Dom za bezcen, ale morderstwo w tle. Kupił i wytrzymał 28 dni | 374.
44 minAudio
[płatna współpraca] Oglądaj horror Rytuał od piątku 13 czerwca tylko w kinach! 00:00 - Wstęp 1:40 - Film Rytuał 3:19 - Sprawa Amityville OPIS SPRAWY Z ODCINKA: Gdy w jednym z domów w amerykańskiej wsi Amityville doszło w listopadzie 1974 roku po potwornej zbrodni, w której od kul zginęła sześcioosobowa rodzina - nikt jeszcze wówczas nie przypuszczał, że ich śmierć stanie się wkrótce początkiem mrocznej legendy o nawiedzonym domu, duchach, opętaniu i siłach nadprzyrodzonych. Jedni w to wierzyli, inni pukali się w czoło. Ale wszyscy byli zgodni - tak przerażającą zbrodnię mógł popełnić tylko opętany. Tylko czym? Duchami czy żądzą krwi? To pytania pozostawało otwarte.
Audio and video play straight from the show's own hosting. PodSubs stores and serves no media.
Transcript
From the show. Tap a time to play from there.
Amityville już sama ta nazwa wywołuje gęsią skórkę u wszystkich miłośników horrorów na całym świecie. Historia amerykańskiej rodziny, która została wypędzona ze swojego wymarzonego domu przez przerażające siły nieczyste i to niespełna miesiąc po ich przeprowadzce, stała się chyba najsłynniejszą historią o duchach, demonach, opętaniu oraz odwiecznej walce dobra ze złem. Paranormalne zjawiska, jakie miały tam miejsce, niemal natychmiast stały się inspiracją
dla twórcy bestsellerowej powieści. Gdy doszły do tego późniejsze hity filmowe, spokojna wieś na long Island stała się najważniejszym miejscem na mapie nawiedzonych domów, niejako spychając w cień prawdziwe wydarzenie, które przyczyniły się do powstania tej słynnej legendy. Lewitujące łóżka zielony szlam ściekający ze ścian, przerażające zjawy czy demoniczne oczy. Wpatrujące się zza okna w domowników okazały się być znacznie ciekawsze niż tragiczna
śmierć sześcioosobowej rodziny rodziny, która w listopadzie 74 roku wstrząsnęła amitvil. Zdradzę wam coś, zanim na dobre wciągnąłem się w tematykę true crime. Moją największą zajawką były horrory i do dziś od czasu do czasu lubię wracać do tych mrocznych historii, żeby poczuć ten. Kontrolowany strach. Jak dobrze wiecie w krymina tori umrzadko poruszam tematy związane ze zjawiskami paranormalnymi, ale tym razem postanowiłem zrobić wyjątek. Jest ku temu świetna okazja do
polskich kin wchodzi właśnie nowy horror zatytułowany rytuał film o opętaniu złych mocach i egzorcyzmach. Ten odcinek powstał we współpracy z kino świat dystrybutorem filmu. Rytuał to film, który przyciągnął mnie nie tylko ze względu na tematykę, ale też nazwiskiem, które robi wrażenie. W głównej roli występuje al pacino. Legenda kina, tym razem jako doświadczony duchowny, który razem z młodym księdzem podejmuje się odprawienie egzorcyzmów.
To nie jest kolejny horror klasy b, tu czuć ciężar i powagę tematu. Film powstał na motywach prawdziwej historii m Schmidt, która w latach dwudziestych ubiegłego wieku przeszła serię brutalnych egzorcyzmów. Co ciekawe, to właśnie ta sama historia zainspirowała też twórców kultowego egzorcysty. Pamiętam, że oglądałem go jako dzieciak i przez długie lata, kiedy ktoś mówił horror, to właśnie sceny z tego filmu miałem przed oczami. Jak wiecie, filmy inspirowane faktami, to moja ulubiona
Kategoria. Jeżeli dochodzi do tego mroczna i tajemnicza fabuła, to już nic więcej mi nie trzeba, a skoro ona w jedzeniach mowa w dzisiejszym odcinku przyjrzymy się historii, która od dekad budzi kontrowersje. Czy w domu wami tiville naprawdę straszyło, czy nawiedzone mogą być miejsca, a może tylko ludzie, którzy w nich mieszkają, czy straszyły ich duchy, czy może to były po prostu ich własne demony? Niech ten odcinek będzie dla was rozgrzewką przed seansem rytuału, który już w najbliższy
piątek 13 czerwca trafi do polskich kin. Ja już ten film widziałem i powiem jedno, warto zobaczyć. Krymina tori, um, otwieramy akta tajemnic? Spokojna wieśami TV położona na południowym wybrzeżu long Island w stanie Nowy Jork. Przez dekady nie wyróżniała się niczym szczególnym ładne domy wybudowane w amerykańskim stylu
kolonialnym, zamieszkałe przez społeczność klasy średniej. Ulice porośnięte drzewami i widok na zatokę. To wszystko tworzyło obraz idealnego miejsca do życia. Dla wielu rodzin szukających ucieczki od wielkomiejskiego zgiełku. Wielkim atutem tej wsi było bezpieczeństwo jej mieszkańców. Nie dochodziło tam praktycznie do żadnych przestępstw o charakterze kryminalnym, nie mówiąc już o popełnianiu zbrodni. Takie rzeczy zdarzały się w miastach, ale nie u nas.
Jako policjanci mieliśmy niewiele do roboty, nie licząc bardzo rzadkich interwencji z powodu zakłócenia ciszy nocnych przez imprezującą młodzież. Ale nieoczekiwanie ten harmonijny wiejski spokój został brutalnie przerwany. Późnym popołudniem 13 listopada 1974 roku. Ten dzień na zawsze zmienił historię, nie tylkoamitiville, ale i całej Ameryki. Około godziny 18:00 w miejscowym
barze pojawił się dwudziesto, trzyletni roni de failo był wyraźnie spanikowany i roztrzęsiony. Krzyczał, że cała jego rodzina została zastrzelona. Odkrył ich ciała, gdy wrócił z pracy do domu. Kto ich zabił i Dlaczego nie miał zielonego pojęcia 4 stałych bywalców baru postanowiło pojechać z ro. Nim na ocean Avenue, aby sprawdzić, co się tam stało. Wśród nich było 2 dobrych kolegów, joe i bobby, i to właśnie oni chwilę później wbiegli przez otwarte drzwi
wejściowe do środka dwupiętrowego domu oznaczonego numerem 112. Makabrycznego odkrycia jako pierwszy dokonał bobi po wejściu do sypialni rodziców roniego zauważył 2 ciała leżące nieruchomo w łóżku. Na plecach mężczyzny widoczna była rana wlotowa po kuli, chwilę później schodami z pierwszego piętra zbiegł joe. Jego twarz była blada jak ściana. Gdy informował resztę, że w jednym z pokoi na Górze także znajdowały się 2 ciała jovi, natychmiast podszedł do
znajdującego się w kuchni telefonu i o dokonanym odkryciu powiadomił policję. Funkcjonariusze departamentu policji hrabstwa sa folk przybyli na miejsce dosłownie kilka minut później. To, co zastali w środku, przeraziło niedoświadczonych policjantów. We wnętrzu eleganckiego domu zobaczyli coś, czego żaden z nich do tej pory nie widział i nigdy nie spodziewał się zobaczyć. To była prawdziwa Rzeź, nie
czworo, jak powiadomił ich telefonicznie joe, ale sześcioro członków mieszkającej w tym domu rodziny defejo zostało brutalnie zabitych podczas snu. Miejsce zbrodni wyglądało jak stanie go horroru. Ojciec matka 2 ich najmłodszych synów oraz 2 córki nie żyli co najmniej od kilkunastu godzin. Wszyscy zostali zastrzeleni z broni palnej z bliskiej odległości, tak jakby to była mafijna egzekucja. Zginęli podczas snu, zupełnie nieświadomi zagrożenia.
No i ciałach nie było oznak walki. Jedynym ocalałym z tej całej masakry był roni przybyłym na miejsce policjantom. Powiedział, że przeżył tylko dlatego, że od rana był w pracy wyraźnie wstrząśnięty i zszokowany powtarzał w kółko nie pytany, że musiał to być jakiś zorganizowany napad. Wskazał też możliwy motyw mafijne porachunki. Policjanci byli zdziwieni, mafia wami TV. Tam nigdy nie było nawet żadnego
gangu, a co dopiero mafia, ale roni szybko rozwiał ich wątpliwości. Powiedział, że wuj i jego ojca, niejaki Peter de fejo, należał do włoskiej mafii z Nowego Jorku i od pewnego czasu miał z ronaldem seniorem na pieńku. O co poszło? Tego za bardzo nie wiedział zgadywał, że być może o pieniądze nie miało to jednak większego znaczenia. Ważne było to, że według przypuszczeń roniego włoska mafia wydała na jego rodzina.
Wyrok śmierci wskazał też potencjalnego sprawcę. Zabójcą miał być jeden z mafijnych egzekutorów pracujących dla Petera. Luis walijnik policjanci od samego początku traktowali jedynego ocalałego jako ofiarę z uwagi na podejrzenie udziału nowojorskiej mafii. Założyli, że roni także miał zostać zabity, a co za tym szło w dalszym ciągu istniało ryzyko, że zabójca wróci, aby dokończyć dzieła. W związku z tym dwudziesto
trzylatek został przewieziony na miejscowy posterunek policji. Gdzie zapewniono mu bezpieczny nocleg oraz wszelką niezbędną pomoc. Jeśli gdziekolwiek roni, mógł czuć się bezpiecznie, to właśnie tam. Mając go pod naszymi skrzydłami, próbowaliśmy wydobyć od niego jakiekolwiek informacje mogące pomóc nam w ustaleniu tożsamości sprawcy oraz faktycznych powiązań jego ojca z nowojorską mafią. Aby dotrzeć do prawdy, musieliśmy najpierw dowiedzieć się czegoś więcej o zabitej
rodzinie. Od samego początku był chętny do współpracy, choć nadal był wyraźnie wstrząśnięty. Zgodził się opowiedzieć policjantom o swoich podejrzeniach w tym samym czasie śledczy postanowili dowiedzieć się także czegoś więcej o ronin, głównie po to, aby ustalić, czy był on człowiekiem na tyle wiarygodnym, aby jego opowieścią o rzekomych mafijnych powiązaniach można było traktować poważnie. Rodzina de fejk wprowadziła się
do domówami TV w 1965 roku. Posiadłość zbudowana w stylu kolonialnym była jednym z bardziej okazałych domów w tej wsi. 3 kondygnacje przestronny ogród prywatny, hangar na Łódź oraz widok na kanał. To wszystko tworzyło wizerunek miejsca idealnego do życia dla siedmioosobowej rodziny. Ronald senior pracował w należącej do swojego teścia firmie zajmującą się sprzedażą samochodu.
Był człowiekiem ambitnym, ale także znanym z wybuchowego temperamentu, surowy, apodyktyczny, kontrolujący zwłaszcza wobec własnych dzieci. Takimi słowami opisał go jego najstarszy syn, matka roniego luis. Była osobą cichą i podporządkowaną. Wychowana w katolickim duchu poświęciła się wychowaniu dzieci i prowadzeniu domu. Para doczekała się pięciorga dzieci. Oprócz najstarszego z nich dwudziesto trzyletniego ronalda juniora miała 2 córki i 2 synów.
Osiemnastoletnią down trzynastoletnią, alison dwunastoletniego Marka oraz najmłodszego dziewięcioletniego Johna. Z pozoru tworzyli idealną rodzinę, szanowaną przez lokalną społeczność, ale jak się okazało, atmosfera w ich domu była daleka od idylli za zamkniętymi drzwiami. Od wielu lat narastały wewnętrzne konflikty i napięcia, doskonale ukrywane pod fasadą typowej amerykańskiej rodziny klasy średniej.
Już pierwsze przesłuchanie sąsiadów ofiar wykazały, że najwięcej kłopotów i zmartwień od dawna przyprawią rodzicom. Ich najstarszy syn ronald de fail Junior od najmłodszych lat miał problemy z zachowaniem. Był impulsywny, agresywny i miał trudności w relacjach z ojcem. Rządzący w domu twardą ręką ronald senior często stosował wobec niego przemoc. Zarówno tę fizyczną, jak i emocjonalną nie inaczej traktował pozostałych członków rodziny, ale nie ulegało
wątpliwości, że to właśnie roni obrywał od niego najmocniej. Miał także mnóstwo problemów poza domem nie radził sobie w szkole, nie miał wielu przyjaciół, zachowując się jak typowy buntownik i outsider. Właśnie tak był traktowany przez swoich rówieśników. Poczucie społecznej izolacji sprawiło, że szybko popadł w problemy z używkami. Już jako nastolatek regularnie zażywał mocne środki psychoaktywne, a także nadużywał alkoholu.
W jego zachowaniu coraz częściej pojawiały się napady wściekłości, paranoja i głębokie zaburzenia nastroju. Rodzice zaniepokojeni jego stanem podjęli próbę leczenia psychiatrycznego, ale ich zbuntowany syn nie wykazał nawet najmniejszej chęci współpracy. Jednocześnie w ramach szeroko rozumianej motywacji, a ojciec zaczął przekazywać mu znaczne sumy pieniędzy. Liczył, że dzięki temu wyrobił swojego niesfornego syna poczucie odpowiedzialności. Zatrudnił go nawet w rodzinnej firmie samochodowej.
Roni nie przekładał się jednak do swoich obowiązków, często się spóźniał lub wychodził z pracy bez informowania o tym przełożonego. Otrzymane od ojca pieniądze wydawał na alkohol i narkotyki na ten sam cel przeznaczał swoją wypłatę. Sytuację pogarszała się z każdym rokiem. Relacje między ojcem a synem stawały się coraz bardziej napięte. Dochodziło do awantur, wyzwisk, a nawet gróźb. Kilka tygodni przed zbrodnią w trakcie jednej z ostrych kłótni
roni wycelował w twarz ojca swoją strzelbę myśliwską. Jakiś czas wcześniej kupił ją najzupełniej legalnie, aby wraz z kolegą postrzelać do kaczek. Ojciec nie traktował tego incydentu poważnie, aż do czasu, gdy wściekły roni nacisnął na spust. Broń nie wypaliła, choć jak się okazało, była naładowana. Po tym wydarzeniu pomiędzy ojcem a synem zapanował względny spokój. Nie trwał on jednak zbyt długo. Tydzień później roni znowu
podpadł ojcu. Jak upozorował napad na samego siebie? Gdy szef wysłał go do banku z poleceniem wpłacenia dużej sumy pieniędzy pochodzących z utargu, po czym zadzwonił na policję, aby zgłosić, że jakiś zamaskowany napastnik grożąc mu bronią, okradł go, gdy czekał w aucie na zmianę świateł. Szef ro niego uwierzył swojemu pracownikowi, ale jego ojciec od samego początku był podejrzliwy. Przeprowadził swoje własne śledztwo i szybko odkrył, że nie
był to żaden napad, ale przekręt jego syna, który przejęte w ten sposób pieniądze wydał na imprezę psychoaktywne substancje, alkohol i bóg wie jeszcze, na co. 12 listopada 74 roku wściekły ojciec zagroził ronniemu, że jeśli nie odda wszystkich pieniędzy. Zgłosi wszystko na policję, dodając przy tym, że nigdy się nie spodziewał, że jego własny syn będzie miał takiego diabła na swoich plecach. W odpowiedzi usłyszał od pierworodnego, żeby się
odpieprzył, bo w przeciwnym razie go zabije. Ustaliliśmy, że ta awantura miała miejsce 12 listopada 1974 roku. Zaraz po niej poszedł do swojego ulubionego baru, pił, zażywał narkotyki i bawił się. Jak zwykle później wrócił do domu i położył się spać. Następnego ranka pojechał do pracy, gdy z niej wrócił, z przerażeniem odkrył, że jego cała rodzina. Została z zimną krwią zabita. Sprawa, która początkowo
wyglądała na masakrę dokonaną przez nieznanego napastnika, szybko przybrała zupełnie inny obrót. W centrum śledztwa znalazł się ktoś, kogo nikt o to nie podejrzewał? Jedyne ocalały wciąż przebywał na posterunku policji, płakał i rozpaczał, ale im więcej mówił śledczym podczas kolejnych przesłuchań. Tym bardziej jego zeznania wydawały się niespójne, a emocje nieszczere. Dokładając do tego okoliczności zbrodni. Detektywi przestali dostrzegać w
nim ofiarę, a zaczęli widzieć głównego podejrzanego. Już podczas wstępnych oględzin miejsca zbrodni śledczy zaczęli dostrzegać pewne nieścisłości. Po pierwsze nie było żadnych śladów włamania do domu. Zabójca musiał więc wykorzystać otwarte drzwi lub mieć własne klucze. Po drugie, domownicy zostali zabici w swoich łóżkach w trakcie snu, a na ich ciałach nie spostrzeżono żadnych oznak walki z napastnikiem. Dlaczego przynajmniej części z
nich nie obudziły? Pierwsze strzały oddane ze strzelby, czy wcześniej ktoś podał im silne środki nasenne? Jeśli tak, to osoba, która to zrobiła, musiałaby spędzić z nimi trochę czasu, zanim wszyscy poszli spać. Na przykład podczas kolacji. Ale czy usiedli by oni do wspólnego posiłku ze swoim przyszłym zabójcą, gdyby go dobrze nie znali po trzecie? Sekcja zwłok wykazała, że ofiary zginęły w nocy pomiędzy drugą a czwartą. Było to sprzeczne z zeznaniami jedynego ocalałego członka
rodziny, który twierdził, że gdy wyjeżdżał rano do pracy w domu panował spokój, a wszyscy żyli po czwarte, bardzo dziwne było jedno z pierwszych pytań, jakie zadał on policjantom, którzy wieźli go na posterunek. Roni zapytał, co trzeba zrobić, aby odebrać pieniądze z polisy ubezpieczeniowej jego nieżyjących rodziców? Czy akurat to powinno być w tamtym czasie? Jego największym zmartwieniem detektywem prowadzącym śledztwo od razu wydało się to podejrzane. Było coś jeszcze w jego pokoju
znaleziono puste kartonowe opakowanie po karabinie marlin 336 c kaliber 35. Ten sam kaliber miały kule wyjęte z ciał wszystkich ofiar. Ekspert balistyczny ustalił, że zabójca posłużył się albo podobną bronią, albo wprost taką samą. Im więcej pytań mu zadawali, tym bardziej jego zeznania stawały się niespójne i nielogiczne i pełne luk, których nie potrafił przekonująco wyjaśnić.
Policjanci zaczęli podejrzewać, że coś ukrywał. Nie mieli jednak żadnych dowodów przeciwko niemu, dlatego zaczęli wywierać na nim coraz większą presję. Aż w końcu około godziny 1:00 w nocy z czternastego ná 15 listopada ronald de fail Junior załamał się i przyznał do zabicia całej swojej rodziny. Niedługo później odwołał swoje dotychczasowe zeznania, przedstawiając zupełnie nowe i to takie, w które w to właśnie on grał główną rolę.
Około trzeciej nad ranem ronald wziął z szafy karabin i wszedł do sypialni swoich rodziców. Tam bez żadnego ostrzeżenia oddał 2 strzały do śpiącego na brzuchu ojca, trafiając go w plecy. Następnie dwukrotnie strzelił do matki leżącej tuż obok. Oboje zginęli na miejscu. Następnie poszedł do kolejnych pomieszczeń w pokoju obok spali jego 2 młodsi bracie. Do każdego z nich oddał po jednym strzale. Chwilę później skierował się do
pokoju sióstr. Obie dziewczyny również zginęły od pojedynczych strzałów. Wszystkie ofiary zostały znalezione leżące twarzą do dołu. Ubrane w piżamy nie było śladów walki ani ucieczki. Policjanci zastanawiali się, jak to możliwe, że żadna z ofiar nie obudziła się w trakcie strzelaniny, mimo że karabin nie miał tłumika. Początkowo założyliśmy, że sprawca sam o to zadbał, podając im wcześniej jakieś środki nasenne lub nielegalne substancje, na przykład w
jedzeniu. Podczas kolacji. Jednak on sam zdecydowanie temu zaprzeczył. Powołani później przez prokuraturę biegli nie wykluczyli, że w tym przypadku mogła zadziałać mieszanka zaskoczenia, senności oraz szybkiego działania napastnika. Po dokonaniu zbrodni sprawca wziął prysznic i się przebrał. Następnie spakował swoje zakrwawione ubranie oraz broń, wsiadł do samochodu i kierując się na zachód, przejechał około
40 km. Zatrzymał się dopiero na przedmieściach brooklynu, gdzie wyrzucił wszystkie dowody do jednego z kanałów ściekowych. Gdy wrócił doamity Villa, gdyby nigdy nic udał się prosto do pracy. Na pytanie śledczych, dlaczego zabił całą rodzinę? Opowiedział, że dokonał tego tak po prostu, że to był impuls, a kiedy już zaczął, nie mógł przestać, że nie panował nad sobą, bo wszystko działo się tak szybko. Przyznał, że działał sam, że zastrzelił ich, bo miał ich dość
dość ojca, który go kontrolował, bił i poniżał dość matki, która przymykała na to oczy. Dość rodzeństwa, które było przez jego rodziców lepiej traktowane niż on sam. Po przyznaniu się zniknęła u niego cała okazywana wcześniej rozpacz, a opowiadając o szczegółach zbrodni nie okazywał żadnej skruchy. Jak zauważyli przesłuchujący go policjanci wydawał się być raczej zrelaksowany, tak jakby właśnie zrzucił z siebie ogromny ciężar.
Kilka godzin później policja odnalazła broń, którą wyrzucił do kanału w miejscu, które sam wskazał, znaleziono także zakrwawione ubrania oraz łuski. Ronald defeno Junior został aresztowany i oskarżony o 6 morderstw. Pierwszego stopnia. Od tego momentu sprawa nabrała tempa. Prokuratura zamierzała walczyć o najwyższy wymiar kary, jako że w stanie Nowy Jork kara śmierci była wówczas zawieszona. Sprawcy groziło maksymalnie
sześciokrotne dożywocie. Jego obrońca William Weber miał przed sobą niezwykle trudne zadanie. Roni przyznał się do zbrodni wskazał miejsce, w którym ukrył broń, a jego ostatnie słowa zgadzały się z ustaleniami śledczych. W takim przypadku jedyną realną linią. Obrony, którą Weber mógł obrać, była próba udowodnienia przed sądem niepoczytalności swojego klienta. Zgodnie z amerykańskim systemem prawnym, aby sąd mógł uznać sprawcę za niepoczytalnego,
trzeba wykazać, że w chwili popełnienia przestępstwa nie rozpoznawał on ani znaczenia swojego działania, ani nie potrafił kontrolować swojego zachowania. Weber twierdził, że roni cierpiał na chorobę psychiczną i w chwili popełnienia zbrodni miał doświadczyć halucynacji. Między innymi słyszał głosy, które kazały mu zabić rodzinę. Miał też przejawiać obawy paranoi i zaburzeń osobowości typu borderline. W maju 75 roku złożono wniosek o
przeprowadzenie pełnych badań psychiatrycznych. Sąd się do tego przychylił. W związku z tym obie strony powołały swój własny zespół biegłych psychiatrów. Doprowadziło to do powstania 2 całkowicie sprzecznych ze sobą opinii. Psychiatra powołany przez obronę uznał, że oskarżony cierpiał na zaburzenia psychotyczne i nie. Pytanie odróżnić dobra od zła? Miał również urojenie prześladowcze i był pod wpływem głosów, które kazały mu zabić
rodziny. Jednocześnie był przekonany, że w przeciwnym razie sam miał zostać zabity przez ojca, jednak opinia przedstawiona przez biegłego prokuratora była zupełnie inna. Roni nie był niepoczytalny, a jego działanie było w pełni przemyślane i zaplanowane, choć cierpiał na antyspołeczne zaburzenia osobowości, to mimo wszystko doskonale wiedział, co robi i jakie będą tego konsekwencje. Przecież pozbył się broni, a później próbował zmylić trop, wskazując na udział mafii w tej zbrodni. Proces ruszył w październiku 75
roku. Amerykańskie media pilnie śledziły każdy etap rozprawy, a o wydarzeniach wami tiville mówił już cały kraj. Sala sądowa była pełna dziennikarzy ciekawskich gapiów oraz wszelkich specjalistów z zakresu prawa karnego. Podczas procesu oskarżony zachowywał się różnie, czasami był spokojny, innym razem wybuchał gniewem. Kiedy indziej śmiał się, jakby nie zdawał sobie sprawy z powagi sytuacji w trakcie jednej z rozpraw, krzycząc nazwał oskarżyciela.
Sukinsynem, po czym dodał, że go zabije. Ten niekontrolowany wybuch gniewu i gróźb tylko potwierdził obraz niestabilnego emocjonalnie, ale jednocześnie świadomego swoich czynów człowieka. Prokurator przedstawił niepodważalne dowody rzeczowe broń, którą sprawca wyrzucił do kanału zakrwawione ubrania, zeznania świadków, przyznanie się oskarżonego do winy oraz relacje, które potwierdzały, że przez lata oskarżony nienawidził
ojca i otwarcie mówił swoim znajomym, że mógłby go zastrzelić. Obrona pomimo ogromnych wysiłków, nie zdołała przekonać ławy przysięgłych, że ich klient był chory psychicznie w takim stopniu, aby nie móc ponieść odpowiedzialności karnej. 14 listopada 75 roku niemal dokładnie rok od popełnienia zbrodni ława przysięgłych uznała go za winnego sześciokrotnego morderstwa drugiego stopnia. Został skazany na 6 wyroków dożywotniego więzienia
odbywanych równocześnie po jednym za każdą z ofiar, z zastrzeżeniem, że o wcześniejsze zwolnienie warunkowe będzie się mógł starać dopiero po upływie 25 lat. Czyli w roku 1990. Po ogłoszeniu wyroku roni nie okazał żadnych emocji wyprowadzony z sali sądowej. Patrzył przed siebie pustym wzrokiem, jakby dopiero co został wybudzony z głębokiego snu.
Po dokonaniu zbrodni wami tivil dom przy ocean Avenue 112 pozostawał pusty przez kilka miesięcy. Początkowo nikt nie chciał kupić tej nieruchomości, ale już rok później znaleźli się chętni. Dom kupiło małżeństwo z trójką dzieci George i katie ludzowie szukali nieruchomości za nie więcej niż 50000 $, ale kiedy trafili na ogłoszenie z amitiville uznali, że to właśnie tam chcą zamieszkać.
Okazały dom nad wodą z 6 sypialniami. Podgrzewanym basenem i własnym hangarem na Łódź za jedyne 80000 $ to była okazja ich życia. Nie było ich na niego stać, więc wzięli kredyt. Wprowadzili się 18 grudnia 75 roku, już wkrótce na własnej skórze przekonali się, dlaczego cena za tę nieruchomość była aż tak okazyjna. Wytrzymali w nim zaledwie 28 dni. Zgodnie z ich późniejszymi relacjami.
Już od pierwszych chwil życie w nowym domu zaczęło przybierać niepokojący obrót. Wszyscy członkowie rodziny szybko zaczęli doświadczać w domu dziwnych zjawisk. Częste i nagłe zmiany temperatury, szczególnie w piwnicy. Były pierwszym zjawiskiem, które ich zaniepokoiło, ale jak się miało wkrótce okazać, był to dopiero początek. George zaczął miewać przerażające sny. Najczęstszym jego koszmarem był ten, w którym zabijał on swoją żonę i dzieci.
Każdej nocy budził się dokładnie o trzeciej 15, a jakaś nieznana siła nie pozwalała mu się ruszyć. Wkrótce w domu zaczęły dziać się także niepokojące rzeczy. Część mebli sama się przesuwała, a niektóre drzwi zamykały się z trzaskiem, a później otwierały bez wyraźnego powodu. Z dziecięcych pokoi dobiegały głośne pukania, tak jakby ktoś stukał łóżkami o ścianę. Z czasem wszystkie te niepokojące zjawiska zaczęły się nasilać.
Małżonkowie, którzy wcześniej nie wierzyli w zjawiska paranormalne, byli przerażeni. Twierdzili później, że nawet ich psy zachowywały się niepokojące bez powodu szczekały i uciekały w popłochu przed czymś niewidzialnym. Do tego bały się wchodzić do niektórych pomieszczeń. Punktem kulminacyjnym stał się dziwny zielonkawy szlam wypływający ze ścian oraz z dziurek od kluczy w drzwiach. Pomimo zamkniętych szczelnie okien w domu pojawiały się chmary much. Wokół unosił się zapach
zgnilizny. Wezwany przez rodzinę egzorcysta niewiele pomógł. Dziwne zjawiska nie ustały po 4 tygodniach rodzina postanowiła uciec, zostawiając w domu wszystkie swoje rzeczy. Kilka dni później George i kati spotkali się z williamem weberem, byłym obrońcą przebywającym w więzieniu roniego. Opowiedzieli o wszystkim, czego doświadczyli, wskazując przy tym, że właśnie te nieokreślone siły nadprzyrodzone mogły zmusić
mężczyznę do zabicia własnej rodziny. Weber był nie tylko dobrym prawnikiem, ale przede wszystkim człowiekiem z ogromną smykałką do robienia interesów. Już podczas pierwszej rozmowy z nowymi właścicielami uznał, że na ich historii. Można nieźle zarobić. 16 lutego 1976 roku wspólnie z nimi zorganizował konferencję prasową, podczas której oświadczył, że zamierza napisać książkę. Miała to być prawdziwa historia
nawiedzonego domu. Reportaż o tym, jak siły nadprzyrodzone najpierw popchnęły do zbrodni jego byłego klienta, a później zamieniły życie nowych mieszkańców. W prawdziwe piekło na ziemi. Nie od dziś wiadomo, że Amerykanie uwielbiają tematy o duchach, nawiedzonych miejscach i opętaniach to między innymi dlatego horrory, takie jak najnowszy rytuał, który wchodzi właśnie do polskich kin jeszcze przed swoją premierą w Stanach Zjednoczonych cieszyły się
ogromnym zainteresowaniem. Trudno się dziwić, skoro film zawiera w sobie wszystko to, co miłośnicy horrorów lubią najbardziej i w wielu scenach człowiek naprawdę potrafi się mocno przestraszyć. Amerykanie chętnie wydają pieniądze na to co lubią, a że lubię się bać, gotowi są wydać sporo, aby ktoś ich przestraszył. Nie inaczej było tak, że w przypadkuamityville Weber wiedział to doskonale. Uznał więc, że takiej okazji nie można zmarnować nagłośniona przez niego sprawa.
Wkrótce przyciągnęła uwagę mediów i zaczęła rosnąć w siłę. Najpierw lokalna prasa później ogólnokrajowa zaczęła pisać o domów, aminelu sobie chętnie udzielali wywiadów w telewizji, podczas których ze szczegółami opowiadali o swoich strasznych przeżyciach. Zapowiadana książka budziła ogromne zainteresowanie. Nic więc dziwnego, że obie strony liczyły na ogromne zyski. Ale zaraz po tym, jak Weber przystąpił do pisania pomiędzy wspólnikami, pojawiły się
zgrzyty. Poszło jak to zwykle bywa o pieniądze. Weber zaproponował każdemu z małżonków po 12% udziału z zysku za sprzedaż książki małżeństwu dawało to łącznie 24%. Początkowo się zgodzili, ale gdy szum wokół nich stawał się w całej Ameryce coraz głośniejszy. Zażądali więcej dla siebie. Prawnik był jednak nieugięty, odmówił. Szybko znalazł się jednak ktoś, kto wydawał się być mniej chytry niż Weber, był tą mieszkający w
Kalifornii pisarz JN san. Choć miał już 55 lat, do tej pory wciąż nie napisał nic wartego uwagi. Mocno jednak wierzył, że historia o nawiedzonym domu była dla niego ostatnią szansą na zaistnienie na amerykańskim rynku wydawniczym. Kładąc wszystko na jedną kartę, zaoferował aż połowę udziału we wszystkich zyskach plus dodatkową prowizję w przypadku ewentualnej ekranizacji.
Gdyby takowa doszła kiedyś do skutku, małżeństwo bez wahania uznało, że nie ma się nad czym zastanawiać. 50% zamiast 24. W dodatku szansa zaistnienia w Hollywood nie mogli się nie zgodzić. Zerwali podpisaną już umowę z weberem, następnie polecieli do Kalifornii, gdzie podpisali nową tym razem z nsonem. Ich decyzję o publikacji książki bez zaangażowania webera wywołała ogromne niezadowolenie ze strony prawnika, który oskarżył małżeństwo o złamanie
umowy oraz wykorzystanie jego pomocy. Bez wypłacenie mu należnych honorariów. Opisane przez nich zjawiska paranormalne, jakich doświadczyli w nawiedzonym domu j elson, przekształcił w książkę zatytułowaną horrorami tiville powieść, reklamowana przez wydawcę jako prawdziwa historia bez grama zmyśleń ukazała się w 1977 roku i od razu stała się jednym z najgłośniejszych
bestsellerów lat siedemdziesiątych. A historia tego domu znana do tej pory tylko w Ameryce zyskała międzynarodowy rozgłos. 2 lata później, zgodnie z przewidywaniami elsona, książka została zekranizowana. Film przedstawił dramatyczne wydarzenie rozgrywające się w domu, w którym obecność sił nadprzyrodzonych miała rzekomo zagrażać ich życiu. Film okazał się być jeszcze większym sukcesem, stając się jednym z klasyków kina grozy.
Jak nietrudno zgadnąć, największym krytykiem zarówno książki, jak i filmu był William Weber. W wywiadach prasowych twierdził, że Wszystkie wydarzenia, które miały miejsce w domu wami tvle były nieprawdziwe. A małżeństwo wszystko wymyśliło, aby stworzyć sensacyjną opowieść, która przyciągnie uwagę mediów i zapewni im pieniądze. Weber oskarżył małżonków o manipulacje i kłamstwa, twierdząc, że od początku zostali przez nich wprowadzeni w błąd co do rzeczywistych
wydarzeń w domu. Zarzuty webera były skierowane nie tylko przeciwko małżeństwu, ale także całemu medialnemu zjawisku, które wyrosło wokół historii o nawiedzonym domu. Co więcej, przyznał się dziennikarzom, że to on sam wymyślił wszystkie nadprzyrodzone zjawiska, które rzekomo dręczyły mieszkańców domówami TV. Podczas pierwszego spotkania z małżeństwem opróżniając kolejne butelki wina dzielił się on z nimi szczegółami ze śledztwa w sprawie rodziny roniego. Według prawnika muchy, obecne
przy zwłokach na miejscu zbrodni stały się chmarami tych owadów pojawiającymi się w domu następnych właścicieli. Zielony proszek ze ścian, stanowiący pozostałość po zabezpieczeniu odcisków palców, zamienił się w tajemniczą zieloną maś. Przybliżony czas popełnienia zbrodni zmienił się w godzinę, o której budził się co noc przerażony gospodarz. Śniący o tym, jak zabija swoją własną rodzinę. Słowa webera odbiły się głośnym
echem w całym kraju, a liczba sceptyków zaczęła rosnąć nie tylko dzięki prawnikowi, bo sami ludsowie podczas telewizyjnych nagrań zaczęli gubić się we własnej historii. Nie tylko zaczęli wspominać o nowych zjawiskach, które nie były wcześniej opisane. W książce myliło im się także szczegóły tych, które stały się powszechnie znane. Zielona maś ze ścian i z dziurek od kluczy zmieniała kolor raz na czerwoną, a innym razem na czarną. George zaczął twierdzić, że kilka razy czuł niekontrolowaną
potrzebę zabicia własnej rodziny. Słyszał też piekielne głosy, karzące mu się wynosić z domu. W artykule opublikowanym w New york Times jeden z dziennikarzy nazwał ich historię czystą fikcją, argumentując, że wiele rzekomych zjawisk paranormalnych, które miały miejsce w domu, można było wyjaśnić zwykłymi zjawiskami naturalnymi. Takimi jak zmiany temperatury czy szumy mechaniczne. Gdy inni dziennikarze zaczęli im zadawać coraz więcej niewygodnych pytań.
Przyciśnięci do muru ludzowie delikatnie zasugerowali, że niektóre z tych wydarzeń mogło być wyolbrzymione lub podkoloryzowane, a inne wręcz dodane, aby zwiększyć zainteresowanie książką i filmem. Wciąż jednak upierali się, że naprawdę ich dom był nawiedzony, aby to udowodnić poddali się nawet badaniu wykrywaczem kłamstw i ku ogromnemu zaskoczeniu sceptyków. Oboje przeszli te testy pozytywnie, jak to możliwe
wyjaśnił. To w jednym z programów telewizyjnych emerytowany ekspert, który powiedział jasno i wyraźnie, jak to wszystko działa. Wykrywacz kłamstw nie stwierdza, czy coś było prawdą czy fikcją, pokazuje tylko czy osoba badana wierzy, że to co mówi, jest prawdziwe. Jeśli małżonkowie święcie wierzyli, że osobiście doświadczyli działania sił nadprzyrodzonych, wynik ich badań wariografem nie powinien budzić niczyich wątpliwości. Teorię o mistyfikacji zdawali
się również potwierdzać kolejni właściciele. W domu wami TV państwo krom marti, którzy wprowadzili się tam niedługo po ludzkach twierdzili w swoich wypowiedziach dla prasy, że nigdy nie doświadczyli w tym domu żadnych dziwnych zjawisk paranormalnych, a jeśli ich posiadłość była nawiedzona, to tylko przez wścibskich ludzi chcących na własne oczy zobaczyć słynny dom duchów. Chociaż media wciąż interesowały się tym tematem, następni mieszkańcy posiadłości także negowali tę historię.
Żaden z kolejnych właścicieli nie doświadczył żadnych przerażających zjawisk. Pomimo kontrowersji historia o nawiedzonym domu wami TV stała się jednym z najważniejszych mitów współczesnej popkultury. Kolejne filmyy książki i gry komputerowe czerpały inspiracje z tej historii, a sama zbrodnia z siedemdziesiątego czwartego roku stała się jednym z najgłośniejszych przypadków w historii amerykańskiego kryminału oraz okultyzmu. Dziś dom w amitivre jest nadal
prywatną własnością, ale dla wielu pozostaje symbolem nie tylko zbrodni, ale także zjawisk, które do dziś dzielą amerykańskie społeczeństwo na 2 przeciwne sobie obozy tych, którzy wierzą, że za wszystkim stały duchy i tych, którzy są przekonani, że za wszystkim stały pieniądze, niezależnie od wątpliwości dotyczących prawdziwości tamtych wydarzeń. Historia domów amitiville stała się jednym z bardziej rozpoznawalnych elementów kultury popularnej.
Nawet jeśli lucowie nie do końca mówili prawdę, ich opowieść na stałe weszła do kanonu horrorów i tematów związanych ze zjawiskami paranormalnymi. Kultura popularna wykorzystała temat nawiedzenia, a nazwaamityville stała się synonimem domu opętanego przez złe moce. Mimo wszystkich wątpliwości co do autentyczności wydarzeń, historia tego domu nigdy nie straciła na sile, a wręcz przeciwnie zyskała nowy wymiar w kontekście kulturowym
nawiedzenie stało się miejską legendą, którą na całym świecie powtarzano jako jedno z najbardziej mrocznych i tajemniczych wydarzeń we współczesnej historii Ameryki. Przez następne lata równolegle z historią nawiedzonego domu toczyła się historia nawiedzonego zabójcy, odsiadujący swój wyrok sześciokrotnego dożywocia. Robert cierpliwie czekał na dziewięćdziesiąty dziewiąty rok. To właśnie wtedy mógł on rozpocząć swoje starania o
zwolnienie warunkowe. Od tego czasu kilkanaście razy złożył stosowny wniosek i za każdym razem uzyskiwał odmowy. Strażnicy opisywali go jako wzorowego więźnia, spokojny, opanowany, chętny do pracy i pomocy osadzonym, unikał konfliktów i awantur. Z tego powodu w następnych latach przyznano mu kilka więziennych przywilejów. Mógł oglądać telewizję, czytać codzienną prasę, odwiedzać bibliotek oraz więzienną kantynę i aptekę.
Miał także możliwość odwiedzin, ale akurat z tego ostatniego korzystał niezwyklerzadko tylko czasami godził się na udzielenie wywiadu jakiemuś dziennikarzowi. Próbował się wtedy wybierać. Często zmieniał przy tym wersję wydarzeń, raz twierdził, że zastrzelił tylko matkę po tym, jak odkrył. Że to właśnie ona zabiła wcześniej pozostałych domowników. Innym razem przekonywał, że zabójcom był jego ojciec, a on zabił go w obronie własnej.
Kiedyś przedstawił także wersję mówiącą, że całą zbrodnię zaplanowała jej przeprowadziła jego osiemnastoletnia siostra, a gdy na końcu próbowała zabić jego on zabił ją. Nikt jednak w jego słowa nie wierzył. Roni nigdy nie opuścił więzienia. Zmarł w wieku 69 lat 12 marca 2021 roku. Władze więziennictwa nigdy nie podały do publicznej wiadomości oficjalnych przyczyn jego śmierci.
Jako, że był on już wtedy człowiekiem mocno schorowanym, można przypuszczać, że opuścił świat z powodów naturalnych i raczej bez udziału sił nadprzyrodzonych. George i katie ludzowie także już nie żyją. Wciąż żywa jest jednak historia domów amitiville domu, który przez miłośników zjawisk paranormalnych wciąż uznawany jest za jedno z najbardziej nawiedzonych miejsc w Ameryce. Czy słusznie? Niech każdy wierzy w to, co chce, a jeśli po tej historii nadal macie ochotę na więcej
mroku i opętań przypominam, że w najbliższy piątek, 13 czerwca w kinach premierę będzie mieć rytuał. Seans po takim odcinku myślę, że będzie to idealne dopełnienie. Źródła wykorzystane do stworzenia odcinka książka christofera Barry di talking with the serial killers, the most evil man in a World Thunder on stories. Wydana przez john b publishing w roku 2003 książka Thomasa starka
horiz homi saids, wydana przez archiway publishing w roku 2021, książka gerarda sullivana i harveya aaronsona high hopes the ametyville murder wydana przez cała mc ken NG owi gen. W roku 1981 artykuł, dauglands allena, ta the real ametyvel horror opublikowany w roku 2003 na portalu crime liverry artykuł, defious new story. 19 marca 1986 roku w dzienniku news day artykuł, fronza lajt a long islandmark scarlett insulifour,
opublikowane 8 marca 2013 roku na stronie dziennika New York Times artykuł, Michaela carmana decalytive horror, opublikowany 15 Września 1979 roku w dzienniku the wahrton post film dokumentalny the amerival horror the real story zrealizowany w roku 2008 dla kanału the history Channel. Artykuł, gil seather strome, the family killer who inspire the amerible horror days in castory, opublikowany 16 maja 2021 roku
Specjalne wydanie Kryminatoriu. To tematyczny maraton złożony z wcześniej publikowanych odcinków, połączonych wspólnym motywem. Przygotowany z myślą o tych, którzy wolą dłuższe sesje słuchania - w samochodzie, podczas...
Premiera serialu „Prawo bestii” na Netfliksie to dobra okazja, żeby przypomnieć prawdziwą historię Mariusza Trynkiewicza - sprawę, która przed laty wstrząsnęła całą Polską. W tym materiale udostępniam szósty rozdział...
[reklama] Partnerem odcinka jest Oponeo.pl: https://www.oponeo.pl/kryminatorium #Oponeo #ZmieniamyOponyNaLepsze OPIS SPRAWY Z ODCINKA: Weteran armii Stanów Zjednoczonych ukradł z wojskowej zbrojowni w San Diego czołg...
[reklama] Kupuj kosmetyki i perfumy szybko oraz wygodnie na https://www.flaconi.pl/ Z kodem MYSZKA12 otrzymasz 12% rabatu do 19.11.2026*. *Rabat nie obowiązuje na marki i produkty wykluczone z promocji oraz nie łączy...
W noc pasterki 1976 roku, na drodze między Połańcem a Zrębinem, zginęły trzy osoby: młode małżeństwo oraz 12-letni chłopiec. Milicja od razu uznała to za zwykły wypadek drogowy. Tyle że żadnego wypadku nie było. To, co...