Tych dwoje młodych ludzi pochodziło z zupełnie innych światów. Ona była utalentowaną aktorką, przed którą hollywoodzka kariera stała otworem. On - zakochanym w niej bez pamięci fanem, który gotów był na każde poświęcenie, aby stanąć twarzą w twarz z miłością swojego życia. Ich jakże różne życiowe drogi przecięły się w pewne lipcowe przedpołudnie 1989 roku - doprowadzając do tragedii, która zszokowała całą Amerykę.
Audio and video play straight from the show's own hosting. PodSubs stores and serves no media.
Transcript
From the show. Tap a time to play from there.
Czy jeden list może zmienić życie w koszmar? Oglądał ją setki razy na ekranie. Wierzył, że są sobie przeznaczeni. Rebeka schaifer miała wszystko, czego potrzebowała do Wielkiej kariery talent, urok i niezwykłym charyzmę. Każda nowa rola otwierała przed nią kolejne drzwi. w Hollywood była u progu wielkiego sukcesu, a jej przyszłość rysowała się w jasnych barwach. Robert nie był zwykłym fanem, śledził każdy jej krok, oglądał każdą scenę, kolekcjonował każdy
artykuł na jej temat. Dla niego rebeka nie była tylko aktorką, była kimś więcej kimś, kto jak wierzył, odwzajemnia jego uczucie, ale co się dzieje, gdy fascynacja wymyka się spod kontroli? Kiedy granica między rzeczywistością a fikcją zaczyna się zacierać? Jak daleko może posunąć się ktoś, kto nie potrafi pogodzić się z tym, że jego miłość istnieje tylko w głowie? Ja nazywam się Marcin myszka, a ty słuchasz krymina tori um. E odcinki podcastów każdy poniedziałek słuchaj samego rana
na Spotify, a o siedemnastej w poniedziałki na YouTube. Krymina tori, um, otwieramy akta tajemnic? Rebeka dorastała, foregonie była jedynym dzieckiem uznanego w Portland, psychologa bensona shafera i jego żony, deni, pisarki i nauczycielki, choć oboje byli pochodzenia żydowskiego jako wyznawcy judaizmu nie narzucali swojej córce przestrzegania surowych zasad ich religii, a mimo to
będąc jeszcze w szkole podstawowej, rebeka marzyła, aby zostać żydowskim rabinem. Jakże różniło się to od marzeń jej szkolnych koleżanek, które zazwyczaj pragnęły zostać księżniczkami? Sławnymi aktorkami czy gwiazdami estrady, ale taka właśnie od najmłodszych lat była rebeka, niezależna, bezkompromisowa i odważna. Nie bała się podejmowania nowych wyzwań, choćby wszyscy dookoła jej to odradzali. W liceum jej plany ostatecznie
przestały być aż tak ortodoksyjne, a jak podkreślano swego czasu w jednym z artykułów magazynu people niemały wpływ na ich zmiany miała wyjątkowa uroda rebeki. W miarę jak dojrzewała nastolatka otrzymywała pod swoim adresem coraz więcej komplementów. Wszyscy zwracali uwagę na jej świeży, charyzmatyczny sposób bycia duże, brązowe oczy, urocze dołeczki w policzkach, zgrabną figurę czy piękny uśmiech. Z biegiem lat coraz więcej osób
zaczęło ją namawiać, aby spróbowała swoich sił jako modelka. Miała 15 lat, gdy uległa tym namowom. Zapisała się do agencji modelek w Portland. Ze sporym powodzeniem pozowała do najróżniejszych zdjęć reklamowych oraz katalogów z odzieżą. Właścicielka agencji była nią oczarowana, jednak największe miasto stanu oregon nie było wymarzonym miejscem pracy dla modelek marzących o światowej karierze. Daleko mu było do Paryża,
mediolanu, Londynu, Tokio czy Nowego Jorku, czyli do miast słynących z wielkich domów mody. Oraz pokazów najdroższych kolekcji. Dlatego po roku pracy w Portland szesnastoletnia rebeka postanowiła spróbować swoich sił w miejscu, które dawałoby jej znacznie większe perspektywy. Wybrała ostatnie z wymienionych miast Nowy Jork. Rodzice, choć mieli uzasadnione obawy, ostatecznie zgodzili się na przeprowadzkę ich córki. Na drugi koniec kraju.
O tym, że amerykańska stolica mody nie była miejscem łatwym do życia dla początkujących modelek, rebeka przekonała się niemal od razu po przyjeździe. Największą przeszkodą okazały się dla niej skromne jak na modelkę warunki fizyczne nastolatka miała zaledwie 170 cm wzrostu co najmniej o 5 cm za mało niż wymagały tego najbardziej prestiżowe nowojorskie agencje modelek. W oregonie nikt nie zwracał specjalnej uwagi na taki detal, ale tam były inne zasady.
Do tego dochodziło coś, o czym nikt głośno mówić nie chciał, czyli mniej lub bardziej bezpośrednie próby wymuszenia seksualnej uległości od dziewczyn chcących zdobyć dobrze płatne zlecenie, a po swoją cielesną prowizję wyciągali do początkujących modelek rękę, a także inne części ciała. Zarówno szefowie agencji, jak i zwykli fotografowie, ochroniarze, kierowcy, oświetleniowcy czy zwykli chłopcy na posyłkę także domagali się swojej doli.
Rebeka nie zamierzała jednak postępować niezgodnie z wartościami, które wyniosła z rodzinnego domu. Spodziewanych zleceń brakowało, a jej telefon wynajętym mieszkaniu uparcie milczał, nie licząc pojedynczych sesji reklamujących spożywcze dyskonty czy jedzenie dla psów pozostawała bezrobotna, dlatego bardzo szybko postanowiła się przebranżowić. Uznała, że jeśli ma zrobić karierę w Nowym Jorku, najłatwiej jej będzie osiągnąć sukces jako aktorka. Być aktorką w Nowym Jorku było
nieco łatwiej niż modelką. Wzrost nie był w tym zawodzie najważniejszy, także i ta branża była praktycznie przepełniona młodymi dziewczynami. Zjeżdżający mi się na wschodnie Wybrzeże z najdalszych zakątków Ameryki. Każda liczba na wielką karierę, a proponowanych ról było znacznie mniej niż walczących o nie na castingach aktorek miały kolejne miesiące, a rebeka wciąż nie wywalczyła sobie przełomowej roli. Wystąpiła co prawda w kilku odcinkach telewizyjnych opery mydlanej tylko jedno życie.
A nawet otrzymała niewielką rolę w serialu samego stevena spielberga. Niesamowite historie, ale to było stanowczo za mało, nawet na opłacenie podstawowych rachunków. Nie chciała wracać do oregonu z łatką kogoś, kto nie poradził sobie w wielkim świecie. Dlatego w międzyczasie próbowała swoich sił jako modelka w Japonii, gdzie na wybiegach nie oczekiwano od kobiet bycia wielkoludami, ale i tam nie poszło jej najlepiej. Po powrocie do Nowego Jorku oraz na zawsze porzuciła marzenia o
byciu modelką i zapisała się do szkoły aktorskiej, aby zdobyć pieniądze, zatrudniła się jako kelnerka. Wypłata wystarczyła zaledwie na podrzędnego agenta i opłatę za szkołę na wszystko inne już brakowało, a życie w metropolii było znacznie droższe niż na prowincji, skąd pochodziła. Wynajęła pokój w obskurnej kamienicy. Warunki nie były tam najlepsze, a najemca szybko odciął jej zarówno telefon, jak i prąd. W myśl zasady nie płacisz, to
nie używasz i gdy wydawało się już, że sięgnęła dna, przewrotny los uśmiechnął się do niej w najmniej spodziewanym momencie. Wracając z kolejnego przegranego castingu, znalazła w swojej skrzynce pocztowej. List wysłany z Los Angeles. Nazwa adresata mówiła wszystko Warner bros. W całej Ameryce nie było chyba aktora, który nie znałby tej Wielkiej wytwórni filmowej. Rebeka też ją znała, a ktoś z Hollywood najwidoczniej znał ją. Producenci planowanego sitcomu
obejrzeli jej krótki występ w Operze mydlanej. Spodobała im się do tego stopnia, że zaprosili ją na casting. Omal nie zemdlała ze szczęścia. Był tylko jeden problem musiała polecieć do Los Angeles. Nie miała jednak pieniędzy na bilet na samolot, dlatego w środku nocy poszła do domu swojego agenta, aby pożyczyć od niego pieniądze. Przeszła pieszo 20 przecznic, bo nie stać się było nawet na skorzystanie z komunikacji miejskiej. Następnego wieczoru siedziała
już na pokładzie samolotu do Kalifornii. Po wylądowaniu w Los Angeles z lotniska udała się prosto na casting i wygrała. Dostała rolę młodszej siostry głównej bohaterki w sitcomie moja siostra. Sam serial opowiadał o zabawnych perypetiach 2 sióstr diametralnie się od siebie różniących, które mieszkały razem. Co według scenarzystów miało doprowadzić do wielu komicznych sytuacji. Rebeka zagrała pati, wesołą, zwariowaną i żywiołową
nastolatkę, będącą całkowitym przeciwieństwem poważnej, odpowiedzialnej i dużo starszej od niej tytułowej sam, czyli samanty. Pierwszy sezon sitcomu wyemitowany na ogólnokrajowym kanale CBSW roku 1986 okazał się sukcesem większym niż początkowo zakładali producenci. Co tydzień gromadził przed telewizorami kilka milionów Amerykanów i to w każdym wieku. Największą popularność zdobył wśród amerykańskich nastolatków. Jednym ze stałych widzów serialu
był szesnastoletni mieszkaniec. Takson w arizonie nazywał się Robert Bardo. Chłopak od dawna większą część swojego wolnego czasu spędzał samotnie w swoim pokoju przed telewizorem i był zafascynowany nowym sitcom. Do tego stopnia, że wycinał z gazet wszystkie Artykuły na jego temat, a następnie wklejał je do specjalnego zeszytu. Wszystkie odcinki nagrywał na kasety VHSA, później oglądał je
nieskończoną ilość razy. A miał na to dużo czasu, odkąd rok wcześniej, pomimo dobrych ocen, porzucił szkołę i zatrudnił się jako sprzątacz w jednym z fast foodów. Jego ojciec, były oficer sił powietrznych usa, po opuszczeniu armii popadł w alkoholizm, gdy wypił, bił nie tylko swoją żonę koreankę, którą poznał w Japonii, gdzie stacjonował w latach pięćdziesiątych. Ale także siedmioro dzieci. Najmłodszy z nich Robert, dostawał najwięcej.
Jego matka szybko zaczęła zdradzać objawy choroby psychicznej i coraz częściej ona sama także sięgała po pas. Niemniej okrutni byli również jego starsi bracia. Powiedzieć, że Robert miał ciężkie dzieciństwo. To tak, jakby nic nie powiedzieć, uczył się dobrze, ale lata fizycznego i psychicznego znęcania się nad nim zrobiły swoje. Chłopiec miał trudności w nawiązywaniu relacji z rówieśnikami. Pierwsze sygnały, że coś niedobrego dzieje się w jego
głowie, pojawiły się, gdy miał 13 lat. On sam był tego świadome i wkrótce zaczął szukać pomocy u swoich nauczycieli. Których nieustannie pisał listę ich tematyką była głównie chęć zabicia siebie samego. Z czasem zaczął także wspominać o zabijaniu innych osób, a w szczególności szkolnych pedagogów. Jego listy, które początkowo traktowano jako fantazję zbuntowanego nastolatka, stawały się coraz mroczniejsze do tego
stopnia, że w końcu zaniepokoiły dyrektora szkoły. Wezwał on do siebie rodziców, a następnie zlecił im przeprowadzenie u Roberta serii badań psychiatrycznych. Niedługo później zdiagnozowano u niego chorobę afektywną dwubiegunową oraz znaczną niepełnosprawność emocjonalną. Odbył kilka sesji terapeutycznych, ale niedługo później rodzice uznali, że ich najmłodszy syn jest już w pełni zdrowy i zrezygnowali z dalszego leczenia. Wtedy rodziną zainteresowała się opieka społeczna.
Gdy wyszło na jaw, że wychowuje się on w rodzinie dysfunkcyjnej i patologicznej chłopca, na jakiś czas umieszczono w domu dziecka. Opuścił placówkę w osiemdziesiątym piątym roku wrócił do rodzinnego domu ze zleceniem kontynuowanie terapii w poradni zdrowia psychicznego. Stwierdzono wtedy, że jego stan nie uległ poprawie. Gdy rozpoczął naukę w liceum, jeden z jego nauczycieli napisał list do opieki społecznej, stwierdzając w nim, że piętnastolatek wydaje się być bombą zegarową z opóźnionym
zapłonem i że w każdej chwili może wybuchnąć. Później nagle przestali się nim interesować. Pozostawiony sam sobie Robert coraz bardziej zaczął się pogrążać w świecie własnych fantazji. Porzucił szkołę i zaczął na siebie zarabiać, a przed swoimi życiowymi problemami coraz częściej zaczął uciekać do jedynego świata, w którym od dziecka czuł się najlepiej. Do świata filmu i telewizji. Z czasem jego zachowanie stawało się coraz dziwniejsze, a co za tym idzie coraz bardziej
niepokojące, czego skutkiem były pierwsze problemy z prawem. Wieczorami spacerował po okolicy, w której mieszkał, wykonując obsceniczne gesty w stronę napotkanych przechodniów niepokoił sąsiadów, wchodząc nocami na ich podwórka i ogólnie zakłócał porządek. 3 razy został aresztowany za zachowania antyspołeczne. Ludzie, którzy go znali, zaczęli czuć się w jego obecności coraz bardziej niekomfortowo.
Raz wszedł do domu swoich sąsiadów. Podczas organizowanej przez nich imprezy zaczął wyzywać domowników oraz grozić im, że jeśli nie ściszą zbyt głośne i jego zdaniem muzyki, to wróci do nich ze strzelbą. Ich powystrzela. Jednak poza kilkoma zatrzymaniami przez policję, po których szybko wracał do domu, Robert nie poniósł żadnych poważniejszych konsekwencji. Okresy, w których przejawiał znaczną agresję i antyspołeczne zachowania, przeplatały się u niego z okresami niemal całkowitego wycofania. Zamykał się wtedy w swoim pokoju
i oglądał telewizję w czasie, gdy jego rówieśnicy chodzili na randki i zakochiwali się w szkolnych koleżankach. Robert swoimi uczuciami zaczął obdarzać Kobiety z ekranu swojego telewizora. Bardzo szybko przerodziło się to w jego największą obsesję. Najpierw wzdychał do kilku młodych i pięknych piosenkarek. Pop. Wysyłał do nich długie i pełne wyznań miłosne listy błagał, aby zostało jego dziewczynami, zapraszał je na randkę, proponował spędzanie z nim namiętnych noc.
Żadna z tych piosenkarek nigdy mu nie odpisała. Pewnie nawet nie dowiedziały się od swoich agentów, że jakiś niezrównoważony nastolatek z arizony zasypuje ich skrzynki pocztowe. Kolejnymi listami. Czy brakiem odpowiedzi od piosenkarek zakochał się w nastoletniej aktywistce na rzecz pokoju na świecie? Samanta Smith 3 lata wcześniej zyskały medialną sławę po napisaniu listu do sekretarza generalnego komunistycznej partii z SRRW odpowiedzi radziecki dygnitarz zaprosił ją
do Moskwy, gdy pod koniec sierpnia 85 roku Robert ujrzał dziewczynę w telewizji. Stracił dla niej głowę. Tym razem uznał, że wysłanie do niej listu miłosnego to za mało. Dlatego ukradł swoje matce pieniądze, za które kupił bilet autobusowy. Następnego dnia był już w drodze na wschodnie Wybrzeże. Zamierzał osobiście spotkać się z samantą, aby poprosić ją o. Zostanie jego dziewczyną nie zdążył. Był już w połowie drogi, gdy z
Radia dowiedział się, że nowa miłość jego życia zginęła tragicznie w katastrofie lotniczej zrozpaczony wrócił do domu w poczuciu nieopisanej żałoby. Swój smutek próbował zagłuszyć, a jakże oglądaniem telewizji czuł się jeszcze bardziej opuszczony i osamotniony niż do tej pory. Jego żałoba trwała krótko później. Zakochał się jeszcze w kilku innych telewizyjnych gwiazdeczkach w poszukiwaniu jednej z nich udał się aż do Nowego Jorku.
Ale znów spotkał go zawód. Nie udało mu się zlokalizować adresu swojej ukochanej. Miał 16 lat, gdy w październiku 86 roku obejrzał pierwszy odcinek nowego serialu komediowego stacji cbs. Ten dzień stał się punktem zwrotnym w jego życiu sitcom. Moja siostra sam został dobrze
przyjęty przez amerykańską publiczność. Robert od razu stał się jednym z kilku milionów fanów, jednak patrzył na każdy kolejny odcinek zupełnie inaczej. Zwariowana pati, piękna nastolatka z burzą brązowych loków na głowie, pełnej szalonych pomysłów. Była młodszą siostrą głównej bohaterki. Ciepła, energiczna, sympatyczna i na swój sposób nie ocieł. Znana dziewczyna sprawiła, że serce Roberta znów zaczęło bić szybciej. Zakochał się w niej bez pamięci,
nie mógł jeść i spać. Nocami oglądał na wideo nagrane wcześniej odcinki i usychał Z miłości do pati był przekonany, że grająca ją dziewiętnastoletnia rebeka shafer w życiu prywatnym jest dokładnie taka sama, jak kreowana przez nią postać. Nie mogło przecież być inaczej. Gdyby była inna, nie potrafiłaby tak wiarygodnie zagrać napisał do niej list jeszcze niemiłosne, ale pełen ciepłych słów życzył jej samych sukcesów i w życiu zawodowym i prywatnym.
Później były następne listy. Opowiadał w nich o swoim życiu, zainteresowaniach czy pasjach. Każda kolejna wiadomość coraz bardziej przypominała listy miłosne, pełne wyznań i adoracji, a także zapewnień o jego bezgranicznym. Szczerym i prawdziwym uczuciu, jakim darzył pati. Młoda i niedoświadczona aktorka, na którą właśnie spadła nieoczekiwana sława, osobiście czytała setki listów, jakie otrzymywała od swoich fanów i fanek i pragnęła każdej z tych
osób osobiście podziękować za słowa wsparcia i uwielbienia. Uważała, że w ten sposób okaże swoim wielbicielom należne i ma szacunek. Odradzali jej to zarówno przyjaciele, jak i starsi aktorzy z planu od kontaktów z fanami były przecież odpowiednie agencje, wysyłały zdjęcia z autografami dziękowały za miłe słowa. Tak było bezpieczniej, bo jak przestrzegał ją własny agent, nigdy nie wiadomo, kim jest osoba.
Po drugiej stronie listu, a uwielbienie fanów czasami może się przerodzić nawet w jakąś obsesję. Bywały już wcześniej przypadki prześladowania gwiazd filmowych, ale wydawało się, że rebeka nie rozumiała powagi sytuacji. Jej naiwne spojrzenie na świat różniło się od sposobu myślenia doświadczonych hollywoodzkich wyjadaczy, którzy za wszelką cenę starali się zachować jak największy dystans pomiędzy nimi samymi a rzeszą uwielbiających ich fanów. Jeśli już odpisywali na jakiś list, a czynili to niezwykle
rzadko, zazwyczaj ograniczali się do jak najbardziej neutralnego tonu wiadomości, bez żadnych emocjonalnych czy osobistych treści. Od zwykłe suche podziękowanie oraz bezosobowe pozdrowienia i to samo doradzali młodej gwieździe popularnego sitcomu. Rebeka miała jednak wyrzuty sumienia, że nie odpisuje swoim wiernym fanem. Nie chciała, aby ktokolwiek pomyślał, że w Hollywood stała się ona bezduszną gwiazdą trzymającą głowę wysoko w chmurach i gardzącą swoimi fanami.
Przecież ona taka nie była nie tak. Została wychowana, dlatego odpisywała, starała się jednak przestrzegać pewnych reguł, nie zdradzała żadnych szczegółów swojego życia prywatnego. Pisała najwięcej i najkrócej jak to tylko było możliwe. Utrzymywała jak najbardziej oficjalny ton, choć przede wszystkim starała się być miła. Pragnęła choć trochę uszczęśliwić każdego fana, który zadał sobie trud napisania do niej wszystkie napisane przez
nią listy miały bardzo zbliżoną treść. Zaczynały się od imiennych podziękowań, później jedno lub 2 miłe zdania od niej samej, a na koniec serdeczne pozdrowienia oficjalnie, ale z najwyższym szacunkiem. Jeden z takich właśnie listów wpisanych trochę w typie takiego kopiuj wklej, latem osiemdziesiątego siódmego roku otrzymał Robert prawie zemdlał, gdy wyciągnął ze skrzynki pocztowej kopertę na daną z Hollywood.
Miłość jego życia mu odpisała, a to znaczy, że przeczytała listy. Nie olała go jak te wszystkie poprzednie. Czyżby był dla niej ważny tak jak ona była ważna dla niego, rozerwał kopertę i przeczytał odręcznie napisane słowa. Drogi robercie, twój list jest jednym z najfajniejszych listów, jakie kiedykolwiek dostałam. Bardzo dziękuję z wyrazami miłości, rebeka. Obok swojego imienia narysowała
2 symbole. Pierwszym była pacyfka, czyli znak pokoju, drugim trochę koślawe serce. Znaczenie tego symbolu Robert rozumiał aż za dobrze przesłane wyrazy miłości oraz narysowane serce były dla niego znacznie ważniejsze niż pozostała treść listu. Był przekonany, że Otrzymana przez niego wiadomość oznaczała tylko jedna. Pati właśnie odwzajemniła jego wielką miłość. Czyli pokochała go tak jak on, kochał ją i na pewno marzyło tylko o tym, aby się w końcu
spotkali. Przecież wyraźnie napisała, że jego listy były najfajniejsze. To musiało być przeznaczenie ich drogi nareszcie się przecięły. Jego pati nie była wyniosłem hollywoodzką gwiazdą. Była zwykłą dziewczyną z sąsiedztwa, tak jak w serialu jej list udowodnił mu, że była dokładnie taka, jaką sobie wyobrażał. Miła, życzliwa, szczera i spragniona jego miłości i na pewno nie mogła się już doczekać spotkania.
Nie miał zamiaru czekać z gazet dowiedział się, w którym miejscu kręcony był serial, opróżnił swoją skarbonkę, a resztę brakującej kwoty znów ukradł matce. Kupił bilet na samolot do Kalifornii. Następnego dnia stał już przy bramie wyjazdowej do studia Warner bros. w Hollywood w ręku trzymał ogromny bukiet kwiatów pod pachą ściskał 1,5 metrowego pluszowego misia. Był pewny, że jego dziewczyna ucieszy się z tak wspaniałych prezentów, jednak na drodze do ich wspólnego szczęścia szybko
pojawiła się przeszkoda. Był nią szef ochrony studia. Dlatego strażnika nie było to nic nowego przez ostatni rok na jego zmianie ponad 100 osób próbowało dostać się bez stosownej przepustki na Plan zdjęciowy popularnego serialu Kobiety i mężczyźni i wszelkimi metodami starali się przekonać go, aby ich wpuścił choćby tylko na chwilę po zdjęcie autograf lub uścisk dłoni ich ulubionej gwiazdy. Ale ochroniarz poważnie traktował swoją robotę, nie
wpuszczał nikogo, kto nie miał pozwolenie i nie inaczej było z Robertem. Nastolatek błagał, prosił, wylewał łzy na próżne, nie pomogły jego zapewnienia, że musi się zobaczyć z pati, bo ją kocha, a ona na niego czeka, że tylko się z nią przywita i wręczy jej przywiezione prezenty. Strażnik pozostał niewzruszony, jednak wyraźna rozpacz w oczach Roberta sprawiła, że w końcu zrobiło mu się żal. Zakochanego młodzieńca. Dlatego nie chcąc zostawiać go samego na ulicy, poprosił
swojego kolegę o zastępstwo, a sam osobiście zawiózł chłopaka do najbliższego motelu. Po drodze wytłumaczył mu, że nie może dostać się do środka, ponieważ nie pozwalają na to procedury bezpieczeństwa. Robert zapewnił go, że zrozumiał i obiecał wrócić posłusznie do arizony i tak też zrobił, ale się nie odkochał, bo to było niemożliwe.
Czekał na kolejny list od pati, ale te nie przechodziły, nie mógł zrozumieć dlaczego, czyżby go już nie chciała, a może ktoś z jej otoczenia niszczą wszystkie listy? A co jeśli teraz pati myślała, że to on jej już nie chce? Jeśli tak, to musiał jej udowodnić, że było inaczej. Że to ktoś inny próbuje ich rozdzielić. Wrócił miesiąc później nie miał już kwiatów i wielkiego misia. Zamiast prezentów miał płócienną torbę przewieszoną przez ramię,
choć na bramie stał już wtedy zupełnie inny strażnik miał takie samo podejście do nieproszonych gości jak jego poprzednik i też nie wpuścił go do środka. Robert pogodził się z porażką, choć początkowo miał zupełnie inny Plan. Gdyby ochroniarz zajrzał do jego torby, znalazłby w niej nóż, to właśnie nim chłopak zamierzał utorować sobie drogę do ukochanej. Planował zadźgać każdego, kto spróbuje go zatrzymać. Na szczęście ostatecznie zrezygnował z tego pomysłu.
Obawiał się, że gdyby zrobił komuś krzywdę, wtedy jego słodka i niewinna pati na pewno by go znienawidziła, a tego nie chciał. Robert wrócił do domu, był załamany i rozgoryczony. Nie miał pomysłu, jak dotrzeć do swojej dziewczyny. Potrzebował czasu na obmyślenie nowego planu. Zajęło mu to blisko 2 lata. W międzyczasie popularność sitcomu mocno spadła scenarzystom najwyraźniej wyczerpały się ciekawe pomysły,
a stacja przesunęła emisję nowych odcinków na niekorzystną porę dnia. To dobiło całą produkcję pod koniec osiemdziesiątego ósmego roku. Producenci zdecydowali się ostatecznie zakończyć prace nad serialem. Planowany na następny rok czwarty sezon został definitywnie anulowany. Robert z jednej strony był wstrząśnięty, ale z drugiej pełen nadziei. Może teraz łatwiej będzie im się spotkać z utęsknieniem wyczekiwał na kolejne produkcje,
w których miała zagrać jego pati. W gazetach śledził jej dalszą karierę, która wydawała się nabierać tempa. Dowiedział się, że była jedną z głównych kandydatek do tytułowej roli w filmie pretty Woman. Ostatecznie przegrała z julią roberts, dla której ta produkcja stała się później punktem zwrotnym w jej karierze. Czekając na swoją przełomową rolę, rebeka pojawiła się na ekranie w komedii dramacie złote czasy Radia słynnego woody allena. Później wygrała casting na
drugoplanową rolę w produkcji science fiction poza czasem. Jej rolę, choć stosunkowo niewielkie, były wyraziste i dobrze przyjęte zarówno przez widzów, jak i krytyków filmowych. Niewiele różniły się jednak od postaci, którą wykreowała w zakończonym serialu. To zaczynało ją powoli szufladkować w roli słodkiej i sympatycznej dziewczyny z sąsiedztwa. Młoda aktorka za wszelką cenę próbowała tego uniknąć.
Z tego właśnie powodu rebeka zaczęła się starać o całkowicie inną rolę, taką, którą zerwała by ze swoim dotychczasowym wizerunkiem i miałaby w końcu możliwość zaprezentowania swoich aktorskich możliwości w zupełnie innym repertuarze. Taką szansę dostała na planie produkcji zatytułowanej klasowo łóżkowe potyczki w beverly Hills. Była to czarna komedia, nacechowana erotyzmem i wieloma kontrowersjami. Choć główną osią filmu były łóżkowe potyczki bohaterów, film nie zawierał jednak zbyt
pikantnych scen widzom. Ta hollywoodzka satera spodobała się średnio, ale krytycy byli zadowoleni. Robert nie mógł się doczekać, kiedy film zagrają w jego rodzinnym mieście. Ten dzień nadszedł w połowie czerwca 89 roku. Kupił bilet i usiadł w pierwszym rzędzie. Nikt jeszcze wtedy nie przypuszczał, że ten dzień zaważy na wszystkim. Serce waliło mu jak szalone, na myśl, że wkrótce znów zobaczy na
ekranie swoją ukochaną. Pati, choć jej rola, także i tym razem była niewielka, bo rebeka pojawiła się zaledwie w kilku krótkich scenach dla Roberta, to właśnie ona była główną i najjaśniejszą gwiazdą tego filmu. Oprócz niego na seansie nie było zbyt wiele widzów. Światło zgasło, a po 3 minutach zobaczył ją po raz pierwszy scena krótka, a jej rola nie wnosiło niczego do fabuły. Nie wypowiedziała w niej nawet żadnego słowa. 5 minut później
pojawiła się znowu, tym razem już się odezwała, stwierdzając, że dzwoniący zza kadru telefon jest na pewno do niej. Za taki występ na Oskara z pewnością nie miała co liczyć, ale jemu to kompletnie nie przeszkadzało na kolejny występ swojej pati czekał blisko godzinę. Miała na sobie krótką czarną sukienkę i rajstopy w tym samym kolorze. Uznał, że wygląda nieziemsko przez niemal całą minutę, ale dla niego ta scena wydawała się
być wiecznością, a później przyszła siedemdziesiąta minuta filmu i ta przeklęta, trwająca dokładnie 8 sekund scena, która wywróciła całe jego życie do góry nogami. Kamera robi zbliżenie na męskie ramie, później idzie wolno w górę. Mężczyzna leży w łóżku pod kołdrą, a obok niego leży młoda kobieta. Dotykają się głowami. Oboje pogrążenie w słodkim śnie. Wszystko wskazuje na to, że spędzili ze sobą upojną noc.
Robert jest przerażony, cały się trzęsie, a łzy natychmiast zaczynają mu spływać po policzkach. Nie może uwierzyć własnym oczom. Ta kobieta, której spod kołdry wystaje tylko sama głowa z burzą ciemnych loków to pati jego pati, jego najdroższa ukochana i jedyna pati. Jak tak mogła, dlaczego go zdradziła? Dziewiętnastolatek zerwał się z fotela, nie miał zamiaru dłużej patrzeć na to jak ta bezwstydna ladacznica wbija mu nóż w plecy,
biegł do domu i głośno płakał. Przecież odwzajemniła mu w liście miłość narysowała serce. Jak mogła tak łatwo o nim zapomnieć. Była inna niż wszystkie aktorki, a teraz wylądowała w łóżku z obcym mężczyzną. Czyżby dla niej także kariera była ważniejsza niż łączące ich uczucie? Od tej chwili nic nie było już takie samo, a ona nie była już jego ukochaną. Pati miłością jego życia straciła całą swoją dotychczasową niewinność. Stała się jedną z wielu
podobnych jej hollywoodzkich prostytutek, o których tak wiele czytał w plotkarskich magazynach, takich, które bezwstydnie sprzedawały swoje ciała. Za role brzydził się takimi aktorkami i gardził nimi. Nie mógł tak tego zostawić. Musiałam mu zapłacić za zdradę za krzywdę jaką mu wyrządziła za to upokorzenie i zniewagę. Wtedy postanowił, jeśli on nie może jej mieć, nikt inny też nie będzie jej miał. Najpierw postanowił zdobyć jej
prywatny adres, nie miał najmniejszego zamiaru. Znów konfrontować się z upartymi ochroniarzami, ale jak to zrobić, kiedy żadne media nie upubliczniły dokładnych lokalizacji domów hollywoodzkich gwiazd? Na pomysł wpadł, czytając o napaści na aktorkę therese saldane, która 7 lat wcześniej została zraniona nożem w zachodnim Hollywood przez niezrównoważonego fana. Prześladowca zdobył jej adres za pośrednictwem agencji detektywistycznej. Robert postanowił spróbować zadzwonił do biura jednej z takich agencji w Los Angeles,
przedstawiając się jako krewny aktorki rebeki shafer poprosił o ustalenie jej prywatnego adresu. Jej rodzina z arizony od dawna nie miało z nią kontaktu, a chciała wysłać jej prezent z okazji udanej premiery jej najnowszego filmu. Prywatny detektyw przyjął zlecenie, a następnie skontaktował się z kalifornijskim departamentem pojazdów mechanicznych, nie podając nawet powodu za zaledwie kilka dolarów. Otrzymał z urzędu prywatny adres osoby, o którą pytał za swoją usługę, zainkasował od Roberta
300 $. Miał już adres, przyszedł więc czas na zdobycie właściwego narzędzia. Uznał, że najodpowiedniejszy będzie pistolet. Tu pojawił się problem w arizonie. Sprzedaż broni palnej była dozwolona osobom powyżej dwudziestego pierwszego roku życia. Robertowi brakowało do tego wieku całe 2 lata. Dodatkowo miał już w przeszłości kłopoty z prawem, więc nikt i tak by mu jej nie sprzedał. Dlatego o pomoc w kupnie poprosił swojego starszego brata.
Powód zamierzał zapisać się na strzelnice i trochę postrzelać. Uwierzył i spełnił jego prośbę. Kilka dni później Robert zapakował do czerwono białej foliowej reklamówki. List do pati, jej zdjęcie z autografem oraz revolver magnum kaliber 9 mm, a następnie kupił bilet w obie strony, po czym wsiadł w autobus jadący do Los Angeles. Zabrał ze sobą także egzemplarz powieści buszujący w zbożu.
Chciał mieć ją przy sobie, gdy spotka się z pati, tak jak w roku osiemdziesiątym miał ją przy sobie zabójca Johna lennona, o którym? Namiętnie czytał przez ostatnie dni rankiem 18 lipca 89 roku Robert Bardo pojawił się pod dużym domem podzielonym na osobne apartamenty do wynajęcia. W jednym z nich mieszkała jego pati i miał nadzieję, że była właśnie w domu. Miał na sobie mocno wygniecioną żółtą koszulę oraz wymem spodnie i rozpadające się klapki.
Był zarośnięty i rozczochrany. Swoim wyglądem przypominał bezdomnego, który nieoczekiwanie zabłądził w dzielnicy drogich domów z przystrzyżonymi równo trawnikami. Zanim wcisnął guzik domofonu, przez chwilę się zawahał, czy powinien być dla niej ostry i bezlitosny, a może jego ukochana zrozumiała już jaki błąd popełniła? I teraz żałuję, że go zdradziła. Przecież każdy czasami błądzi. W jednej chwili nastrój Roberta diametralnie się zmienił.
Tak da jej ostatnią szansę. Kto kocha, potrafi wybaczyć. A on kochał ją najbardziej na świecie i potrafi wybaczać. Delikatnie wcisnął guzik domofonu tamtego poranka rebeka od rana była bardzo podekscytowana. Kilka dni wcześniej zaproponowano jej udział w castingu do filmu, który mógł pchnąć jej karierę mocno do przodu, a przy okazji odmienić całe jej życie. Miała szansę na zagranie córki głównego bohatera w trzeciej
części kultowego ojca chrzestnego. Nie każda początkująca aktorka dostaje od losu tak wielką szansę. Zamierzała zrobić wszystko, aby ją wykorzystać. Czekała właśnie na kuriera, który miał dostarczyć jej fragment scenariusza z kwestiami bohaterki, którą chciała zagrać. Miała się ich nauczyć na pamięć, a za kilka dni zagrać je bezpośrednio przed reżyserem. Wielkim mistrzem francisem fordem copolą ucieszyła się, gdy
zadzwonił jej domofon. Nie podniosła słuchawki, ponieważ jej głośnik był zepsuty. Zgłosiła to do zarządcy domu, ale serwisant miał przybyć dopiero po południu. Wyszła więc z mieszkania i zeszła na parter, aby osobiście otworzyć główne drzwi kurierowi, ale to nie był kurier. Na progu ujrzała młodego mężczyznę o dość nieprzyjemnym wyglądzie i niezbyt świeżym zapachu. Przez chwilę gapił się na nią w milczeniu, tak jakby wstydził się odezwać.
Następnie pokazał jej list, jaki od niej otrzymał oraz zdjęcie z jej autografem. Niezrozumiała, gdy zaczął mruczyć coś pod nosem. Domyśliła się jednak, że jest on jednym z fanów, który po zdobyciu jej adresu postanowił ją odwiedzić, choć nie była zachwycona tą niespodziewaną wizytą. Starała się być dla niego miła. Uśmiechała się i podziękowała mu za odwiedziny, uścisnęła nawet jego dłoń. Jej urok osobisty nie przykrył jednak dość oschłego tonu wypowiedzianych przez nią słów,
zanim zamknęła mu drzwi przed nosem, życzyła mu jeszcze miłego dnia oraz poprosiła, aby na siebie uważał. Na koniec. Dodała, że jego odwiedziny nie były najlepszym pomysłem, więc wolałaby, aby już więcej nie przychodził do jej prywatnego domu. Robert stał przez chwilę jak zamurowany, gapiąc się tempo na zamknięte przed nim drzwi. Jak mogła go tak oschle potraktować po tym wszystkim, co ich łączyło, spodziewał się zaproszenia do środka, a później przeprosin i próśb o wybaczenie.
Przecież dał jej ostatnią szansę, a ona w podziękowaniu kazała mu odejść i więcej nie wracać po wszystkich, by się tego spodziewał, ale nie po niej odszedł, ale niezbyt daleko w najbliższym barze zjadł śniadanie. Prążki cebulowe i kawałek sernika na nic lepszego nie było go stać. Później zadzwonił do swojej siostry mieszkającej z mężem w innym stanie. Poinformował ją, że przyjechał do Los Angeles i znajdował się właśnie blisko domu swojej ukochanej aktorki.
Zaniepokoją na tym telefonem siostra kazała mu natychmiast wracać do domu. Wiedziała o jego obsesji na punkcie serialowej pati i zdawało sobie sprawę, że jej nie do końca zrównoważony brat zdolny był tak naprawdę do wszystkiego. Robert zgodził się wrócić, po czym rozłączył się. Dopiero po tej rozmowie jego siostra zaczęła domyślać się znaczenia słów, które chwile wcześniej przeczytała w liście, który otrzymała od niego pocztą kilka dni wcześniej. Mam obsesję na punkcie tego, co
dla mnie nieosiągalne, dlatego muszę wyeliminować to, czego nie mogę zdobyć, jeśli nie ja, to nikt. Kobieta nie podzieliła się jednak nikim ze swoimi obawami. Liczyła pewnie na to, że jej brat ostatecznie pójdzie po rozum do głowy i nie zrobi nic szalonego, ale Robert był już wtedy jak najbardziej szalony i wściekły, że jego pati potraktowało go jak jakiegoś ulicznego śmiecia. Wszedł do toalety w barze, wyciągnął z torby rewolwer,
załadował go i schował z powrotem. Następnie wyszedł, udając się tam, skąd niedawno przyszedł. Dochodziła dziesiąta 15. Rebeka rozmawiała właśnie przez telefon ze swoim agentem, gdy znów zadzwonił jej domofon. Pomyślała, że tym razem to na pewno wyczekiwany kurier od ojca chrzestnego zbiegła na dół, aby otworzyć mu drzwi i stanęła jak wryta. Ponownie zobaczyła
rozczochranego mężczyznę w pamiętej koszuli. Tym razem nie zamierzało już ukrywać swojej irytacji przez zaciśnięte zęby burknęła do niego opryskliwie, że znów przylazł do niej choć. Wyraźnie prosiła, aby tego nie robił. Dodała, że cokolwiek ma jej do powiedzenia, musi się spieszyć, bo jest umówiona na ważne spotkanie i nie ma teraz dużo czasu, sięgając do swojej reklamówki powiedział tylko, że zapomniał jej coś dać, po czym wyjął rewolwer, złapał ją za ramię i przyciągnął do siebie.
W tym czasie luf rewolweru przystawił do jej piersi i wystrzelił. Rebeka krzyknęła, następnie upadła na podłogę, zanim straciła przytomność. Zdążyła jeszcze dwukrotnie zapytać, dlaczego? Głośny huk, wystrzał z broni palnej zaalarmował sąsiadów, którzy bardzo szybko pojawili się na miejscu i jeden z nich zobaczył uciekającego stamtąd ciemnowłosego białego mężczyznę w żółtej koszuli, trzymającego w ręku czarno białą torbę foliową.
Natychmiast wezwano karetkę pogotowia. Rebeka została przewieziona do szpitala, jednak pomimo wysiłków lekarzy jej życia nie udało się uratować. Niecałe pół godziny później stwierdzono jej zgon. Powiadomiona o zbrodni policja z Los Angeles natychmiast ruszyła w pościg za zabójcą. Robertowi udało się jednak uciec. Dziewiętnastoletni zamachowiec następnego dnia pojawił się w swoim rodzinnym mieście w arizonie. Nie miał jednak najmniejszego zamiaru ukrywać się przed policją.
Przecież i tak bez swojej ukochanej pati nie miał już po co żyć. Następnego dnia patrol drogówki z miasta takson w arizonie otrzymał niecodzienne zgłoszenie. Jakiś młody człowiek zakłócał ruch uliczny na zatłoczonej autostradzie międzystanowej w samym centrum miasta. Próbował rzucać się prosto pod pędzące samochody, tak jakby chciał w ten sposób odebrać sobie życie. Policjanci szybko pojechali we wskazane miejsce. Zatrzymanym mężczyzną był Robert
Bardo. Nie stawiał oporu przy zatrzymaniu, zamiast tego ze szczerością przyznał się do zastrzelenia aktorki rebeki shafer. O nic nie pytany wskazał również, gdzie wyrzucił wszystkie swoje rzeczy podczas ucieczki. Oświadczył, że postanowił się zabić po tym, jak dowiedział się z porannych wiadomości. Że jego ukochana zmarła w szpitalu, policjanci przekazali otrzymane informacje policji z Los Angeles. Tamtejsi śledczy szybko
odnaleźli jego książkę żółtą koszulę oraz pustą kaburę na rewolwer samej broni. Nigdzie nie było, prawdopodobnie została przez kogoś znaleziona i zabrana wcześniej zdjęcie podejrzanego przesłano do Kalifornii. Sąsiedzi zastrzelonej aktorki powiedzieli, że to właśnie tego mężczyznę widzieli, gdy uciekał z miejsca zbrodni. Jeszcze tego samego dnia z kalifornijskim mi detektywami skontaktował się policjant z tenesi złożył oświadczenie,
zgodnie z którym jego sąsiadka poinformowała go, że to właśnie jej zatrzymany na autostradzie. Brat Robert był, zdaniem Kobiety, prawdopodobnym sprawcą zabójstwa aktorki Robert john Bardo został oskarżony o zaplanowanie oraz popełnienie zabójstwa z premedytacją. Groziła mu za to kara śmierci. Za namową swojego obrońcy dziewiętnastolatek poszedł na ugodę z prokuratorem. W zamian za zrezygnowanie z procesu z udziałem ławy przysięgłych oskarżyciel
odstąpił od żądania maksymalnego wyroku poprzestając na dożywotnim pozbawieniu wolności bez prawa do zwolnienia warunkowego. Jego proces odbył się w dziewięćdziesiątym pierwszym roku obrona próbowała za wszelką cenę udowodnić, że ich klient był niepoczytalny i że stwierdzono u niego szereg chorób natury psychicznej. Jednak powołani przez prokuratora biegli lekarze psychiatrii oświadczyli, że żadna z jego chorób nie ograniczała u oskarżonego jego poczytalności.
W swoim ostatnim słowie bardzo przeprosił rodzinę i bliskich swoje ofiary oraz wyraził skruchę. Przyznał, że posunął się za daleko, dopuszczając się tak bezsensownej zbrodni, a jego chore obsesje przeszkodziły mu w przestrzeganiu prawa, czego bardzo na sali sądowej żałował. Tak przynajmniej twierdził on sam, choć nie wszyscy mu w to uwierzyli. Choć jego obrońca próbował argumentować, że ofiarą była nie tylko zastrzelona aktorka, ale
także sam oskarżony ofiarą zaniedbania rodzicielskiego przemocy domowej oraz systemu opieki psychiatrycznej, sędzia nie miał wątpliwości co do jego winy i skazał go na bezwzględne dożywocie. Śmierć rebeki nie poszło na marne. Rozgłos wywołany tą zbrodnią doprowadził w roku osiemdziesiątym dziewiątym do utworzenia w departamencie policji Los Angeles specjalnej jednostki do spraw zarządzania zagrożeniami w sprawach
dotyczących prześladowania. W tym samym roku kalifornia uchwaliła prawo zabraniające stanowemu departamentowi i pojazdów mechanicznych ujawniania prywatnych adresów mieszkańców osobom niebędącym pracownikami amerykańskich organów ścigania oraz. Już federalny zainspirowało to amerykański Kongres do uchwalenia ważnej ustawy o ochronie danych osobowych kierowców, która wzorem Kalifornii nakazywała wprowadzenie podobnych ograniczeń w pozostałych Stanach.
W następnym roku. Kalifornia jako pierwszy amerykański stan uchwaliła prawo antystalkingowe oficjalnie uznając stalking za przestępstwo kryminalne. 3 lata później podobne prawo obowiązywało już w całych Stanach Zjednoczonych. Dalsze losy skazanego prześladowcy nie są szerzej znane poza jednym incydentem z 27 lipca 2007 roku, kiedy to trzydziestosiedmioletni. Wówczas Robert został zaatakowany w więziennym korytarzu przez innego
osadzonego, a następnie 11 razy dźgnięty ostrym narzędziem przypominającym. Improwizowany nóż, ciężko ranny Robert został natychmiast przewieziony do szpitala i poddane operacji przeżył, a po hospitalizacji powrócił do swojej celi. Niedługo później władze więzienne zaprzeczyły pojawiającym się pogłoskom, że zamach na niego miał związek ze zbrodnią, za którą odsiaduje wyrok. Z dostępnych informacji wynika, że mężczyzna do dziś bardzo interesuje się celebrytami.
Większość swojego wolnego czasu spędza na rysowaniu ich portretów. Najwięcej jego prac poświęconych jest jego ukochanej. Pati, czyli rebece, którą na progu rodzącej się kariery pozbawił życie. Podobno niektóre z jego grafik można czasami znaleźć na internetowych aukcjach. Dochód z ich sprzedaży przekazywany jest przez kalifornijski Departament więziennictwa na cele charytatywne.
Źródła wykorzystane do stworzenia odcinka książka suzanne chandler, children of babylon, wydana w roku 1993 przez wydawnictwo long medal Press. Książka gregor mofta blindside home to jest list expected wydana w roku dwutysięcznym przez wydawnictwo preger publisher artykuł, john mac governa wind Evolution turns deadly opublikowany 12 czerwca 2017 roku na stronie magazynu who artykuł, lea silverman, how Robert john barda us obsession
with Rebecca schaefer led tom murder. Opublikowany 16 grudnia 2023 roku na portalu a TI. Artykuł, lea silverman insight, rebeka shafers, murder at the hands of her stocker, opublikowany 29 grudnia 2023 roku na portalu at i. Artykuły na temat sprawy opublikowane w serwisach Los Angeles Times, people, cbs news.
Specjalne wydanie Kryminatoriu. To tematyczny maraton złożony z wcześniej publikowanych odcinków, połączonych wspólnym motywem. Przygotowany z myślą o tych, którzy wolą dłuższe sesje słuchania - w samochodzie, podczas...
Premiera serialu „Prawo bestii” na Netfliksie to dobra okazja, żeby przypomnieć prawdziwą historię Mariusza Trynkiewicza - sprawę, która przed laty wstrząsnęła całą Polską. W tym materiale udostępniam szósty rozdział...
[reklama] Partnerem odcinka jest Oponeo.pl: https://www.oponeo.pl/kryminatorium #Oponeo #ZmieniamyOponyNaLepsze OPIS SPRAWY Z ODCINKA: Weteran armii Stanów Zjednoczonych ukradł z wojskowej zbrojowni w San Diego czołg...
[reklama] Kupuj kosmetyki i perfumy szybko oraz wygodnie na https://www.flaconi.pl/ Z kodem MYSZKA12 otrzymasz 12% rabatu do 19.11.2026*. *Rabat nie obowiązuje na marki i produkty wykluczone z promocji oraz nie łączy...
W noc pasterki 1976 roku, na drodze między Połańcem a Zrębinem, zginęły trzy osoby: młode małżeństwo oraz 12-letni chłopiec. Milicja od razu uznała to za zwykły wypadek drogowy. Tyle że żadnego wypadku nie było. To, co...