tego przeklętego dnia, odbyło się całkowicie legalnie, a pracownicy opieki społecznej. Działali zgodnie z obowiązującym prawem, aby zrozumieć, co tak naprawdę się tam wydarzyło i dlaczego ówczesne władze Kanady były z tego tak dumne. Trzeba nieco przybliżyć ten kontrowersyjny proceder. Sprawa jest złożona i wielowymiarowa, więc postaram się opisać ją możliwie jak najprościej, dlatego tych z was, którzy dobrze znają temat kanadyjskich, legalnych łapanek,
proszę o wybaczenie wszelkich uproszczeń po powstaniu. W 1867 roku, Kanady jako państwa federalnego, zależnego od Wielkiej Brytanii. Królowa Wiktoria zaczęło się zastanawiać, jak postępować z tamtejszą rdzenną ludnością. By w przyszłości nie stało się zagrożeniem dla przebywających w Europie białych osadników, nie chciano, by w Kanadzie powtórzyły się problemy, z jakimi od lat borykali się sąsiedzi z południa i aby podporządkować sobie tubylczą
ludność i wyeliminować w przyszłości ich ewentualne roszczenia do ziem przodków. W 1876 roku uchwalono tak zwaną. Ustawę o indianach. Choć głównym celem ustawy było rozpoczęcie asymilacji rdzennej ludności Kanady, wykorzystano ją przede wszystkim do przejęcia niemal całkowitej kontroli nad życiem przedstawicieli pierwszych narodów. Tubylców przesiedlono, zamykając ich w utworzonych przez władze
rezerwatach. Jednocześnie zakazano im używania języków ich przodków oraz zmuszono do zmian imion na angielskie. Z czasemrząd Kanady zrozumiał, że dorosłych Indian trudno poddać asymilacji. Skierowano więc uwagę na ich dzieci. Im młodsze, tym lepiej w ramach specjalnego programu rządowego dzieci były siłą odbierane rodzicom przez pracowników opieki społecznej i kierowane do tak zwanych szkół rezydencjalnych państwowych placówek z internatem.
Prowadzonych głównie przez duchownych katolickich i protestanckich. Każde indiańskie dziecko miało spędzać w takiej szkole kilka lat, oderwane od rodziny, miał zapomnieć o swoich korzeniach, kulturze i językach przodków. Metody asymilacji były brutalne i bezwzględne. Często dochodziło tam do nadużyć ze strony opiekunów. Dzieci były bite, zastraszane, a nawet torturowane. Zdarzały się także przypadki wykorzystywania.
Po zakończeniu tej diabelskiej redukacji dzieci pozbawiono już swojej tożsamości i wspomnień były po prostu wypuszczane z ośrodków jako wolni obywatele Kanady otrzymywały kilka dolarów i musiały sobie radzić same. Szacuje się, że w drugiej połowie dwudziestego wieku w ten sposób przymusowo poddano asymilacji co najmniej 150000 indiańskich dzieci. Wielu z nich niestety nie przeżyło. Na początku lat sześćdziesiątych dwudziestego wieku władze Kanady
zmodyfikowały nieco podejście. Miało to związek z 2 czynnikami. Po pierwsze silnym wzrostem liczby urodzeń wśród rdzennych mieszkańców oraz spadkiem dzietności wśród białych kanadyjczyków z klasy średniej, w odpowiedzi postanowiono, że dzieci indiańskie będą trafiać nie do szkół rezydencjalnych, ale bezpośrednio do adopcji. Niektóre z nich oddawano rodzinom w u SAA nawet w Europie zakładano, że prywatne rodziny
będą lepszymi edukatorami niż państwo. Były również kwestie finansowe adopcyjni rodzice ponosili koszty wychowania i asymilacji, co znacznie odciążyło budżet państwowy. Dziś ten nieludzki program społeczny funkcjonuje już pod nazwą w luźnym tłumaczeniu szufelka lat sześćdziesiątych. Określenie to przy porównywało zmasowane wyłapywanie rdzennych dzieci, które swoje apogeum osiągnęło właśnie w latach sześćdziesiątych dwudziestego
wieku. Do czynności bezdusznego, nabierania na szufelkę śmieci, które postanowiono przenieść po cichu w inne miejsce, aby spróbować poddać je recyklingowi. Było to bardzo okrutne porównanie, ale niestety w dużej mierze prawdziwe. Proceder trwał w najlepsze aż do połowy lat dziewięćdziesiątych, wywołując coraz większe kontrowersje w mediach. Zdecydowana większość uprowadzonych dzieci już nigdy nie zobaczyła swoich biologicznych rodziców.
Według historyków do adopcji w tym okresie trafiło oficjalnie ponad 20000 dzieci. Nie brakuje jednak głosów, że te liczby i tak były znacznie zaniżone. Jednym z tych dzieci była kleo siłą odebrana rodzicom miała zostać prawidłowo reedukowana podobny los spotkał później jej młodsze rodzeństwo, 3 braci i 2 siostry.
Każde z nich trafiło w inne miejsce i każde, tak jak cleo doświadczyło traumy, jaką przeżywa dziecko. Nagle wyrwane ze swojego świata. Po latach 2 najmłodsi bracia kleo, Cameron i Johnny odnaleźli się przypadkiem jako dorośli mężczyźni. Od tej chwili postanowili, że już nic ich nie rozdzielił. Przysięgli też odnaleźć reszt rodzeństwa. Choćby mieli poświęcić na to całe życie, pomagała im w tym organizacja pozarządowa.
Założona w 2014 roku. Krajowa sieć rdzennych ocalałych z pomocy społecznej. Ten przełomowy dla Kanady projekt miał na celu nagłośnienie polityki, która doprowadziła do nieproporcjonalnie dużej liczby dzieci rdzennych mieszkańców, które w drugiej połowie dwudziestego wieku zostały siłą odebrane rodzicom, trafiając pod opiekę zupełnie obcych im ludzi. Jednocześnie organizacja zapewniała wsparcie tym ludziom oraz pomoc w odnalezieniu i
nawiązaniu kontaktu z członkami biologicznych rodzin. Dzięki wsparciu wolontariuszy, z których wielu samych padło ofiarą programu o tej szufelki, Cameron i Johnny odnaleźli najpierw brata Marka, a później 2. Siostry April ianet. Wszyscy zostali adoptowani przez rodziny kanadyjskiej klasy średniej. Nie natrafili jednak na żaden ślad po kleo, jakby ich najstarsza siostra nigdy nie istniała. Ich celem stało się więc odnalezienie jej lub
przynajmniej. Poznanie prawdy o jej losach czy tak jak oni została adoptowana? Czy trafiła do ośrodka wychowawczego? No i w ogóle, czy jeszcze żyła, czy pamiętała, kim jest, a może jej Duch już dawno opuścił ciało i połączył się z duchami przodków? Jeśli nie żyła, no to chcieli wiedzieć jak zmarła. Dlaczego i gdzie spoczywają jej szczątki, ale jak odnaleźć kogoś, o kim nikt nawet nie wie, bo dysponowali jedynie jednym
starym zdjęciem zrobionym tuż przed wywiezieniem kleo. Na tej fotografii widniała dziewczynka o krótkiej, chłopięcej fryzurze z równą grzywką ubrana była w golf w biało czerwone paski, smutnym wzrokiem spoglądała w obiektyw, wiedzieli tylko jak wyglądała w wieku 5 lat i nic więcej. Nie znali dokładnej daty, jej urodzenia, nie wiedzieli jakie ma nowe nazwisko, jakie mogłoby otrzymać. Nie mieli pojęcia, czy po odebraniu rodzicom została w
Kanadzie równie dobrze mogła trafić przecież do Stanów Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, a nawet Australii czy Nowej Zelandii. Rodzeństwo wynajęło prawnika, który w ich imieniu próbował zdobywać informacje jakimiś oficjalnymi kanałami, ale niestety szybko spotkał na mur nie do przejścia. Urzędnicy kanadyjskiego departamentu do spraw rdzennej ludności. Bezradnie rozłożyli ręce, nie dysponowali dokładnymi danymi na temat liczby dzieci siłowo przejętych w latach
sześćdziesiątych przez opiekę społeczną. Podobna odpowiedź przyszła z krajowej bazy danych osób adoptowanych. Rząd prowincji sa skaczeła n. Odpisał, że jeśli poszukiwana osoba opuściła kanadę, należy wystąpić o informacje do kraju, w którym zamieszkała. Jeśli natomiast trafiła do Stanów Zjednoczonych odpowiednie wnioski trzeba było składać oddzielnie. W każdym stanie. Znalezienie kleo przypominało szukanie igły w stogu siana, tym bardziej, że większość pism
wysyłanych w imieniu rodzeństwa. Pozostawała bez odpowiedzi, a te, które nadeszły, zawierało jedynie lakoniczne formułki. Nic nie wiemy. I nic nie możemy szybko stało się jasne, że nie mogą liczyć na pomoc ze strony państwa i wtedy niespodziewanie z pomocą przyszedł kuzyn ich matki. Był początek 2017 roku. Starszy już indianin rozpoznał cleo na starym zdjęciu pod wpływem wzruszenia przypomniał
sobie plotki, które krążyły kilka lat po jej zniknięciu. Opowiadane wśród tych, którzy wciąż naiwnie wierzyli, że dziewczynka wróci. Niestety historia, którą przytoczył, nie miała szczęśliwego zakończenia, choć jego wspomnienie było już zatarte przez czas dobrze pamiętał, co mówiono, że kleo trafiło do zamożnej amerykańskiej rodziny. Zamieszkała w dużym domu, gdzieś w stanie arkansas, mimo że niczego jej nie brakowało, nigdy
nie było tam szczęśliwa. Czuła się obco w świecie, do którego nie pasowała. Wytrzymała kilka lat wciąż tęskniąc za rodzinnym rezerwatem. Była już nastolatką, gdy pewnego ranka jak zwykle wyszła z domu do szkoły, jednak tamtego dnia nie wsiadła do szkolnego autobusu. Zamiast tego wyruszyła w pierwszą wędrówkę na północ w stronę swojej ojczyzny. Zamierzała autostopem dotrzeć do miejsca, z którego kiedy się zabrano. Niestety gdzieś po drodze wpadła
pod samochód i zginęła na miejscu. Została pochowana w bezimiennym grobie gdzieś pośrodku niczego. Tyle zapamiętał stare indianin, ale czy można było mu wierzyć? Tym bardziej, że sam zaznaczał, iż powtarza jedynie plotki zasłyszane od innych. Czy to możliwe, by ludzie, którzy w większości nie umieli nawet czytać ani pisać, dotarli do takich informacji? Skoro wykształcony prawnik nie
potrafił ustalić zupełnie nic? Pomimo braku pewności po wysłuchaniu tej historii rodzeństwo zaczęło na poważnie zakładać najgorsze. Bo jeśli kleo faktycznie nie żyła, no to chcieli przynajmniej wiedzieć, czy jej śmiercią kiedykolwiek zajęły się odpowiednie służby, a przede wszystkim odnaleźć jej grób, chociażby był nieoznaczony. Ich największym marzeniem stało się teraz sprowadzenie ich szczątków do prawdziwego domu. Brak postępów w rodzinnym
śledztwie sprawiał jednak, że z czasem ta Nadzieja zaczęła gasnąć. Aż w końcu trafili na podcast, który tknął w nich nową wiarę, bo przecież Nadzieja umiera ostatnia. Dziennikarka koni łoker, podobnie jak oni, miała indiańskie korzenie. Jej przodkowie również należeli do plemienia cree i pochodzili z prowincji za skaczełam. Od lat zajmowała się
nagłaśnianie problemów, z jakimi wciąż mierzy się rdzenna ludność Kanady. W 2016 roku stworzyła podcast pod tytułem missing and murder. Czyli zaginionej zamordowany poświęcony przypadkom przemocy wobec indiańskich kobiet z Kanady i u SA. Według oficjalnych policyjnych statystyk, to właśnie przedstawicielki tej grupy etnicznej z Ameryki Północnej najczęściej stają się ofiarami zabójstw, zaginięć, uprowadzeń, wykorzystywania oraz zmuszania
do nierządu. Wskaźnik tych przestępstw jest we wszystkich wspomnianych przypadkach prawie 10 razy wyższy niż w przypadku kobiet z pozostałych grup. Pierwszy sezon podcastu dotyczył zabójstwa Albert i Williams dwudziestoczteroletniej indianki, która zaginęła pod koniec sierpnia 89 roku w Kolumbii brytyjskiej. Jej nadzie ciało odnaleziono 3 tygodnie później. Okoliczności zbrodni przez lata pozostawały niewyjaśnione koni.
Walker dotarło do osób posiadających informacje, których nigdy nie przekazali policji. Skłoniła ich do zwierzeń, a to zaowocowało ośmio odcinkową serią, w której stopniowo odkrywała prawdę o tej nierozwiązanej zbrodni. Przyczyniła się do jej wyjaśnienia po niemal 28 latach. Przy okazji autorka zwróciła uwagę opinii publicznej na tak zwaną autostradę łez złą sławą owiane ponad 700 kilometrowy odcinek kanadyjskiej autostrady
numer 16 w Kolumbii brytyjskiej od początku lat siedemdziesiątych dochodziło tam do licznych zabójstw i zaginięć młodych kobiet. Organizacje pozarządowe szacują, że liczba ofiar przekracza dziś 100, z czego zdecydowaną większość stanowią Kobiety. Pochodzenie rdzennego. Tymczasem jeszcze w 2010 roku kanadyjska królewska policja konna upierała się, że faktyczna liczba ofiar nie przekracza 18. Pierwszy sezon podcastu cieszył się ogromną popularnością w
Kanadzie i Stanach Zjednoczonych. Zdobył nawet kilka nagród, a przy okazji nagłośnił temat, który przez dekady był konsekwentnie zamiatany pod dywan, czyli przemoc wobec rdzennych kobiet. Rodzeństwo kleo wysłuchało wszystkich odcinków z ogromnym zainteresowaniem. Czy ktoś mógłby skuteczniej Odkryć prawdę o ich siostrze niż właśnie ta dziennikarka i teraz podcasterka? Gdy kilkanaście miesięcy później
koni łoker poszukiwało tematu do drugiego sezonu zaginionych i zamordowanych, otrzymała obszerny list. Rodzeństwo kleo opisało w nim historię swojej rodziny oraz okoliczności, w jakich dzieci zostały odebrane przez opiekę społeczną. Do listu dołączyli fotografię ich pięcioletniej siostry. Dziennikarka była oczarowana dziewczynką ze zdjęcia, która przyszła na świat w tym samym rezerwacie co ona sama od razu poczuła, że to właśnie ona
powinna być bohaterką kolejnego sezonu podcastu, tym bardziej, że jego autorka doskonale zdawała sobie sprawę z tego, że gdyby urodziła się kilkanaście lat wcześniej ją także mógłby spotkać ten sam okrutny los. Premiera drugiego sezonu podcastu odbyła się w marcu 2018 roku. Zgodnie z pod tytułem, szukając cleo koncentrowała się na próbie odkrycia losów dziewczynki, którą wiosną siedemdziesiątego pierwszego roku siłą zabrano z rodzinnego domu i wywieziono w
nieznanym kierunku. Od tamtej chwili słuch po niej zaginął. Nie było nawet wiadomo, czy wciąż żyje. A jeśli tak, to jak wygląda jej życie, korzystając ze swoich licznych kontaktów koni? Walker crock po kroku analizowała wszelkie możliwe tropy. Dotarła do byłych pracowników opieki społecznej, którzy pod warunkiem pełnej anonimowości. Zgodzili się jej pomóc przekopano 1000 stron archiwalnych i dokumentów. Poruszono najdalsze zakamarki
ludzkiej pamięci nakłoniono do zwierzeń dziesiątki osób, które w latach sześćdziesiątych były mniej lub bardziej zaangażowane w kontrowersyjny proceder odbierania dzieci indiańskim rodzinom, wreszcie łącząc ze sobą na pozór niepasujące elementy układanki. Udało się odnaleźć właściwe tropy. Co ciekawe, koni dotarła nawet do Kobiety, która przez kilka lat. Była szkolną koleżanką, kleo chodziły do tej samej klasy,
siedziało w jednej ławce i bardzo się zaprzyjaźniły. W podcaście pojawiło się też poruszająca rozmowa z małżeństwem, które pełniło funkcję dyrektorów biura do spraw opieki społecznej w prowincji za skaczełam. Właśnie w tym czasie, gdy zniknęło cleo, to ich podpisy widniały na urzędowych dokumentach, które pokazano rodzicom dziewczynki w dniu jej odebrania. Choć 10 odcinków drugiej serii podcastu nie odpowiedziało, może
na wszystkie zadawane przez rodzeństwo dziewczynki. Pytania pozwoliło jednak odkryć wiele faktów na temat jej dalszych losów. Przy okazji dziennikarce udało się zwrócić uwagę opinii publicznej na sprawę kontrowersyjnego programu społecznego, za pomocą którego władze Kanady próbowały siłowo zasymilować najmłodszych przedstawicieli rdzennej ludności. Po wywiezieniu z rezerwatu kleo trafiła najpierw do reginy
stolicy prowincji saska. Zaczęłam i tam umieszczono ją w tak zwanym ośrodku przejściowym, gdzie urzędnicy mieli zadecydować o jej dalszym losie. Nie została skierowana do jednej ze szkół rezydencjalnych, które cieszyły się złą sławą. Zamiast tego wpisano ją na listę dzieci przeznaczonych do adopcji zagranicznej. W ten sposób kilka tygodni później. Wyjechała do Stanów Zjednoczonych. Zgłosiło się panią małżeństwo z niewielkiego miasteczka, merton w stanie New Jersey, Louis i
leonor madonia. Para należała do zamożnej i szanowanej części lokalnej społeczności. Mieli już syna Luisa juniora, ale pragnęli mieć również córeczkę. Niestety komplikacje po pierwszym porodzie sprawiły, że kolejną ciążę odradzili im lekarze. Zdecydowali się więc na adopcję, gdy pewnego dnia w ich domu pojawiła się sześcioletnia indiańska dziewczynka. Pokochali ją od razu, jakby była ich własnym córką. Od początku robili wszystko, by
niczego jej nie brakowało. Otaczali ją opieką, poświęcali jej każdą wolną chwilę. Niedługo potem cleo już jako kleo madonia rozpoczęła naukę w szkole podstawowej, jednak od samego początku nie potrafiło się odnaleźć w nowym środowisku nie mogło zapomnieć o swoich biologicznych rodzicach, choć nie wiedziała, jak mogłaby się z nimi skontaktować.
Od chwili przyjazdu do USA cleo sprawiała poważne problemy wychowawcze w domu, niszczyła zabawki, odmawiała jedzenie, nie chciała chodzić do szkoły. Przybrani rodzice, wykazując się niezwykłą cierpliwością, znosili jej zachowanie. Mieli nadzieję, że z wiekiem dziewczynka się uspokoi i zacznie spełniać ich oczekiwania. Nie inaczej było w szkole, do której chodziła nauczyciele określali ją mianem kłopotliwego dziecka, wykazywała dużą agresję
w stosunku do swoich rówieśników. Nad niektórymi z nich miała się nawet znęcać fizycznie spowoduje niewłaściwego zachowania kilka razy jej adopcyjni rodzice byli wzywani na rozmowę do dyrektora szkoły. W zasadzie miała tylko jedną przyjaciółkę, z którą utrzymywała bliski kontakt. Pisała do niej listy, w których otwarcie dzieliła się swoimi przemyśleniami. Ich lektura pozwalała spojrzeć na jej stan psychiczny z dużym niepokojem. Mając 11 lat cleo napisała, że
chce kupić sobie pistolet, aby chronić się przed wykorzystaniem. Nie wiadomo, czy jej lęk był wytworem dziecięcej wyobraźni, czy może wynikało to z realnych doświadczeń? Zdaniem autorki podcastu mogło to być efektem traumy po przemocy. Być może jeszcze w ośrodku przejściowym, choć nie ma na to dowodów. W kolejnym liście. Rok później przyznała przyjaciółce, że zamierza uciec z domu i utopić się w oceanie. Później pisała, że rzuci się
podszkolny autobus lub skoczy z dachu ze szkoły. Wizyty u psychologa, na które państwo ma donia wydawali znaczne kwoty, początkowo przynosiły poprawę. Stan psychiczny kleo zaczął się stabilizować, co uśpiło czujność rodziców. W rzeczywistości jednak dziewczynka wciąż była tykającą bombą. 22 grudnia 78 roku doszło do tragedii, której nie udało się uniknąć tamtego dnia podczas
nieobecności rodziców w domu trzynastoletnia kleo znalazła w nocnej szafce swojego przybranego ojca. Naładowany rewolwer przyłożyła broń do głowy i pociągnęła za spust. Zginęła na miejscu. Cleo została pochowana na miejscowym cmentarzu. Policja przeprowadziła krótkie śledztwo. Uznano, że doszło do nieszczęśliwego wypadku. Przybranie rodzice nie zakwestionowali tych ustaleń po
emisji drugiego sezonu podcastu prawda o losach kleo po niemal pół wieku wreszcie ujrzała światło dzienne. Żadne z jej pięciorga rodzeństwa nie uwierzyło, że broń w rękach ich nastoletniej siostry wypaliła zupełnie przypadkowo. Przecież w swoich listach do przyjaciółki wielokrotnie zapowiadała, że się zabije. Byli przy tym absolutnie przekonani, że do jej śmierci przyczynił się zły stan psychiczny i siostry, spowodowany siłowym wyrwaniem
dziecka z rodzinnego domu. Winą za jej śmierć obarczyli ówczesne władze państwowe, które wdrażając bezduszny program asymilacji, zupełnie nie przewidziały dramatycznych skutków, jakie niesie takie działanie. Choć z drugiej strony może właśnie to przewidziano tylko, że nikogo to nie obchodziło w myśl zasady, cel uświęca środki. Choć rozwiązanie tej zagadki nie przyniosło rodzinie ukojenia. Posłużyło czemuś znacznie ważniejszemu przypomnieniu o
ogromie krzywd, jakich najmłodsi przedstawiciele pierwszych narodów. Doświadczali z rąk władz państwowych historia kleo znów rozpaliła w Kanadzie debatę na temat jednego z najciemniejszych rozdziałów najnowszej historii tego kraju. I wtedy padło jedno z najważniejszych pytań, które długo odbijało się echem w opinii publicznej czy polityczne elity jakiegokolwiek państwa, kierując się przekonaniem o własnej wyższości.
Mają prawo próbować stworzyć społeczeństwo idealne, dopuszczając się na mniejszościach etnicznych, kulturowego ludobójstwa. Na sam koniec tej trudnej historii pozwolę sobie na krótki segment konwentowo auto promocyjny. Słuchajcie, zostało już nieco ponad 100 dni 100 dni do kryminalnego miasta jedynego w Polsce konwentu tru crime, więc od teraz co jakiś czas będę
podrzucać wam tutaj w odcinkach małe aktualizacje. Pracujemy prężnie nad tym, aby wydarzenie stało na najwyższym poziomie. I jednym z naszych partnerów w tej edycji będzie wyższa szkoła prawa we Wrocławiu, gdzie znajdziecie między innymi taką specjalną. Jak kryminologia i kryminalistyka eksperci z tej uczelni poprowadzą dla nas prelekcje, warsztaty bezpośrednio na terenie miasteczka konwentowego. Można powiedzieć, że powstanie tym samym trzecia zupełnie nowa
przestrzeń, taka bardziej warsztatowa obok wiadomo sceny głównej i sceny podcastów live, a w nim znajdziemy między innymi stoisko kryminalistyczne z możliwością nauki. Pobierania śladów daktyloskopijnych, a dla posiadaczy biletów vip będę warsztaty z oględzin miejsca zbrodni. Oczywiście w formie zaaranżowanej. A to dopiero początek, jeśli ktoś z was interesuje się tru krajem myśli o zmianie drogi życiowej, stoi przed wyborem studiów albo zwyczajnie nie jest
pewny, co chce robić w życiu, a ta tematyka kryminalna cały czas gdzieś tam się kręci po głowie, to uważam, że udział w takim konwencie może dać odpowiedź na naprawdę wiele pytań i być może odmienić życie. Szczerze, gdybym ja trafił na takie miejsce wcześniej i zainteresowałbym się w ten sposób tematem kilkanaście lat temu. Prawdopodobnie nie poszedłbym na politechnikę, która kompletnie nie była dla mnie i nie straciłbym 4 lat na naukę rzeczy, które zwyczajnie mnie nie interesowały i nie
interesują do dziś i z którymi jak widzicie nie mam obecnie żadnej styczności. Dlatego serdecznie was zachęcam kryminalne miasto to dwudniowy konwent dla fanów true crime z warsztatami. Ekspertami policjantami i oczywiście podcasterami widzimy się szesnastego i 17 maja we Wrocławiu w hali stulecie. Bilety znajdziecie w serwisie e bilet. Źródła wykorzystane do
Specjalne wydanie Kryminatoriu. To tematyczny maraton złożony z wcześniej publikowanych odcinków, połączonych wspólnym motywem. Przygotowany z myślą o tych, którzy wolą dłuższe sesje słuchania - w samochodzie, podczas...
Premiera serialu „Prawo bestii” na Netfliksie to dobra okazja, żeby przypomnieć prawdziwą historię Mariusza Trynkiewicza - sprawę, która przed laty wstrząsnęła całą Polską. W tym materiale udostępniam szósty rozdział...
[reklama] Partnerem odcinka jest Oponeo.pl: https://www.oponeo.pl/kryminatorium #Oponeo #ZmieniamyOponyNaLepsze OPIS SPRAWY Z ODCINKA: Weteran armii Stanów Zjednoczonych ukradł z wojskowej zbrojowni w San Diego czołg...
[reklama] Kupuj kosmetyki i perfumy szybko oraz wygodnie na https://www.flaconi.pl/ Z kodem MYSZKA12 otrzymasz 12% rabatu do 19.11.2026*. *Rabat nie obowiązuje na marki i produkty wykluczone z promocji oraz nie łączy...
W noc pasterki 1976 roku, na drodze między Połańcem a Zrębinem, zginęły trzy osoby: młode małżeństwo oraz 12-letni chłopiec. Milicja od razu uznała to za zwykły wypadek drogowy. Tyle że żadnego wypadku nie było. To, co...